Blikje

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Blikje met lipje

Een blikje is een cilindervormig of doosvormig stuk blik of aluminium waarin dranken houdbaar worden gemaakt en bewaard. Het is een alternatief voor flesjes van glas of plastic. Blikjes kunnen makkelijk worden vervoerd zonder te breken, in tegenstelling tot glazen flesjes. Dranken, meestal frisdrank of bier, worden in blikjes luchtdicht verpakt.

Kenmerken[bewerken]

Openen[bewerken]

Oorspronkelijk was er een speciale opener nodig om blikjes open te maken, maar in 1963 verwierf Ermal Fraze patent op een nieuw soort blikje, met een lipje waarmee het blikje zonder opener geopend kon worden.[1] Een dergelijk systeem wordt tegenwoordig nog steeds gebruikt.

Blikjes kunnen worden geopend met een lipje op de bovenzijde dat naar binnen moet worden gedrukt. Vroeger waren treklipjes erg populair, maar deze losse lipjes moedigden weggooien ervan aan. Ook zijn er tijdelijk blikjes geweest waarbij er twee ronde stukjes blik ingedrukt konden worden. Een kleine om de druk van het blikje te halen en een grote om door te kunnen drinken.

Maten[bewerken]

Blikjes zijn er in verschillende maten, de meest voorkomende zijn 15, 25, 33 en 50 centiliter. Blikjes van 15 cl met frisdrank worden vaak gratis weggegeven bij acties of zijn speciaal te koop, bedoeld voor kinderen, zoals bij Sisi. Het blikje van 25 cl is een veelgebruikte verpakking voor Energy drinks. Het blikje van 33 cl is een veelgebruikte verpakking voor frisdranken en bier. Een blikje van 50 cl wordt meestal gebruikt voor bier, na 2005 ook voor de grote varianten Energy drinks. De diameter van een colablikje van 33 cl is 65,4 mm.

Blikjesafval[bewerken]

In de berm weggegooid blikje

Blikjes vormen een belangrijk deel van het zwerfafval dit is een gevolg van hun zeer slechte afbreekbaarheid in een natuurlijke omgeving.[2] Om het blikjesafval te beperken is het in een aantal landen verplicht statiegeld op blikjes te heffen en dus de gebruikte verpakkingen terug te nemen. Dit is onder andere in Duitsland, Zweden, Noorwegen, Denemarken en een aantal Amerikaanse staten het geval.

In Nederland hebben minister Pronk in het kabinet-Kok II (1998-2002) en daarna staatssecretaris Van Geel (2007-2010) voorgesteld om statiegeld op blikjes in te voeren. Dit idee werd in 2006 weer ingetrokken, vooral door tegenstand van het bedrijfsleven.[3] Als alternatief zou er strenger gecontroleerd worden op vervuilers. Op plekken waar veel fietsende scholieren langskomen zijn soms zogenoemde blikvangers opgesteld, in de verwachting dat daardoor minder afval op straat terechtkomt.

Metonymie[bewerken]

Het woord blikje is een goed voorbeeld van een metonymie, waarbij de naam van het materiaal waarvan het is gemaakt is overgegaan naar het ding zelf, al worden veel blikjes tegenwoordig van aluminium of een aluminiumlegering vervaardigd.

Zie ook[bewerken]