Grooming (pedofilie)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Geplaatst:
--

Genomineerd   Deze pagina is genomineerd voor verwijdering

Ten minste een van de mensen die meewerken aan Wikipedia, vindt dat deze pagina in deze vorm niet binnen de Wikipedia-encyclopedie past. De pagina is daarom aangedragen op de beoordelingslijst.

De reden die hiervoor is opgegeven, luidt: geleuter van Postbus 51 past niet in een encyclopedie

Na plaatsing op de beoordelingslijst blijft dit artikel minstens twee weken staan, zodat eventuele bezwaren ingebracht kunnen worden. Als je het artikel zodanig kunt verbeteren dat daarmee de redenen voor verwijdering komen te vervallen, aarzel dan vooral niet om het te verbeteren. Vergeet niet om dit op de genoemde lijst te vermelden.

Pas als het artikel dusdanig is verbeterd en aangepast dat het wel binnen Wikipedia past, kan deze melding verwijderd worden. Geef dit aan op de lijst door het toevoegen van de reden. (/)

Grooming is het benaderen van en contact leggen met kinderen door een pedofiel met als uiteindelijke doel het mogelijk maken van seksueel contact door de seksuele drempels en remmingen van het kind te verlagen.[1] De Nederlandse uitdrukking 'kinderlokker' komt hier dicht bij in de buurt, hoewel het niet hetzelfde is. Ook bij seksueel misbruik binnen een gezin kan sprake zijn van een groomingproces, waarbij de dader de normale familierelatie stap voor stap 'ombuigt' tot een seksuele relatie. Niet elke pedofiel die contact legt met kinderen heeft echter als doel om seksueel contact te hebben met kinderen. Er dient dus een onderscheid gemaakt te worden tussen grooming en andere vriendschappelijke contacten tussen een pedofiel en een kind. Niet alle pedoseksuele contacten gebeuren door pedofielen en lang niet alle pedofielen hebben seksueel contact met kinderen.

Betekenis[bewerken]

In algemene zin betekent grooming verzorgen, waaronder het investeren in een vriendschapsrelatie, wat niet per se een seksuele reden hoeft te hebben. Wanneer de term heden ten dage echter wordt gebruikt, bedoelt men benadering van kinderen met seksuele bedoelingen. In bredere zin bedoelt men het geheel aan technieken waarmee een dader het kind seksueel benadert en het misbruik in stand houdt. Ook wordt er wel eens van grooming gesproken wanneer een loverboy zijn slachtoffer probeert in te palmen.

Verdrag en wetten[bewerken]

Het woord grooming komt in de preambule van het wetsvoorstel computercriminaliteit III voor, en verder in toelichtingen.

Op 25 oktober 2007 heeft de Raad van Europa in Lanzarote het Verdrag van de Raad van Europa inzake de bescherming van kinderen tegen seksuele uitbuiting en seksueel misbruik ondertekend, met onder meer:[2][3]

Artikel 23 Benaderen van kinderen voor seksuele doeleinden
Elke Partij neemt de wetgevende of andere maatregelen die nodig zijn voor het strafbaar stellen van het doen van een voorstel, door middel van informatie- en communicatietechnologie, door een volwassene aan een kind dat de ingevolge artikel 18, tweede lid, vastgestelde leeftijd niet heeft bereikt, tot een ontmoeting met als vooropgezet doel het plegen van een overeenkomstig artikel 18, eerste lid, onderdeel a, of artikel 20, eerste lid, onderdeel a, strafbaar gesteld feit tegen hem of haar, wanneer dit voorstel is gevolgd door materiële handelingen die tot een dergelijke ontmoeting leiden.

Nederland[bewerken]

Naar aanleiding van het verdrag is per 1 januari 2010 het volgende onder het begrip grooming vallende[4] artikel 248e aan het Wetboek van Strafrecht toegevoegd:

Hij die door middel van een geautomatiseerd werk of met gebruikmaking van een communicatiedienst een persoon van wie hij weet of redelijkerwijs moet vermoeden dat deze de leeftijd van zestien jaren nog niet heeft bereikt, een ontmoeting voorstelt met het oogmerk ontuchtige handelingen met die persoon te plegen of een afbeelding van een seksuele gedraging waarbij die persoon is betrokken te vervaardigen wordt, indien hij enige handeling onderneemt gericht op het verwezenlijken van die ontmoeting, gestraft met gevangenisstraf van ten hoogste twee jaren of geldboete van de vierde categorie.

