Assyriërs (volk)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Nuvola single chevron right.svg Dit artikel gaat over het christelijke volk de Assyriërs. Voor de oude Assyriërs: zie Assyrische Rijk.
Assyriërs
(Suryoye Othuroye / Aturaye)
ܐܬܘܪ̈ܝܐ
De Assyrische vlag
De Assyrische vlag
Totale bevolking ca. 3,3 miljoen[1]
Verspreiding Syrië, Libanon, Irak, Turkije, Iran, België, Nederland, Duitsland, Zweden, Verenigde Staten, Jordanië, Australië, Canada, Rusland, Zwitserland, Denemarken, Italië en andere diaspora
Taal Syrisch, Suryoyo en Aramees
Geloof Syrisch-orthodox, Syrisch-katholiek, Maronitisch en Assyrisch-orthodox
Verwante groepen Semieten, Mhalmites
Portaal  Portaalicoon   Landen & Volken

De Assyriërs (Syrisch: ܐܬܘܪ̈ܝܐ), ook bekend als Suroye/Suryoye, Othuroye, Atouraye, Assyro/Chaldo en Syrische christenen (zie: Naamconflict Syrische christenen), zijn een etnische groep in het huidige Irak, Libanon, Syrië en Turkije. De Assyriërs zijn een semitisch volk en voornamelijk oosterse christenen, verdeeld over verschillende Oosterse kerken. Ze spreken en schrijven in verschillende dialecten van het Assyrisch Neo-Aramees; in die taal noemen ze zichzelf vaak Suryoye.

Velen zijn de afgelopen eeuw geëmigreerd. Vluchtelingen hebben zich gevestigd in Europa (met name Zweden, Duitsland, Nederland, België, Zwitserland, Oostenrijk en Frankrijk), Noord-Amerika, Nieuw Zeeland, Libanon, Armenië, Georgië, het zuiden van Rusland, Israël, Azerbeidzjan en Jordanië.

De voornaamste verdeeldheid onder Assyriërs is religieus, tussen de oostelijke groep (Assyrische Kerk van het Oosten, Oude Kerk van het Oosten en Chaldeeuws-katholieke Kerk) van oorsprong in noord-Irak, ten noordwesten van Iran, ten noordoosten van Syrië en het zuidoosten van Turkije, en een westerse groep (Syrisch Orthodoxe Kerk en Syrisch-katholieke Kerk), voornamelijk te vinden in het zuiden van centraal-Turkije en Syrië.

Demografie[bewerken]

Assyrische wereldpopulatie.

██ meer dan 500.000

██ 100.000 - 500.000

██ 50.000 - 100.000

██ 10.000 - 50.000

De Assyriërs worden beschouwd als een van de inheemse volkeren van het Midden-Oosten. Hun vaderland verspreidt zich over het gebied rondom de Tigris en de Eufraat. De Assyriërs komen oorspronkelijk uit Irak, Zuidoost-Turkije, Noordwest-Iran en Noordoost-Syrië.

Assyriërs kunnen worden verdeeld over geografische, taalkundige en confessionele lijnen. De drie hoofdgroepen zijn:

Syrië[bewerken]

Er is een aanmerkelijke Assyrische populatie in Syrië, waar naar schatting 877.000 Assyriërs wonen[2]. De Assyriërs van Syrië wonen voornamelijk in het noordoosten en oosten van Syrië, met name in de Al-Hasakeh-regio.

De Assyriërs oftewel Suryoye leven al sinds 2000 v.C. in het noordoosten van Syrië.Delen van de regio waren een integraal onderdeel van Assyrië. Tijdens het Neo-Assyrische Rijk (911 tot 608 v.C.) was Syrië onder Assyrische heerschappij. In het begin van het Frans Mandaat Syrië vestigde zich een toestroom vluchtelingen uit de nu Turkse gebieden ten noorden van het huidige Syrië. In 1933 kwamen vluchtelingen uit het nieuwe onafhankelijke Irak na slachtpartijen op de Assyriërs (zie Genocide van Simele).[3]

Na plaatselijke incidenten verzochten in 1936 religieuze en politieke leiders in de Al-Jazira provincie (nu Al Hasakah) de Franse autoriteiten om de provincie met zijn gemengde Assyrische-Koerdische-Armeens-joodse -Arabische bevolking een autonome status te geven, zoals de Sanjak van Alexandretta, het grondgebied van de Alevieten van de Jabal el-Dourouz. Dit zonder resultaat omdat de Arabische nationalisten in Damascus tegen elke balkanisering van de toekomstige onafhankelijke Syrische Republiek waren.

