Filibusteren

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Filibusteren is het extreem lang rekken van redevoeringen, met het doel de behandeling van een wetsvoorstel te vertragen of blokkeren. Er wordt urenlang gesproken; soms worden er zelfs telefoonboeken voorgelezen.[1] Het individuele record filibusteren staat op naam van de Amerikaanse senator Strom Thurmond, die in 1957 bij het bediscussiëren van een burgerrechtenwet 24 uur en 18 minuten lang aan het woord bleef.

Het woord is afgeleid van filibuster, de benaming voor een 19e-eeuwse ontdekkingsreiziger, die op zijn beurt afgeleid is van het Nederlandse woord vrijbuiter.

De techniek is vooral bekend van het gebruik in de Amerikaanse Senaat, waar het daadwerkelijk mogelijk is een wetsvoorstel op deze wijze tegen te houden zolang er geen gekwalificeerde meerderheid van 60 (van de 100) senatoren is om een stemming af te dwingen.

Bij uitbreiding wordt het begrip ook wel gebruikt in andere landen. Zo werd een soortgelijke tactiek in het Belgische parlement in november 2003 gebruikt om de stemming over een wetsvoorstel dat migranten gemeentelijk stemrecht zou verlenen, uit te stellen. De tegenstanders van deze wet (onder meer van het Vlaams Blok en de VLD) stelden in de Senaat zo veel mogelijk irrelevante vragen en hielden lange toespraken over zaken zoals de economische toestand in Thailand. In Nederland vroegen SP en PVV onevenredig veel spreektijd aan bij een debat over de verhoging van het eigen risico in de Nederlandse zorg.[2]

Noten[bewerken]

  1. Barack Obama, The Audacity of Hope, 2006.
  2. "Na filibustering nog meer politieke trucjes?", NOS.nl, 13 juni 2012, geraadpleegd 9 april 2017