Geallieerden (Eerste Wereldoorlog)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

De geallieerden van de Eerste Wereldoorlog waren een groep landen die tegen de Centrale mogendheden vocht in de Eerste Wereldoorlog. Het bondgenootschap was gevormd door de Triple Entente en andere landen die later in het conflict zich bij het bondgenootschap voegden. De geallieerden verschilden van de Entente door het feit dat ze zich niet middels een verdrag bij de Entente aansloten, zoals het geval was met de Verenigde Staten.

Triple Entente[bewerken]

Voordat de Eerste Wereldoorlog begon, bestond de Entente uit drie landen. De Derde Franse Republiek, het Russisch Keizerrijk en het Britse Rijk. Deze landen hadden in de jaren voor WOI verdragen met elkaar gesloten waardoor deze landen bij elkaar kwamen.

Toen deze verdragen gesloten waren, was effectief de Triple Entente ontstaan. Elk land had zijn eigen verdrag met de ander en zo werd een driehoek gevormd. Deze verdragen vormden een blok tegen het andere bondgenootschap van de Centralen, waar het Duitse Rijk, Oostenrijk-Hongarije, en Italië toe behoorden.

De Eerste Wereldoorlog[bewerken]

Door het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog werd het noodzakelijk en een automatisme dat landen die aangevallen werden of zelf aanvielen, zich schaarden bij een van de twee machtsblokken. De keuze werd bepaald door de geopolitieke verhoudingen en de bereidheid tot vechten. Zo bleef Luxemburg in naam neutraal toen het door het Duitse Rijk werd veroverd.

De bondgenoten[bewerken]

De originele bondgenoten:

Erbij in 1914:

Erbij in 1915:

Erbij in 1916:

Erbij in 1917:

Eraf 3 maart 1918 (Vrede van Brest-Litovsk):

Erbij in 1918

Zie ook[bewerken]