Alexander Münninghoff

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Alexander Münninghoff
Alexander Münninghoff - Feest der Letteren 2016-1.jpg
Algemene informatie
Volledige naam Alexander Münninghoff
Geboren 13 april 1944, Posen
Land Vlag van Nederland Nederland
Beroep journalist
Werk
Onderscheidingen Prijs voor de Dagbladjournalistiek,
Libris Geschiedenis Prijs
Dbnl-profiel
Portaal  Portaalicoon   Literatuur

Alexander Münninghoff (Posen, 13 april 1944) is een Nederlands journalist. Van 1974 tot 2007 werkte hij voor de Haagsche Courant. Münninghoff heeft veel artikelen en boeken over de schaaksport geschreven. In 1983 won hij de Prijs voor de Dagbladjournalistiek en in 2015 de Libris Geschiedenis Prijs voor zijn boek De stamhouder.

Leven en werk[bewerken]

Münninghof ontvangt Libris-prijs uit handen van Bernard Wientjes

Münninghofs vader vocht voor de Waffen SS aan het Oostfront, zijn grootmoeder was een Russische gravin.[1] Münninghoff doorliep het Gymnasium Haganum. Hij studeerde Slavische taal- en letterkunde aan de Universiteit Leiden en aan de Universiteit van Amsterdam. Münninghoff werkte indertijd voor de MID als instructeur Russisch. Als journalist was hij tussen 1986 en 1991 correspondent in Moskou voor de Haagsche Courant. Voor dezelfde krant was hij oorlogscorrespondent in Cambodja en El Salvador. Verder versloeg hij de Eerste Golfoorlog tussen Iran en Irak. In 2014 publiceerde hij de bewogen geschiedenis van zijn familie onder de titel De stamhouder. Een familiekroniek. Voor dat boek ontving hij op 25 oktober 2015 de Libris Geschiedenis Prijs.

Politiek[bewerken]

In 2009 richtte Münninghoff samen met Maurice Koopman en Jan Nagel de partij OokU (Onafhankelijke Ouderen- en Kinderen Unie) op. Deze groepering deed onder de naam 50Plus in 2011 mee aan de Nederlandse Provinciale Statenverkiezingen en Eerste Kamerverkiezingen, waarvoor hij ook op de lijst stond. Nagel en Münninghoff zijn schaakvrienden. Hij is niet meer prominent actief voor 50Plus.

Schaken[bewerken]

Münninghoff is een niet onverdienstelijk schaker.[2] Hij schreef ook boeken over schakers (Donner, Euwe en Fischer) en over de Haagse schaakvereniging Discendo Discimus.

Bibliografie[bewerken]

Secundaire literatuur[bewerken]