Wahabisme

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Allah1.png

Islam

Geloof
Eenheid van God · Profeten
Gezonden geschriften
Engelen · Dag des Oordeels
Praktiseren
Getuigenis · Gebed · Vasten
Liefdadigheid · Pelgrimstocht
Stromingen
Soennisme · Sjiisme · Alevitisme
Alawietisme · Ahmadiyya
Druzisme · Ibadisme · Soefisme
· Koranisme
Teksten en wetten

Koran · Soenna · Hadith
Fiqh · Sharia · Kalam

Feestdagen

Asjoera · Suikerfeest
Offerfeest · Ramadan
Laylat al-Qadr · Laylat al-Miraadj
Nieuwjaar · Mawlid an-Nabi

Cultuur en samenleving
Architectuur · Kunst · Moskeeën
Demografie · Studies
portaal  Portaalicoon  Islam

Het wahabisme (ook gespeld als wahabbisme of wahhabisme) is de stroming in de islam die Mohammed ibn Abd al-Wahhaab (1703 - 1792) stichtte. Het is een fundamentalistische conservatieve vertakking van het soennisme. De volgelingen heten wahabieten. Vrij veel hedendaagse groeperingen baseren zich op deze stroming.

Naam[bewerken]

Een volgeling zal zich zelf nooit wahabiet of wahabi noemen. Of ze benoemen de stroming niet of ze spreken van salafiyyah of ahl al-tawhid, wat zoveel betekent als mensen van de eenheid. Hiermee doelen ze op de eenheid van God. De naam wahabisme is afgeleid van de naam van Mohammed ibn Abd al-Wahhaab en komt uit India. Omdat de term naar een persoon verwijst geldt ze als beledigend voor leden van de stroming.

Het wahabisme overlapt met de madhhab van Ibn Hanbal en wordt soms als onderdeel van deze madhhab gezien of als vijfde madhhab genoemd. Wahabisme wordt vaak gezien als onderdeel van of synoniem voor salafisme, temeer daar ze zichzelf liever als salafiyyah aanduiden. Een deel van de salafisten zijn het echter weer niet eens met het wahabitische Saoedische koningshuis dat als te pro-westers of on-islamitisch wordt gezien.

Credo en ideologie[bewerken]

De geleerde abd Al-Wahab poogde om de soenna te doen herleven. Hij gebruikte daarbij de overlevering van 'de ondervraging in het graf', dat gebaseerd is op drie vragen of principes. De overlevering wordt door veel moslims als authentiek beschouwd. Sjiieten zien abd Al-wahhab echter als een kafir (ongelovige).

Zoals het salafisme streeft het wahabisme naar een terugkeer tot de originele islam: de Koran en de soenna. Dit gaat gepaard met een afkeer van alles wat als on-islamitisch kan worden gezien of latere toevoegingen en interpretaties. Hoewel dit niet per se vijandigheid hoeft in te houden, heeft het wahabisme zich vijandig opgesteld jegens het sjiisme en gelden Saoedi-Arabië en Iran als rivalen. Saoedi-Arabië kent vrijwel geen vrijheid van godsdienst en niet-islamitische en sjiitische rituelen en feestdagen kunnen slechts binnenshuis en op kleine schaal worden gehouden.

Geschiedenis[bewerken]

Mohammed ibn Abdul-Wahhab versterkte zijn positie door een alliantie aan te gaan met Mohammed bin Saoed in 1744. Hijzelf en zijn familie zorgden voor de geestelijke leiding terwijl het Huis van Saoed de wereldlijke leiding op zich nam. Deze alliantie vormde de basis voor de verschillende Saoedische staten, waarvan het huidige Saoedi-Arabië de laatste is. Deze staat kwam na de val van het Ottomaanse Rijk (dat tot dusver de Saoedische staten had neergeslagen) tot stand met steun van de geallieerden. Dit land was aanvankelijk arm maar na de ontdekking van aardolie in 1935 nam de rijkdom snel toe. Het Huis van Saoed en de Saoedische geestelijkheid gebruiken deze rijkdom mede voor de verspreiding van de wahabitisch-salafistische boodschap, waardoor deze stroming ook buiten Saoedi-Arabië in aanhang toenam. Het Huis van Saoed bevindt zich regelmatig in een politieke spagaat tussen de trouw aan de wahabitische geestelijkheid en de verantwoordelijkheid voor de Heilige Steden die jegens alle moslims geldt.

Afgoderij[bewerken]

Muhammed Ibn Abdel-Wahab bracht een paar eeuwen geleden een einde aan wat hij afgoderij of 'sjirk' noemde. Zo werden graven van de metgezellen, bomen en grotten en andere dingen aanbeden. Zijn volgelingen claimen moslims van Ahle sunna wa'l Jama'h te zijn, zij die altijd al bestaan sinds de Profeet.

Zie ook[bewerken]

Bibliografie[bewerken]