Elektrisch vliegtuig

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
De Solar Impulse, een elektrisch vliegtuig
Solar Impulse 2

Een elektrisch vliegtuig is een vliegtuig dat een elektromotor heeft in plaats van een verbrandingsmotor. De elektriciteit komt van brandstofcellen, zonnecellen, supercapacitors, draadloze stroom[1] of batterijen.

De huidige elektrische vliegtuigen zijn vooral experimentele proefmodellen, zowel bemande als onbemande toestellen. Er wordt al sinds de jaren 1970 gevlogen met elektrisch aangedreven modelvliegtuigen, in 1957 werd de eerste melding hiervan gemaakt. De eerste bemande vlucht met een elektrisch vliegtuig was in 1973.

De Solar Challenger was een experimenteel elektrisch vliegtuig dat volledig op zonne-energie werkte, en in 1981 het Kanaal overstak.

NASA ontwikkelde in 2015 een concept voor een klein elektrisch-hybride vliegtuig met 18 elektromotoren, in de vleugels verwerkt.[2]

De Solar Impulse is een bemand langeafstandszonnevliegtuig dat in 2016 een vlucht rondom de aarde voltooide. Het gebruikt zonnepanelen op de vleugels om de propellers aan te drijven en om de batterijen op te laden om 's nachts ook te kunnen vliegen. Verschillende sleutelfiguren achter het zonnevliegtuig Solar Impulse werken aan een commerciële opvolger. Het eerste toestel, de aEro1, blijft al meer dan een uur in de lucht, en heeft inmiddels meer dan vijftig vlieguren op de teller.[3]

Siemens bouwde een 1.000 kg wegend elektrisch 2-persoons vliegtuig genaamd Extra 330LE uitgerust met een sterke elektromotor en batterijen, dat op 25 november 2016 een demonstratievlucht maakte. [4]

Zie ook[bewerken]

Waterstofvliegtuig