Radio Noordzee Internationaal

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Technische gegevens Mebo II
Zenders (AM/FM - fabrikant - vermogen):	middengolf: RCA, 105 kW, HF kortegolf I: Brown Boveri, 10 kW, HF kortegolf II: RCA, 10 kW, HF FM: Rohde & Schwarz, 1 kW, HF zendmast: 52 m hoog
Studio's (2):	draaitafels: EMT type 930ST (4) taperecorders: Revox type A 77 (6); Tandberg (2) microfoons: AKG type D 12 diversen als mengpanelen, jinglemachines enz.

Radio Noordzee Internationaal (RNI) was een zeezender die uitzond van januari 1970 tot en met 31 augustus 1974.

Inhoud 1 Start 2 Naar Engeland 3 Terug naar Nederland 4 De bomaanslag 5 Actie voor zendmachtiging 6 Het einde 7 De geschiedenis van de Mebo II 8 Bronnen, noten en/of referenties

[bewerken] Start

Het station begon met uitzenden vanaf het zendschip MEBO II op 23 januari 1970, 5 km uit de kust van Noordwijk aan Zee. De eigenaren waren de Zwitsers Erwin Meister en Edwin Bollier (van de Bulova uurwerken). De naam van het zendschip is een samenstelling van de eerste 2 letters van de eigenaren MEister en BOllier. Het eerste schip, gekocht in Noorwegen en wat niet voldeed om als zendschip dienst te doen werd MEBO 1 gedoopt+ het werd ingezet als tenderschip. De Silvretta, een Nederlandse coaster, voldeed wel en werd MEBO 2 gedoopt. In tegenstelling tot wat algemeen wordt gedacht was Radio Noordzee, evenals Radio Veronica geen piratenzender omdat zeezenders tot 1 september 1974 wegens het ontbreken van wetgeving niet illegaal waren. Men week uit naar zee omdat volgens de Omroepwet commerciële radio niet toegestaan was. De officiële start had plaats op 28 februari 1970.

[bewerken] Naar Engeland

De uitzendingen waren Engels- en Duitstalig. Maar adverteerders meldden zich nauwelijks. Besloten werd van ligplaats te veranderen. De MEBO II voer op 23 maart 1970, al uitzendend, naar de Engelse kust voor Clacton-on-Sea. De Engelsen waren niet blij met de komst van het schip en zetten een stoorzender in op de frequentie van RNI. Tussen 13 en 20 juni 1970 veranderde het station, volgens sommige bronnen in overleg met Ronan O'Rahilly van Radio Caroline, van naam en steunde als Radio Caroline International de conservatieven in hun verkiezingsstrijd. De conservatieven waren vóór vrije radio. Na de verkiezingen bleef de stoorzender echter in de lucht en vertrok de MEBO II weer naar Nederland en ankerde voor de Scheveningse kust.

[bewerken] Terug naar Nederland

Radio Veronica, die in RNI een nieuwe concurrent zag opdagen, bood Meister en Bollier een groot bedrag om met uitzenden te stoppen en zeker geen Nederlandstalige programma's te verzorgen. Op 24 september 1970 om 11 uur 's morgens nam RNI afscheid van de luisteraars met het draaien van de laatste plaat: The long and winding road van The Beatles. Op 14 februari 1971 was RNI evenwel terug met testuitzendingen op 220 meter middengolf, nadat de door Veronica op het schip geplaatste kapitein van boord was gelokt en de afkoopsom cash bij Veronica was terugbezorgd.

Op 6 maart 1971 begon men met het uitzenden van Nederlandstalige programma's met dj's die rond 1969/1970 gestopt waren bij Radio Veronica, zoals Jan van Veen. Ferry Maat en Hans Hoogendoorn gingen ook voor de zender werken. Joost den Draaijer, die tot april 1971 nog voor Hilversum 3 bleef werken zette de Radio Noordzee Top 50 op.

