Zadie Smith

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Zadie Smith in 2011

Zadie Smith (Londen, 27 oktober 1975) is een Britse schrijfster van romans, verhalen en essays.

Zij wordt beschouwd als een van Groot-Brittanniës meest getalenteerde jonge auteurs. Haar debuutroman White Teeth (2000), waarmee zij drie prestigieuze prijzen in de wacht sleepte, werd gevolgd door The Autograph Man (2002) en On Beauty (2005). Smiths werk zou geïnspireerd zijn door Vladimir Nabokov, E.M. Forster, Charles Dickens, Franz Kafka, George Eliot, Martin Amis, Raymond Carver en David Foster Wallace, hoewel er ook analogieën te vinden zijn met Arundhati Roy.

Persoonlijk[bewerken]

Sadie Smith, zoals ze toen officieel heette, groeide op in de Londense gemeente Brent bij haar Engelse vader Harvey Smith en haar Jamaicaanse moeder Yvonne McLean, haar vaders tweede vrouw. Op 14-jarige leeftijd veranderde Sadie haar naam in Zadie. Als kind hield ze van tapdansen en acteren. Aan de universiteit verdiende ze wat als jazzzangeres en koesterde ze de droom om journaliste te worden.

Aan de universiteit van Cambridge leerde zij de Noord-Ierse schrijver en dichter Nick Laird kennen. Zij trouwden in 2004 in King's College Chapel (Cambridge) en wonen thans afwisselend in Queen's Park (Londen) en New York. Hun dochter Katherine (Kit) werd geboren in 2009.

Leven en werk[bewerken]

Tijdens haar opleiding in Engelse literatuur in King's College aan de universiteit van Cambridge publiceerde Zadie Smith een aantal korte verhalen in de May Anthologies. Op basis hiervan boden diverse uitgevers haar een contract aan. Haar eerste roman White Teeth, waaraan ze sinds 1997 gewerkt had, voltooide ze tijdens haar laatste jaar aan de universiteit. Eenmaal gepubliceerd in 2000 werd het onmiddellijk een bestseller. Het werd internationaal erkend als een schitterend debuut. White Teeth vertelt het verhaal van drie families: de Brits-Jamaicaanse familie Jones, de Bengalese familie Iqbal en de Joods-Katholieke familie Chalfen. Rassenvermenging en multiculturaliteit, religieuze verschillen en generatieconflicten blijven ook na White Teeth typisch voor Smiths oeuvre. Het boek won de Whitbread First Novel Award 2000, de Guardian First Book Award, de Commonwealth Writers First Book Prize, de Betty Trask Award en de James Tait Black Memorial Prize voor fictie. In 2002 werd het verhaal gebruikt voor een korte tv-reeks op het Britse Channel 4.

In interviews vertelde ze dat ze door de hype over haar debuutroman terecht was gekomen in een periode van schrijversblok. Toch presenteerde ze nauwelijks twee jaar later, in 2002, haar volgende roman The Autograph Man. Ook dat was een commercieel succes, maar de verwachtingen lagen zo hoog dat de critici het boek niet unaniem de hemel in konden prijzen, zoals ze dat met White Teeth gedaan hadden. The Autograph Man vertelt het verhaal van de Joods-Chinese Londenaar Alex-Li Tandem, die de kost verdient met het kopen en verkopen van handtekeningen en die geobsedeerd is door beroemdheden. Het boek won de Jewish Quarterly Review's Wingate Literary Prize 2003.

In 2002 en 2003 verbleef Zadie Smith in de Verenigde Staten. Ze schreef zich in aan het Radcliffe Institute for Advanced Study van de Harvard-universiteit en begon er aan een (nog niet voltooide) essaybundel The Morality of the Novel, waarin ze een selectie van 20e-eeuwse auteurs bestudeert vanuit moraalfilosofisch oogpunt.

Haar derde roman On Beauty, waarvan de titel verwijst naar een essay van Elaine Scarry (On Beauty and Being Just), verscheen in september 2005 en vertelt de verhalen van de Brits-Amerikaanse familie Belsey die in New England woont. Het boek werd genomineerd voor de Booker Prize 2005 en won de Orange Prize for Fiction in juni 2006.

Zadie Smith heeft haar activiteiten deels verlegd naar de Verenigde Staten. Na een docentschap aan de Columbia University School of the Arts kreeg zij in 2010 een professoraat in het vak fictie aan de New York University. In 2012 verscheen haar vierde roman NW.

Werkenlijst[bewerken]

Korte verhalen[bewerken]

  • Mirrored Box. In: The May Anthology of Oxford and Cambridge Short Stories 1995
  • The Newspaper Man. In: The May Anthology of Oxford and Cambridge Short Stories 1996
  • Mrs. Begum's Son and the Private Tutor. In: The May Anthology of Oxford and Cambridge Short Stories 1997
  • Picnic, Lightning. In: The May Anthology of Oxford and Cambridge Short Stories 1997
  • Stuart***. In: The New Yorker Winter Fiction Issue 1999.
  • The Girl with Bangs. In: Timothy McSweeney's Quarterly Concern, Issue 6, 2001
  • The Trials of Finch. In: The New Yorker Winter Fiction Issue 2002.
  • Martha, Martha. In: Granta 81: Best of Young British Novelists 2003
  • Hanwell in Hell. In: The New Yorker 27 september 2004.
  • Permission to Enter. In: The New Yorker 30 juli 2012.

Romans[bewerken]

  • White Teeth (2000)
  • The Autograph Man (2002)
  • On Beauty (2005)
  • NW (2012)

Essays en artikelen[bewerken]

  • On the Road: American Writers and Their Hair - 2001
  • We proceed in Iraq as hypocrites and cowards - and the world knows it"]. In: The Guardian, 27 februari 2003
  • The divine Ms H - In: The Guardian, 1 juli 2003.
  • The Limited Circle is Pure - In: The New Republic, 3 november 2003.
  • Love, Actually - In: The Guardian, 1 november 2003
  • Doodle from the Guardian Hay festival 2004
  • You Are In Paradise - In: The New Yorker, 14 juni 2004.
  • Shades of Greene - In: The Guardian, 18 september 2004
  • The Zen of Eminem - In: Vibe, 2005.
  • We are family - In: The Guardian, 4 maart 2005
  • Nature's Work of Art - In: The Guardian G2 section, 15 september 2005.
  • Fail better - In: The Guardian, 13 januari 2007
  • Changing My Mind. Occasional Essays (2009)

Over Zadie Smith[bewerken]