Ybo Buruma
Ybo Buruma (Veghel, 14 augustus 1955) is een van de bekendste strafjuristen van Nederland. Hij is hoogleraar strafrecht en strafprocesrecht aan de Radboud Universiteit Nijmegen en was van 2005 tot en met 2007 tevens decaan van de Faculteit der Rechtsgeleerdheid aldaar. Voorts is hij redacteur van het Nederlands Juristenblad. Per 1 september 2011 is hij raadsheer bij de Hoge Raad.
Buruma volgde zijn middelbare schoolopleiding aan het Christelijk College Nassau-Veluwe in Harderwijk.
Hij publiceert over uiteenlopende onderwerpen als opsporingsmethoden, slachtoffers, fraude, zedendelicten, georganiseerde misdaad en de europeanisering van het strafrecht. Daarbij maakt hij niet alleen van juridische, maar ook van sociaal-wetenschappelijke (criminologische) inzichten gebruik.
Buruma adviseert de Nederlandse overheid regelmatig. Hij was onder meer betrokken bij de Parlementaire enquêtecommissie opsporingsmethoden (commissie Van Traa) [1] en maakte in 2004 deel uit van de Commissie Bestuurlijke Evaluatie Algemene Inlichtingen- en Veiligheidsdienst. In 2004 werd hij uitgenodigd de Tweede Kamer te informeren over de mogelijkheden van het Wetboek van Strafrecht om terrorisme aan te pakken. In de media geeft hij vaak uitleg over gerechtelijke uitspraken. Buruma is lid van de Sociaal-Wetenschappelijke Raad van de Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen. Hij is bovendien plaatsvervangend raadsheer aan het Gerechtshof Arnhem.[2]
Buruma is geen lid van een politieke partij, maar zat voor de Tweede Kamerverkiezingen 2006 wel in de commissie die het verkiezingsprogramma van de Partij van de Arbeid opstelde.[3] Hij is voorzitter van de Toegangscommissie Evaluatie Afgesloten Strafzaken (commissie Posthumus-II).
Hij is neef van de Nederlands-Britse schrijver Ian Buruma.
Toen Buruma werd voorgedragen voor de functie van raadsheer bij de Hoge Raad, riep dat verzet op bij de Partij voor de Vrijheid, die aankondigde over de voordracht een hoofdelijke stemming aan te vragen in de Tweede Kamer.[4] De Partij voor de Vrijheid heeft bij de door haar aangevraagde stemming blanco gestemd; de Kamer stemde alsnog met overgrote meerderheid in met benoeming.[5]
