Dream Chaser

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Model van de Dream Chaser
Een windtunnelmodel wordt getest bij NASA, mei 2012
Test van de Dream Chaser in Colorado, mei 2012

De Dream Chaser is een commercieel Amerikaanse ruimteveer waarvan Sierra Nevada Corporation. (SNC) twee varianten ontwikkelt: een Crewed Dream Chaser en een Cargo Dream Chaser. Het eerst genoemde ruimtevaartuig zal naar verwachting primair gebruikt worden om passagiers te vervoeren van en naar toekomstige ruimtestations in een baan rond de Aarde; zelf dienen als ruimtestation; of gebruikt worden voor ruimtetoerisme.[1]Tot 2014 was het in de run voor een Commercial Crew-contract van NASA waarmee het bemanningen naar en van het ISS zou brengen.

De Crewed Dream Chaser kan maximaal zeven passagiers kunnen vervoeren. Het ruimtevaartuig zal verticaal opstijgen (door middel van een draagraket) en horizontaal landen op een landingsbaan.[2]

De ontwikkeling van de Dream Chaser zal naar schatting tot 1 miljard dollar kosten.[3] Er zijn plannen om een hele vloot Dream Chasers te bouwen.[1]

Op 14 januari 2016 werd Sierra Nevada Corporation door NASA gecontracteerd om met de vrachtversie van de Dream Chaser het ISS te bevoorraden in de tweede fase van het Commercial Resupply Services-programma (CRS2). Ook SpaceX' Dragon en Orbital ATK's Cygnus die al in de CRS1 fase vlogen werden opnieuw gecontracteerd. Hierdoor zal de Cargo Dream Chaser eerder vliegen dan de Crewed Dream Chaser.

Ontwerp[bewerken]

De Dream Chaser is een herbruikbaar ruimtevaartuig dat is ontworpen om twee tot zeven mensen en/of vracht te transporteren naar ruimtevaartuigen in een baan rond de Aarde. Het zal autonoom kunnen vliegen[4] en zal uitgerust worden met een launch escape system zodat de mensen aan boord in geval van nood kunnen ontsnappen.[5] En kan net als de Sojoez als reddingscapsule aangemeerd blijven bij een ruimtestation.

Het ruimtevaartuig zal gelanceerd worden door een Atlas V 412-draagraket, of diens beoogde opvolger de Vulcan hoewel daar ook andere draagraketten voor gebruikt kunnen worden.[4][6] Eenmaal in de ruimte zal de ruimteveer gebruikmaken van twee hybride raketten voor de voorstuwing.[5]

De Dream Chaser maakt gebruik van het lifting body-principe. Dat houdt in dat het voertuig door zijn vorm, zonder van vleugels gebruik te maken als een zweefvliegtuig kan landen op een landingsbaan van een regulier commercieel vliegveld.[1][7] De op vleugels lijkende uitsteeksels aan linker en rechter de achterzijde leveren geen draagkracht, maar werken slechts als stuurvinnen. Ondanks het feit dan Dream Chasers anders dan de spaceshuttle op reguliere landingsbanen kan landen, is SNC met NASA overeengekomen dat Dream Chasers op de voormalige "space shuttle runway" van het Kennedy Space Center zullen landen.

Het reaction control system (het systeem van kleine raketmotoren/stuurraketten waarmee het ruimtevaartuig kan manoeuvreren) maakt gebruik van relatief veilige brandstof op ethanol-basis, zodat het ruimtevaartuig (anders dan de Space Shuttle bijvoorbeeld) na landing niet eerst hoeft af koelen, maar direct geopend kan worden.[4] Tijdens de terugkeer in de atmosfeer zal het ruimtevaartuig beschermd worden door een laag tegels (ontwikkeld bij NASA's Ames Research Center) die werken door middel van ablatie. De tegels zijn makkelijk vervangbaar en gaan meerdere vluchten mee.[4]

Geschiedenis[bewerken]

Het ruimtevaartbedrijf SpaceDev presenteerde in november 2005 haar concept voor de Dream Concept, een ruimteveer gebaseerd op NASA's ontwerp voor een "ruimtetaxi", de HL-20. In mei 2006 werd de Dream Chaser gekozen als een van de kandidaten voor NASA's Commercial Orbital Transportation Services-programma. In 2008 werd SpaceDev opgekocht door Sierra Nevada Corporation. In 2010 kreeg het project 20 miljoen dollar aan financiering van NASA, verreweg het grootste aandeel van de 50 miljoen dollar in de tweede financieringsronde van NASA's Commercial Crew Development-programma. In augustus 2012 kreeg het Dream Chaser-programma nog eens 212,5 miljoen dollar van NASA in het kader van de derde financieringsronde van het Commercial Crew Development-programma.