Het genoemde oogmerk zou bijvoorbeeld kunnen blijken uit de inhoud van chat- en e-mailberichten. Een handeling gericht op het realiseren van de ontmoeting kan bijvoorbeeld zijn dat de dader zich begeeft naar de voor de ontmoeting afgesproken plek, of het slachtoffer van een routebeschrijving naar die plek voorziet.[4]

Het wetsartikel gaat verder dan het verdrag in zoverre, dat de dader ook minderjarig kan zijn.

Bepaalde vormen van grooming waren al strafbaar onder de delictsomschrijving van artikel 248a Sr. Daarbij gaat het om situaties waarin een minderjarige via internet met gebruik van middelen (giften, beloften of misbruik van uit feitelijke verhoudingen voortvloeiend overwicht) wordt aangezet tot het aannemen van seksueel getinte houdingen of het plegen van seksuele handelingen met zichzelf of met een derde en dit voor de verdachte te zien is op een webcam.[4]

Niet ieder contact met kinderen is strafbaar, bovendien hebben woordvoerders van verschillende (kinder)chatsites aangegeven dat ze niet ieder privégesprek kunnen controleren. Mocht men vermoeden dat het om grooming gaat dan kan de zo'n site de chatter wel bannen. Het uiten van onzedelijke taal tegen kinderen is naar Nederlands recht niet strafbaar. In het buitenland hebben journalisten en politie in een aantal gevallen de (internet)groomer in een val laten lopen. Hij werd dan gearresteerd op het moment dat hij naar een afgesproken plaats kwam voor een zogenaamde seksdate. In Nederland zitten aan het opzetten van een dergelijke val juridische haken en ogen.[bron?]

De privacywetgeving en de onschuldpresumptie worden door de Nederlandse rechterlijke macht zeer serieus genomen.[bron?] Bovendien kan men betogen dat er sprake is van uitlokking en eigenrichting, met name wanneer de pedofielenjager het chatgesprek doelbewust in de richting van seks manipuleert, het gesprek is begonnen of zich op een betaalde website voor meerderjarigen had begeven.[bron?] Het zomaar publiceren van iemands persoonlijke gegevens op een website met de mededeling dat hij of zij erotisch met kinderen heeft gechat, is in beginsel juridisch te kwalificeren als laster of smaad, een onrechtmatige daad, en overtreding van de Wet bescherming persoonsgegevens.[bron?]

Aanhangig is de wet Computercriminaliteit III volgens welke onder meer artikel 248e Sr wordt gewijzigd in het volgende:

Hij die door middel van een geautomatiseerd werk of met gebruikmaking van een communicatiedienst aan een persoon die de leeftijd van zestien jaren nog niet heeft bereikt of iemand die zich voordoet als een persoon die de leeftijd van zestien jaren nog niet heeft bereikt een ontmoeting voorstelt met het oogmerk ontuchtige handelingen met een persoon die de leeftijd van zestien jaren nog niet heeft bereikt te plegen of een afbeelding van een seksuele gedraging waarbij een persoon die de leeftijd van zestien jaren nog niet heeft bereikt is betrokken te vervaardigen, wordt, indien hij enige handeling onderneemt tot het verwezenlijken van die ontmoeting, gestraft met gevangenisstraf van ten hoogste twee jaren of een geldboete van de vierde categorie. Dit betekent dat een lokpuber kan worden ingezet.

Pedofielenjagers[bewerken]

Maatschappelijke ergernis over grooming heeft geleid tot de opkomst van zogenaamde 'pedofielenjagers'. Zij doen zich bij het chatten voor als minderjarigen om zo groomers op heterdaad te kunnen betrappen. Soms is het doel naming and shaming op een website. Soms hebben journalisten en de politie in een aantal gevallen echter de (internet)groomer in de val laten lopen, waarbij hij gearresteerd werd op het moment dat hij naar de afgesproken plaats kwam voor de vermeende seksdate. Een voorbeeld is het Amerikaanse televisieprogramma To catch a Predator, waarbij een internetgroomer naar een seksdate werd gelokt, geconfronteerd, en uiteindelijk gearresteerd. In Nederland hebben onder andere Peter R. de Vries en Alberto Stegeman internetgroomers op soortgelijke wijze in de val laten lopen. Deze acties kunnen vanwege het uitlokkingskarakter juridisch controversieel zijn. Pedofielenjagers die niet volgens de wet werken, zijn door hun acties zelf meermalen geconfronteerd met juridische acties en schadeclaims door benadeelden, alsmede met bedreigingen en mishandeling.