Het was de enige zeezender die zowel op de middengolf (220 meter — 1367 kHz) als ook op de korte golf (49-meterband — 6205 kHz en 31-meterband — 9935 kHz) en de FM-band (Kan. 44 — 100,00 MHz) uitzond. Op de 49 meter- en 31-meterband waren er ook uitzendingen te horen van 'RNI World Service' en 'RNI Goes DX'.

[bewerken] De bomaanslag

Op zaterdag 15 mei 1971 ontplofte een bom aan boord van de Mebo 2. Niet de olieleiding in de machinekamer zoals oorspronkelijk de bedoeling was, werd getroffen, maar de waterleiding van de MEBO II. Het achterschip vatte vlam. Dj Alan West, die op dat moment rustig een live programma in het Engels - 's avonds was er een Engelstalige programmering - aan het presenteren was, werd tijdens het draaien van de plaat Melting pot van Blue Mink opgeschrikt door de schok van de explosie en ging onmiddellijk poolshoogte nemen. En zag nog net een rubberbootje wegvaren. Hij rende terug naar de studio en riep over de zender (hij was duidelijk in paniek) om hulp: ' May day, may day, the Mebo II is on fire, SOS, SOS, we had an explosion on board, may day, may day, we need help! ' Deze oproep bleef hij verschillende malen herhalen in het Engels, Nederlands en Duits tot er hulp kwam van blusboten en gelukkig was de brand vlug geblust. Het station ging uit de lucht. Er vielen geen gewonden. De schade aan de MEBO II zelf viel redelijk mee, het bovendeel van de kombuis en het achterdek waren grotendeels afgebrand.

De volgende dag was de zender terug in de lucht. Hoewel er aanvankelijk verhalen in de pers verschenen dat de BVD achter de aanslag zat - Meister en Bollier zouden banden hebben met het bewind van de DDR of zelfs Libië, en de korte golfzender gebruiken voor het verzenden van gecodeerde geheime berichten^[1] - bleek al spoedig, dat Radio Veronica de schuldige was: er werden drie duikers gepakt, aan wie Veronica 100.000 gulden (= € 45.380,-) had betaald om het schip binnengaats te krijgen, zodat men beslag op het schip kon leggen omdat RNI de onderlinge overeenkomst niet zou hebben nageleefd.

Maar de aanslag bewerkte precies het tegendeel van wat Veronica beoogd had: het leverde Radio Noordzee veel sympathie van de luisteraars op en het station won enorm aan populariteit. Het prikkelde helaas ook de Nederlandse overheid om de zeezenders nu eens definitief met wetgeving aan te pakken. Bull Verweij, één van de gebroeders Verweij, eigenaren van Veronica, en Veronica-aandeelhouder Norbert Jürgens werden, net als de drie duikers, tot gevangenisstraffen veroordeeld.

[bewerken] Actie voor zendmachtiging

In maart 1973 begonnen RNI en Radio Veronica een actie tot behoud van hun zenders en het verkrijgen van een zendmachtiging, toen steeds duidelijker werd dat de Nederlandse autoriteiten de anti-piratenwet, als vastgelegd in het Verdrag van Straatsburg, zouden ratificeren. Onder andere zong een gelegenheidsformatie, het Noordzeekoor^[2], een ledenwerflied Geef ons een kans. De inspanningen van Radio Noordzee waren vergeefs, maar Veronica zou vanaf 1976 als Veronica Omroep Organisatie uitgroeien tot de één na grootste Nederlandse omroep.

[bewerken] Het einde

Het doek viel op 31 augustus 1974, zoals voor de meeste andere zeezenders. Om 20:00 werden de uitzendingen gestaakt, 2 uur later dan Radio Veroninca. Als laatste daad werd Man of Action van de Les Reeds orchestra gedraaid, de herkenings muziek van Radio Noordzee, op de laatste tonen weggefade met zeegeluiden en het geluid van zeemeeuwen, waarna om iets na 8 uur de zender werd uitgeschakeld. Alleen Radio Mi Amigo en Radio Caroline vanaf de MV Mi Amigo zouden doorgaan. Op 29 augustus 1974 verliet de MV Mi Amigo haar ankerplaats voor de Nederlandse kust van Scheveningen en ging de volgende dag voor anker voor de Zuid-West kust van Engeland, nabij Margate in het Graafschap Kent. ^[3]