In augustus 2011 maakte United Launch Alliance bekend dat de Atlas V-draagraket gebruikt zal worden voor de Dream Chaser. Sierra Nevada Corporation meldde in februari 2012 dat het de hoofdstructuur van het eerste Dream Chaser-testtoestel had opgeleverd. In 2012 werden verschillende onderdelen van het toestel getest, waaronder het landingsgestel. [8]

Op 26 oktober 2013 vond de eerste onbemande droptest-vlucht plaats. Het ruimteveer werd met een helikopter vanaf de luchtmachtbasis Edwards Air Force Base naar een hoogte van 12.500 voet (3.810 meter) gehesen en maakte daarna een glijvlucht van ongeveer een minuut terug naar de landingsbaan. Tijdens de landing weigerde het linker landingsgestel uit te klappen, waardoor het toestel van de landingsbaan afgleed en beschadigd raakte.[9][10]

In 2014 wonnen SpaceX en Boeing een NASA Commercial Crew contract en lieten Sierra Nevada Corp het nakijken. Na dit verlies spande SNC rechtszaak omdat ze het niet met NASA's besluit eens was. Het mocht echter niet baten.

CRS 2: Dream Chaser-cargo[bewerken]

De ontwikkeling werd echter op eigen kracht doorgezet en voor volgende Commercial Resupply of Commercial Crew aanbestedingen zou SNC weer intekenen. Voor het CRS2 contract heeft SNC succesvol een cargoversie van de Dream Chaser voorgesteld die inklapbare vleugels (eigenlijk stuurvinnen) en geen ramen heeft. Deze zou zowel op een Atlas V als een Ariane 5 gelanceerd kunnen worden en onder de aerodynamische beplating (fairing) passen. Ook onderzoekt ESA of een vereuropeeste versie van de Dream Chaser mogelijk is en op een Ariane 5 zou kunnen lanceren. De Cargo versie zoals die er nu voor het CRS2 programma ligt wordt op een Atlas V of diens opvolger Vulcan gelanceerd. De Dream Chaser-Cargo bestaat behalve uit het "minispaceshuttle-deel" ook uit een servicemodule met een extra vrachtcontainer. Deze service module die door is ook uitgerust met zonnepanelen en is niet herbruikbaar. Het elektriciteitssysteem van de Dream Chaser wordt ontworpen en geleverd door Aerojet Rocketdyne. Dit "power distribution system" moet elektriciteit van de zonnepanelen efficiënt en veilig naar zowel de boordcomputers en systemen als te vervoeren apparatuur kunnen brengen[11]. De vrachtcontainer van de servicemodule kan voor de terugweg met afval gevuld worden. Bij terugkeer in de dampkring verbrand even daarvoor afgekoppelde de servicemodule dan met het afval terwijl het minispaceshuttle-deel naar een landingsbaan vliegt. Voordeel van de Dream Chaser Cargo ten opzichte van de concurrerende SpaceX Dragon is dat de vracht onmiddellijk na de landing kan worden gelost en onderzoeksresultaten uit het ISS binnen zes uur na het verlaten van het ruimtestation in een laboratorium op aarde kunnen zijn. Op 11 juli 2016 behaalde SNC de eerste mijlpaal voor certificatie door NASA. Het gehele ontwerp en beoogde traject naar certificatie van de Dream Chaser-cargo werd door NASA goedgekeurd[12]. SNC gebruikt de ontwikkeling en certificatie van de Cargo Dream Chaser ook om delen van de Crewed Dream Chaser te certificeren. In de zomer van 2016 werd een nieuwe Dream Chaser opgeleverd waarmee landingstesten zullen worden hervat.

Externe links[bewerken]