In 1957 werd in Syrië de Assyrische Democratische Organisatie opgericht door centrum-linkse intellectuelen uit de Assyrische etnische groep en christelijke religieuze gemeenschappen waarvan de belangrijkste moedertaal het Neo-Aramees was.[4]

Turkije[bewerken]

Het aantal Assyriërs in Turkije wordt geschat op 22.000. Ze wonen vooral in Istanboel en het oosten van Turkije.[5] In Tur Abdin, dat bekend staat als een thuisland voor de Assyriërs, wonen nog slechts 3.000 Assyriërs[6]. Na de Assyrische genocide in 1915 zijn vele Assyriërs gevlucht naar Libanon, Jordanië, Iran, Irak en de westerse wereld.

Irak[bewerken]

Assyrische volgelingen van de Chaldeeuws-Katholieke kerk vormen de meerderheid van de Iraakse christelijke bevolking sinds de bekering tot het Katholicisme van de Assyrische Kerk van het Oosten in de 17e en de 18e eeuw.

Diaspora[bewerken]

Sinds de Assyrische genocide zijn veel Assyriërs gevlucht uit hun thuisland naar een meer veilige en comfortabel leven in het westen. Sinds het begin van de 20e eeuw is de Assyrische bevolking in het Midden-Oosten drastisch afgenomen. Vandaag de dag zijn er meer Assyriërs in Europa, Noord-Amerika en Australië dan in hun voormalig thuisland.

Een totaal van 550.000 Assyriërs wonen in Europa[7]. Grote Assyrische/Chaldese/Syrische diaspora gemeenschappen zijn te vinden in Duitsland, Zweden, de Verenigde Staten en Australië. De grootste Assyrische/Chaldese/Syrische diaspora gemeenschappen zijn die van Södertalje, Chicago en Detroit.

DNA-onderzoek[bewerken]

Recent DNA-onderzoek, uitgevoerd door Cavalli-Sforza, Paolo Menozzi en Alberto Piazza, “toont aan dat Assyriërs duidelijk een genetisch profiel hebben dat hun bevolking onderscheidt van alle andere populaties.” [8] Genetisch onderzoek onder de Assyriërs uit Perzië heeft aangetoond dat er weinig vermenging is geweest met de islamitische Perzische bevolking en dat van een individueel Assyriër de genen relatief dichtbij die van de Assyrische bevolking als geheel ligt.[9] Cavalli-Sforza stelt bovendien “De Assyriërs zijn een vrij homogene groep mensen, vermoedelijk afkomstig uit het oude Assyrië in Noord-Irak” en “ze zijn christenen en zijn misschien wel bonafide afstammelingen van hun naamgenoten.” [10] “De genetische gegevens zijn compatibel met historische gegevens dat religie een belangrijke rol heeft gespeeld tijdens de christelijke jaartellingen in het handhaven van de Assyrische identiteit”.[8]

In een studie uit 2006 van het Y-chromosoom DNA van zes regionale Armeense bevolkingsgroepen, waaronder, ter vergelijking, Assyriërs en Syrische Arabieren, vonden de onderzoekers dat “De Semitische populatie (Assyriërs en Syrische Arabieren) zeer verschillend zijn van elkaar op basis van de vergelijkende assen. Dit verschil ondersteund ook door andere vergelijkingen, dit wijst op zwakke genetische verwantschap tussen de twee populaties met verschillende historische bestemmingen.” [11]

Religie[bewerken]

Een Syrisch-Orthodox klooster in Mosul, Ottomaans Syrië, begin 20e eeuw
Nuvola single chevron right.svg Zie Naamconflict Syrische christenen en Syrisch christendom voor nadere informatie over dit onderwerp.

