Grote kiskadie

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Grote kiskadie
IUCN-status: Niet bedreigd[1] (2012)
grote kiskadie (Pitangus sulphuratus)
grote kiskadie (Pitangus sulphuratus)
Taxonomische indeling
Rijk:Animalia (Dieren)
Stam:Chordata (Chordadieren)
Klasse:Aves (Vogels)
Orde:Passeriformes (Zangvogels)
Familie:Tyrannidae (Tirannen)
Geslacht:Pitangus
Soort
Pitangus sulphuratus
(Linnaeus, 1766)
Afbeeldingen op Wikimedia Commons Wikimedia Commons
Grote kiskadie op Wikispecies Wikispecies
Portaal  Portaalicoon   Biologie
Vogels

De grote kiskadie (Pitangus sulphuratus), in Suriname om zijn roep bekend als Grietjebie, is een insectenetende (sub)tropische zangvogel uit de familie van de tirannen.

Kenmerken[bewerken | brontekst bewerken]

De volwassen grote kiskadie is circa 22 centimeter groot en weegt circa 63 gram. De kop is zwart met een witte oogstreep. De rug, vleugels en staart zijn bruin, de borst is helder geel. De snavel is kort en dik. De lichaamslengte vedraagt 21 tot 24 cm.

In verschillende talen is de naam van de vogel een onomatopee, ontleend aan de karakteristieke roep: een luid grietjebie. In Brazilië worden de vogel en zijn roep weergegeven als bem-te-vi; in Spaanstalige landen is het bien-te-veo, wat zoveel betekent als "Ik zie je goed!" of "Goed je te zien!".

Leefwijze[bewerken | brontekst bewerken]

Zijn voedsel bestaat uit insecten en vruchten, maar ook vissen en kikkervisjes staan op zijn menu. De vogel zit daarvoor op een tak te wachten, totdat hij met een stootduik zijn prooi te grazen neemt.

Verspreiding en leefgebied[bewerken | brontekst bewerken]

De grote kiskadie broedt in open bebost terrein, inclusief bouwland en rond menselijke bewoning, vanaf het zuiden van Texas tot Uruguay en centraal Argentinië en op Trinidad.

De soort telt 10 ondersoorten:

  • P. s. texanus: van zuidelijk Texas tot zuidoostelijk Mexico.
  • P. s. derbianus: oostelijk Mexico.
  • P. s. guatimalensis: van zuidoostelijk Mexico tot centraal Panama.
  • P. s. rufipennis: noordelijk Colombia en noordelijk Venezuela.
  • P. s. caucensis: westelijk en zuidelijk Colombia.
  • P. s. trinitatis: oostelijk Colombia, zuidelijk en oostelijk Venezuela, noordwestelijk Brazilië en Trinidad.
  • P. s. sulphuratus: van de Guyana's en noordelijk Brazilië, zuidoostelijk Colombia en oostelijk Ecuador tot zuidoostelijk Peru.
  • P. s. maximiliani: van noordelijk Bolivia en Paraguay tot oostelijk en zuidelijk Brazilië.
  • P. s. bolivianus: oostelijk Bolivia.
  • P. s. argentinus: van Paraguay, se Brazilië en Uruguay tot c Argentinië.

Galerij[bewerken | brontekst bewerken]

Externe links[bewerken | brontekst bewerken]

Mediabestanden die bij dit onderwerp horen, zijn te vinden op de pagina Pitangus sulphuratus op Wikimedia Commons.