De M.V Mi-Amigo zonk in een storm met kracht 9 in de nacht van 19 op 20 maart 1980 omdat het schip te veel gaten had in de scheepsromp; The Old Lady lag al meer dan 8 jaar op volle zee zonder ooit een haven te hebben aangedaan. Dat kon niet want het schip zou onmiddellijk aan de ketting worden gelegd

Naderhand doken wel nieuwe zeezenders op, zoals Radio Delmare (7 maanden in 1979) en Radio Paradijs, dat na slechts een korte testuitzending werd het zendschip in beslag genomen. Verder in de jaren '80: Laser 558 en Radio Monique. In de jaren erna maakten de VOO, Radio 192 en Radio Mi Amigo 192 op de beruchte datum 31 augustus vanaf de Noordzee voor Scheveningen herdenkingsuitzendingen. In 2005 startte Radio Waddenzee/Radio Seagull. Inmiddels is het voormalige lichtschip LV8 in de haven van Harlingen omgebouwd tot zendschip.

Op 13 juli 1992 startte Strengholt de zender Radio Noordzee Nationaal, het latere Noordzee 100.7 FM, maar deze heeft - behalve dezelfde initiatiefnemer - weinig met Radio Noordzee Internationaal te maken.

[bewerken] De geschiedenis van de Mebo II

• Werf: N.V. Scheepswerf v/h De Groot & v. Vliet, Slikkerveer, Nederland
• Bouwnummer: 267
• Kiellegging : 06-01-1948
• Tewaterlating : 17-07-1948
• Proefvaart: 08-11-1948
• Indienst : 08-11-1948
• Lengte : 56,67 meter
• Breedte : 8,89 meter
• Holte : 3,22 meter
• Brt : 437
• Nrt : 148
• Draagv. : 640
• Hoofdmotor: 2TE 5 cil. Sulzer-Bros (290x500), 500 pk
• Snelheid : 10,5 knoop
• IMO nummer: 5328512

Het schip werd gebouwd en gedoopt als Silvretta voor Schellen Scheepvaart & Bevrachting N.V., Rotterdam. De roepnaam was PHMQ. Het werd in september 1969 verkocht aan Mebo S.A., Panama en herdoopt in Mebo II. In december 1969 werd het omgebouwd tot radiostation bij N.V. Scheepsbouwwerf v/h De Groot & van Vliet, Slikkerveer, en vertrok 22 januari 1970 naar de Noordzee. Het werd verankerd in positie 52.52 NB - 03.50 OL. Eind februari 1970 werd met uitzendingen begonnen. Op 23 maart 1970 naar de Engelse kust voor Clacton-on-Sea en 24 juli 1970 weer terug naar Nederland, weer voor de kust van Scheveningen .

• 15 mei 1971 ontplofte een bom aan boord en brak er brand uit.
• 22 november 1971 van de ankers geslagen.
• 23 februari 1973 van de ankers geslagen.

In september 1974 werd in de haven voor de werf in Slikkerveer afgemeerd, waar het 10 oktober 1974 door justitie aan de ketting werd gelegd. De zenders werden aan boord van de Mebo 2 verzegeld door de toenmalige Radiocontroledienst (RCD) van de PTT, omdat ze niet mochten worden gebruikt voor uitzendingen.

Er stond zelfs een zender thuis bij de ex-directeur van Radio Veronica, Bull Verweij, met een zegel erop. En die werd regelmatig aan een controle onderworpen door de heer Neuteboom van de RCD om te zien of de zender niet illegaal werd gebruikt.

In maart 1978 werd het schip verkocht naar Libië en herdoopt in El Fatah. In 1984 werd het gebruikt als doelschip voor de Libische marine en tot zinken gebracht in de Golf van Sidra.