Bram Appel

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Bram Appel
Bram Appel 1963.jpg
Persoonlijke informatie
Volledige naam Abraham Leonardus Appel
Geboortedatum 30 oktober 1921
Geboorteplaats Rotterdam, Vlag van Nederland Nederland
Overlijdensdatum 31 oktober 1997
Overlijdensplaats Geleen, Vlag van Nederland Nederland
Positie Aanvaller
Jeugd


1940–1942
Vlag van Nederland Blauw Zwart
Vlag van Nederland SVT
Vlag van Nederland Archipel
Senioren
Seizoen Club w 0(g)
1942–1944
1945–1947
1947–1948
1948–1949
1949–1954
1954–1955
1955–1960
Flag of the German Reich (1935–1945).svg Hertha BSC
Vlag van Nederland ADO
Vlag van Nederland Sittard
Vlag van Nederland Sittardse Boys
Vlag van Frankrijk Stade de Reims
Vlag van Zwitserland Lausanne Sports
Vlag van Nederland Fortuna '54
Interlands
1948–1957 Vlag van Nederland Nederland 12 (10)
Getrainde clubs
1954–1955
1955–1960
1960–1962
1962–1967
1967–1968
1968-1970
Vlag van Zwitserland Lausanne-Sports
Vlag van Nederland Fortuna '54
Vlag van Nederland Volendam
Vlag van Nederland PSV
Vlag van Nederland Fortuna '54
Vlag van België Beringen FC
Erelijst
1950
1953
1957
Vlag van Frankrijk Coupe de France
Vlag van Frankrijk Landskampioen
Vlag van Nederland KNVB beker
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Abraham Leonardus (Bram) Appel (Rotterdam, 30 oktober 1921Geleen, 31 oktober 1997) was een Nederlands voetballer en voetbaltrainer.

Hij speelde in Nederland onder andere voor Fortuna '54, Blauw Zwart en ADO Den Haag. In 1942 werd hij in Duitsland tewerkgesteld. De fabriek in Berlijn waar hij werkte werd een jaar later gebombardeerd en Appel ontsnapte ternauwernood aan de dood.

Tijdens de oorlog al kwam hij uit voor Hertha BSC. Ook speelde hij voor een officieus Nederlands Elftal, bestaande uit Nederlandse dwangarbeiders. Tot woede van de Duitse autoriteiten weigerde hij voor aanvang van een wedstrijd de Hitlergroet te brengen.

Na de bevrijding werd Appel door Karel Lotsy geschorst. Door zijn conflict met Lotsy speelde hij slechts twaalf interlands. In 1948 nam hij als lid van het Nederlands elftal deel aan de Olympische Spelen in Londen waar het in de eerste ronde met 4-3 door Groot-Brittannië werd uitgeschakeld.

In 1949 vertrok hij naar Frankrijk en werd bij Stade de Reims een uiterst belangrijke profvoetballer: in 1950 de eerste Nederlander in de finale en winnaar van de Coupe de France, in 1953 Frans landskampioen en winnaar van de Coupe Latine. Voor de club uit de Champagne maakte deze uitstekende goalgetter in 154 Division 1-wedstrijden in totaal 96 doelpunten.

Samen met Theo Timmermans nam hij in 1953 het initiatief voor de watersnoodwedstrijd, die de opmaat was voor de komst van betaald voetbal in Nederland. Appel speelde zelf nog als prof voor Fortuna '54. Vanaf 1960 werkte hij als trainer; met PSV haalde hij ook als coach de landstitel.

Daarna verliet hij de voetbalwereld en werd handelaar in onroerend goed. De laatste jaren leidde Appel een teruggetrokken bestaan in Geleen.

Zie ook[bewerken]

Voorganger:
Franz Binder
Trainer van PSV
1962-1967
Opvolger:
Milan Nikolic