Volgens veel Assyriërs refereren de benamingen Assyrisch, Suryoyo, Chaldeeuws, Aramees, Nestoriaans, Mesopotamisch en Babylonisch aan eenzelfde gemeenschap met een gemeenschappelijke identiteit. De Assyriërs behoren tot verschillende christelijke gemeenschappen en velen hebben gekozen voor de verzamelnaam "Assyrisch".

Het Assyrische volk behoort tot de volgende christelijke kerken:

In de 19e eeuw troffen westerse missionarissen de Syrische gemeenschappen geïsoleerd aan. De clerus en het volk bleken nu, in vergelijking met het intussen ontwikkelde Westen, ongeschoold en de infrastructuur was vrijwel niet aanwezig.

Internationale erkenning[bewerken]

In de diaspora, zowel in de Verenigde Staten [12] als in Canada [bron?], Australië [13] [14], Nieuw-Zeeland [15], Armenië [bron?] en Georgië [bron?], zijn de Assyriërs een officieel (in de volkstellingen) erkende etniciteit.

In Irak worden de Assyriërs door de overheid en door de Amerikaanse regering erkend, waarbij de namen Assyrisch/Suryoyo/Chaldeeuws samen gebruikt als benaming voor de Assyrische gemeenschap.[16][17][18] In Syrië wordt de term Ashouriyeh en Syrian gebruikt en in Turkije worden de namen Asur [bron?] en Süryani Kadim [bron?] gebruikt.

Assyrische vlag[bewerken]

Assyrische vlag (sinds 1968)
Nuvola single chevron right.svg Zie Assyrische vlag voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

In 1968 vond de Assyrian Universal Alliance dat er behoefte was om de Assyrische natie te voorzien van haar eigen vlag. Om deze droom te realiseren werd een beroep gedaan op verschillende Assyrische kunstenaars en goed geïnformeerde mensen om hun ideeën en ontwerpen uit te werken voor deze belangrijke nationale taak. Het AUA-Congres zorgde voor de goedkeuring van de wereldwijde verzamelde ideeën en ontwerpen .

Geschiedenis[bewerken]

Oudheid[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Zie Assyrische Rijk voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

De oorsprong van de Assyriërs ligt in de Sumero-Akkadische beschaving die ca. 4000-3500 v.Chr. in Mesopotamië (Beth Nahrin) ontstond, in het bijzonder de noordelijke regio van de Akkadische gebieden welke in de 24e eeuw v.Chr. bekendheid kreeg onder naam Assyrië. De Assyrische natie bestond als een onafhankelijke staat, en was een machtig rijk, uit de 24e eeuw voor Christus tot het einde van de 7e eeuw voor Christus. Assyrië bleef een geopolitieke entiteit na de val, en werd geregeerd als een bezette provincie onder de heerschappij van verschillende rijken uit de late 7e eeuw voor Christus tot het midden van de 7e eeuw na Christus.

Sindsdien is het Assyrische volk geleidelijk uitgegroeid tot een minderheid in hun thuisland. Vandaag de dag maakt dat oude grondgebied deel uit verschillende naties; het noorden van Irak, een deel van het zuidoosten van Turkije en het noordoosten van Syrië.

Ottomaanse Rijk[bewerken]

Het Ottomaanse Rijk had een uitgebreid systeem voor het beheer van niet-moslims. Ze maakte uitzonderingen voor geaccepteerde monotheïsten met een schriftuurlijke traditie ("mensen van het Boek") en onderscheidde hen van mensen die men omschreef als heidenen (Boeddhisten en Hindoes, evenals sommige Afrikaanse groepen). [bron?] Mensen van het Boek (of dhimmi, zoals joden, christenen en mandaeërs) ontvingen een tweede klasse behandeling, maar werden wel getolereerd.

In het Ottomaanse Rijk werd deze religieuze status gesystematiseerd als het millet systeem. Elke religieuze minderheid legde verantwoording af aan de overheid door middel van haar belangrijkste godsdienstige vertegenwoordiger. De christenen waren verdeeld in vele etnische groepen en denominaties, meestal georganiseerd in een hiërarchie van bisschoppen onder leiding van een patriarch. De Syrisch orthodoxen onder de Ottomanen vielen aanvankelijk onder het Armeense patriarchaat maar dienden een verzoekschrift in bij de Hoge Raad en kregen erkenning als een aparte gemeenschap, net als de Chaldeeuws-katholieke Kerk, de Syrisch-katholieke Kerk en de Assyrische Kerk van het Oosten. Laatstgenoemde kerk lag het meest afgelegen in afstand van de Raad in Istanboel.

