Chaldeeuws-katholieke Kerk

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Chaldeeuws-katholieke Kerk
Het wapen van de Chaldeeuws-katholieke Kerk
Het wapen van de Chaldeeuws-katholieke Kerk
Indeling
Moederkerk Syrische Kerk
Stichtingsjaar 1552
Oprichter Johannes Sullaqa
Autocefaal of autonoom Autonoom
Kerkleiding
Hoofd Louis Raphaël I Sako
Titel hoofd Patriarch van Babylon van de Chaldeeërs
Zetel Bagdad, Irak
Kenmerken
Liturgie Chaldeeuws
Liturgische taal Syrisch
Kalender Gregoriaans
Reikwijdte
Aantal gelovigen 1.500.000[1]
http://www.kaldu.org
Portaal  Portaalicoon   Christendom

De Chaldeeuws-katholieke Kerk (Arabisch: الكنيسة الكلدانية, al-kanīsä 'l-kaldāniyyä) behoort tot de Oosters-katholieke Kerken. Ze vindt haar oorsprong in de Assyrische Kerk van het Oosten. Deze laatste wordt ook Kerk van het Oosten en Oost-Syrische Kerk genoemd. Deze Kerk volgt de Chaldeeuwse ritus. De liturgische taal is Arabisch en Syrisch. Deze Kerk gebruikt de gregoriaanse kalender.

Ontstaansgeschiedenis[bewerken]

In 1552 koos een groep Nestoriaanse christenen Johannes Sullaqa, een kloosteroverste, tot patriarch. Alzo keerden ze zich af van Simon IX Denkha, de regerende nestoriaanse patriarch. De reden daartoe was dat zij niet akkoord gingen met het beginsel van de erfelijke overdracht van het patriarchaat.

Sullaqa begaf zich naar Rome en sloot zich aan bij de leer van de Rooms-katholieke Kerk. Hij was de eerste van een reeks patriarchen die door Rome erkend werden. De Chaldeeuwse christenen behielden hun eigen liturgie, maar verlieten de theorieën van Nestorius.

Gaandeweg sloot een groot deel van de Nestorianen zich aan bij deze katholieke Kerk. Tegenwoordig is de Chaldeeuwse Kerk in Irak groter dan de oorspronkelijke Kerk van het Oosten. Vanaf het begin had de Chaldeeuwse Kerk vooral aanhang in de gebieden waar de christenen naast het oorspronkelijke Aramees ook Arabisch spraken en dat weerspiegelt zich in de situatie van vandaag. Hoewel ook in de Chaldeeuwse Kerk nog steeds klassiek Syrisch (een variant van het Aramees) wordt gebruikt, en sommige leden het zeldzame Aramees spreken, is een groot deel van deze kerk gearabiseerd.

De naam “Chaldeeuws” dateert van 1830. Chaldea was een streek gesitueerd ten zuiden van Babylon tot de Perzische Golf. Abraham kwam uit die streek: "…Ur der Chaldeeën…" (Gen. 11,31).

Huidige situatie[bewerken]

De huidige patriarch is Louis Raphaël I Sako, patriach van Babylon van de Chaldeeërs (sinds 2013). Het patriarchaat is gevestigd in Bagdad. De Kerk telt in totaal ongeveer 1.500.000 gelovigen.[1]

Het merendeel van de Chaldeeuwen woont in Irak en dan vooral in Bagdad. Ze zouden met ongeveer 223.000 zijn. In Irak zijn vijf aartsbisdommen en vijf bisdommen.

De rest van Chaldeeuwse christenen woont in de diaspora onder meer in Iran, Syrië, Libanon, Egypte, Turkije, de Verenigde Staten en Australië . Er zijn drie aartsbisdommen in Iran, één in Syrië, één bisdom in Libanon, één in Egypte, één aartsbisdom in Turkije, twee bisdommen in de Verenigde Staten en één bisdom in Australië.

Op 8 december 2004 werd het bisschoppelijk paleis van de Chaldeeuwse Kerk in Mosoel opgeblazen. Op 29 februari 2008 werd de aartsbisschop van Mosoel, Paulos Faraj Rahho, ontvoerd. Hij werd op 13 maart dood teruggevonden.

Chaldeeuwse christenen in België en Nederland[bewerken]

In Mechelen woont een Chaldeeuwse gemeenschap die een personele parochiegemeenschap vormt, geünieerd met de katholieke kerk. Velen van hen zijn afkomstig uit het dorp Hessana in Zuidoost-Turkije, in de schaduw van de Djudi, de berg waar volgens hun geloof de Ark van Noach terechtkwam. Deze mensen spreken Sureth, een variant van het Nieuw-Aramees, een taal met veel Turkse en Koerdische leenwoorden. Hessana (in het Turks Kösreli), vlakbij de grens met Syrië en Irak, werd in 1993 gebombardeerd en is één van de ongeveer 3.500 dorpen en gehuchten in het zuidoosten van het land, die door het Turkse leger zijn vernietigd tijdens de oorlog tegen de Koerdische Arbeiderspartij, de PKK, van 1985 tot 2000.

Ook in Nederland vieren chaldeeën op verschillende plaatsen de Goddelijke Liturgie.

Externe links[bewerken]

Boek[bewerken]

  • August Thiry (2001), Mechelen aan de Tigris. Het verhaal van een dorp en een wereld (Monografieën over interculturaliteit; 7), Berchem: EPO en Mechelen: CIMIC (ISBN 90-6445-224-5); 4e herwerkte uitgave 2007 (ISBN 978-90-6445-451-6).[2]
Bronnen, noten en/of referenties