De 19e-eeuwse inmenging van Rusland, Frankrijk en andere Europese machten in het lot van de christenen in het Midden-Oosten bracht een geleidelijke verhoging van hun positie. De economische, educatieve en professionele ontwikkeling van de Assyriërs wekte de afgunst van hun islamitische buren, in het bijzonder van de Koerden. De Koerden gebruikten hun islamitische status om de aanval op de Assyriërs in Tur Abdin, in Iran, in Irak en in Turkije te rechtvaardigen.

Tot het protestantisme bekeerde Assyriërs wilden geen jaarlijks tribuut meer betalen aan de patriarch, die vervolgens een deel van de vergoeding aan de Raad betaalde. Ze wilden rechtstreeks met de Raad handelen, een eigen stem hebben en niet onderworpen worden aan de regels van het patriarchale systeem. Dit algemeen protestantse handvest werd toegekend in 1850.[19]

Genocide[bewerken]

Monument ter gedachtenis aan de volkenmoord op de Assyriërs onder het Ottomaanse Rijk te Parijs, 2006.
Nuvola single chevron right.svg Zie Assyrische genocide en Genocide van Simele voor de hoofdartikelen over dit onderwerp.

Behalve diverse massamoorden in de voorgaande eeuwen, zijn in de periode 1914 tot 19) 1,5 miljoen christenen (waaronder Assyriërs) gedood door Ottomaanse soldaten en Koerden. De genocide is bekend geworden onder de naam Armeense genocide; Assyriërs spreken hiernaast ook over de Assyrische genocide. Veel Assyriërs vluchtten weg uit het Ottomaanse Rijk, en vandaag de dag zijn er meer Assyriërs in Europa, Noord-Amerika en Australië dan in hun voormalig thuisland.

Na het einde van het Britse mandaat over Irak deed een nieuwe massamoord zich voor. In augustus 1933 maakte het Iraakse leger tientallen dorpen met de grond gelijk en voerde massa-executies uit. Daarbij zijn tienduizenden van het leven beroofd. De Assyriërs herdenken op 7 augustus de slachtoffers van 1933 in de Iraakse plaats Simele.

In 2001 nodigde de Turkse regering de Assyriërs uit om terug te keren naar Turkije. Een klein aantal heeft dit ook gedaan.

Moderne tijd[bewerken]

Naast de Assyrische genocide en het Simele-bloedbad werd ook veel emigratie veroorzaakt door de de islamitische revolutie in Iran (1979), het Arabisch-Nationalitische Baath-beleid in Irak en Syrië, de Al-Anfalcampagne van Saddam Hussein en tot op zekere hoogte het Koerdisch nationalistische beleid in Noord-Irak. Ook zijn Assyriërs het slachtoffer van salafistische en wahabistische terreur.[20][21][22]

De Syrische Burgeroorlog van 2011 en 2012 heeft ook tot gevolg dat Syrische christenen, waaronder Assyriërs, het doelwit zijn van salafistische en wahabistische terreur.[23][24][25]

Bibliografie[bewerken]

  • Leonard C. Biegel, Minderheden in het Midden-Oosten. Hun betekenis als politieke factor in de Arabische wereld, Uitg. Van Loghum Slaterus, Deventer, 1972, ISBN 90-6001-219-4
  • Albert Stol, Nestorianen, De ondergang van een christenvolk, Uitg. Wever, Franeker, 1977, ISBN 90-6135-252-5
  • Arend Jan Schukkink, De Suryoye: een verborgen gemeenschap : een historisch-antropologische studie van een Enschedese vluchtelingengemeenschap afkomstig uit het Midden-Oosten, Proefschrift Vrije Universiteit Amsterdam, 2003, ISBN 90-901734-6-3
  • August Thiry, Mechelen aan de Tigris, Het verhaal van een dorp en een wereld (Monografieën over interculturaliteit 7), Uitg. CIMIC (Centrum voor intercultureel management en internationale communicatie) en EPO, Berchem, 2001, ISBN 90-6445-224-5 (recensie)
  • Gabriele Yonan, Assyrer heute: Kultur, Sprache, Nationalbewegung der aramäisch sprechenden Christen im Nahen Osten ; Verfolgung und Exil, Uitg. Gesellschaft für Bedrohte Völker (Reihe Pogrom), Hamburg, 1978, ISBN 3-922197-00-0
  • Gabriele Yonan, Ein vergessener Holocaust : die Vernichtung der christlichen Assyrer in der Türkei, Uitg. Gesellschaft für Bedrohte Völker (Reihe Pogrom), Hamburg, 1989 , ISBN 3-922197-25-6
  • Gabriele Yonan: Assyrer heute. Gesellschaft für bedrohte Völker, Hamburg 1978.
  • Michel Chevalier: Les montagnards chrétiens du Hakkâri et du Kurdistan septentrional. Dépt. de Géographie de l'Univ. de Paris-Sorbonne, Paris 1985.
  • James Farwell Coakley: The Church of the East and the Church of England. Clarendon Press, Oxford 1992. ISBN 0-19-826744-4.
  • P.&M. Sluglett: Der Irak seit 1958 - von der Revolution zur Diktatur. Frankfurt 1991
  • Wolfgang Gockel: Dumont Kunst-Reiseführer Irak. Köln 2001
  • Isa Sumer: Gods kinderen worden vergeten.
  • Dr. David Gaunt,Professor of History at Södertörn University College: Massacres, Resistance, Protectors: Muslim-Christian Relations in Eastern Anatolia during World War I ISBN 1-59333-301-3

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Unrepresented Nations and Peoples Organization
  2. SIL Ethnologue - Languages of Syria
  3. http://www.ipsnews.net/2006/05/rights-assyrians-face-escalating-abuses-in-new-iraq/
  4. http://en.ado-world.org/
  5. Joshua Project: Turoyo
  6. Verklaring van aantal Assyrians/Syriacs in Turkey/Iraq door Syriac Orthodox Resources
  7. (en) Ancient Christian community looks to the future
  8. a b Dr. Joel J. Elias, Emeritus, University of California, The Genetics of Modern Assyrians and their Relationship to Other People of the Middle East
  9. M.T. Akbari, Sunder S. Papiha, D.F. Roberts, and Daryoush D. Farhud, ‘‘Genetic Differentiation among Iranian Christian Communities,’’ American Journal of Human Genetics 38 (1986): 84–98
  10. Luigi Luca Cavalli-Sforza, Paolo Menozzi, Alberto Piazza, The History and Geography of Human Genes, p. 243 [1]
  11. Yepiskoposian et al., Iran and the Caucasus, Volume 10, Number 2, 2006, pp. 191-208(18), "Genetic Testing of Language Replacement Hypothesis in Southwest Asia"
  12. American Community Survey, U.S. Census Bureau. Many Assyrians might be simply identified as Iraqis, Iranian, Syrians, Turks, or Lebanese
  13. Ancestry (full classification list) Australian Bureau of Statistics
  14. [2] More than two thirds of Iraqis in Australia (80,000) are Christians
  15. New Zealand 2006 census
  16. [3], CIA World Factbook
  17. Christians in Iraq GlobalSecurity.org total estimated to be some 500,000 after the Iraq war
  18. Brief History of Assyrians, AINA.org
  19. John Joseph, Muslim-Christian relations and inter-Christian rivalries in the Middle East: the case of the Jacobites in an age of transition, State Univ of New York Press, 1983, ISBN 0-87395-600-1
  20. http://www.aina.org/releases/2007053195824.htm
  21. http://www.aina.org/reports/ig.pdf
  22. http://www.assyrianamericancoalition.org/documents/policy/TippingPointToFullGenocide.pdf
  23. http://www.aina.org/news/20121103174722.htm
  24. http://article.wn.com/view/2012/09/17/Syria_Christians_form_militia_to_defend_against_rebel_terror/
  25. http://atlasshrugs2000.typepad.com/atlas_shrugs/2012/10/syria-obama-backed-rebels-burn-down-church.html