Hans van Manen

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Geplaatst:
23-06-2020

Genomineerd   Deze pagina is genomineerd voor verwijdering

Ten minste een van de mensen die meewerken aan Wikipedia vindt dat deze pagina in deze vorm niet binnen de Wikipedia-encyclopedie past.
De hiervoor opgegeven reden is: Vermoeden van auteursrechtenschending: http://www.eenlevenlangtheater.nl/hans%20van%20manen/

De pagina is daarom aangedragen op de beoordelingslijst. Daar is mogelijk ook een meer gedetailleerde reden voor de beoordelingsnominatie te vinden.

Na plaatsing op de beoordelingslijst blijft dit artikel minstens twee weken staan, zodat eventuele bezwaren ingebracht kunnen worden. Als u het artikel zodanig kunt verbeteren dat daarmee de redenen voor verwijdering komen te vervallen, aarzel dan vooral niet om het te verbeteren. Vergeet niet om dit op de genoemde lijst te vermelden.

Indien u van mening bent dat het artikel dusdanig is verbeterd en aangepast dat het wel binnen Wikipedia past, vraag dan op de lijst (of aan de nominator) of dit sjabloon verwijderd mag worden.

NB: deze melding dient te blijven staan tot de beoordelingsdiscussie afgesloten is.
Algemene informatie is te vinden op Wat Wikipedia niet is en de uitleg bij "te beoordelen pagina's".

(//)

Zie artikel Voor de wetenschapsjournalist, zie Hans van Maanen.
Hans van Manen
Hans van Manen (1986)
Hans van Manen (1986)
Achtergrondinformatie
Volledige naam Hans Artur Gerhard van Manen
Geboren Nieuwer-Amstel, 11 juli 1932
Geboorteland Vlag van Nederland Nederland
Beroep(en) balletdanser, choreograaf
Portaal  Portaalicoon   Kunst & Cultuur

Hans Artur Gerhard van Manen (Nieuwer-Amstel, 11 juli 1932) is een Nederlands balletdanser, choreograaf en fotograaf.

Van Manen is een zoon van een Duitse dienstbode, die in De Surmontstraat in Amstelveen woonde. Van een kleine jongen die bij zijn moeder tussen de schuifdeuren op zondagmiddag danste op de muziek van het Concertgebouworkest groeide hij uit tot een van meest vooraanstaande Nederlandse choreografen. Hij studeerde bij onder anderen Sonia Gaskell, Françoise Adret en Nora Kiss.

Helderheid en eenvoud[bewerken | brontekst bewerken]

Hans van Manen schreef veel balletten. Hij werkte voor Het Nationale Ballet van 1973 tot 1985. Door de stijl van zijn choreografieën, die zich kenmerkt door een heldere structuur en een bedrieglijke eenvoud, verwierf hij zich de bijnaam de Mondriaan van de dans. Een grote bijdrage aan deze stijl leverde Van Manens kostuum-, decor- en lichtontwerper Keso Dekker, met zijn geraffineerde ontwerpen van, eveneens, bedrieglijke eenvoud.

In de meer dan 120 balletten die Van Manen tot op heden bedacht, combineerde hij moderne met klassieke dans en was hij niet bang de dansers onverwachte theatrale zetten te laten ondernemen, zoals lopen, rennen en het roken van een sigaret. De verbinding van humor en muzikaliteit is een rode draad die door veel van zijn balletten loopt.

Vooral door het Nederlands Dans Theater en Het Nationale Ballet werden (en worden nog steeds) veel van zijn choreografieën op de planken gebracht. In juli 2007 vierde hij zijn 75ste verjaardag en gaf hij te kennen bepaald nog geen plannen te hebben om te stoppen met het bedenken van choreografieën.

Hans van Manen is sinds 2014 lid van de Akademie van Kunsten.

Eerbetoon[bewerken | brontekst bewerken]

  • 1957 – Staatsprijs voor Choreografie voor zijn debuut 'Feestgericht'
  • 1991 – Sonia Gaskell-prijs en de Choreografieprijs van de Vereniging van Schouwburg- en Concertgebouwdirecties voor 'Two'
  • In 1992 werd hij benoemd tot officier in de Orde van Oranje Nassau.
  • In 2000 kreeg Van Manen de Erasmusprijs als representant van de Nederlandse dans in het algemeen. In de motivatie waren er lovende woorden voor Van Manens creativiteit en het internationale karakter van zijn carrière. “In de jaren zeventig en tachtig ontwikkelt hij zich als een ambassadeur van de Nederlandse dans: zijn creaties en zijn rol in de internationale betrekkingen op kunstgebied hebben intussen hun exportwaarde ruim bewezen. In de afgelopen kwart eeuw blijft de laureaat voortdurend zijn publiek verrassen. Hoewel zijn methoden veranderden, bleef zijn centrale axioma ongewijzigd: 'dans hoeft niet te verwijzen, het gaat om de beweging zelf die de betekenis draagt en overdraagt.'” (Erasmusprijs 2000).
  • 2004Musikpreis der Stadt Duisburg en de Deutsche Tanzpreis.
  • 2005 – Benois de la Danse Life Time Achievement Award. In 2013 Benois de la Danse voor 'Variations for Two Couples'.
  • In september 2007 organiseerde Het Nationale Ballet een groot festival ter ere van zijn verjaardag en werden vijfentwintig van zijn 120 choreografieën opnieuw uitgevoerd. Bij de opening van dit festival werden Van Manen de versierselen van Commandeur in de Orde van de Nederlandse Leeuw omgehangen en opgespeld.
  • In 2013 ontving hij de Gouden Eeuw Award.
  • In 2015 ontving hij de Russische Golden mask award.
  • In 2016 ontving hij een internationale dansprijs in het Franse Cannes. Het betrof de Grand Prix à la Carrière voor zijn omvangrijke en gevarieerde oeuvre en zijn verregaande invloed op het moderne ballet in Europa. In dat zelfde jaar weigerde hij de Turkse dansprijs, Choreograaf van de eeuw van de Turkse staatsopera vanwege de schendingen van de mensenrechten in Turkije. Al eerder weigerde hij om politieke redenen Oostenrijkse, Griekse en Portugese staatsprijzen.[1]
  • In 2017 werd hij opgenomen in de Franse Ordre des Arts et des Lettres en ontving hij de VSCD Oeuvreprijs[2].
  • In 2018 ontving hij de Eremedaille voor Kunst en Wetenschap van de Huisorde van Oranje.[3]

Choreografieën[bewerken | brontekst bewerken]

  • Ole, Ole, la Margarita (1955)
  • Swing (1956)
  • Feestgericht (1957)
  • Pastorale d'Été (1958)
  • Mouvement Symphoniques (1958)
  • De Maan in de Trapeze (1959; muziek Benjamin Britten)
  • Klaar Af! (1960)
  • Concertino (1961)
  • Kaín en Abel (1961)
  • Eurydice (1962)
  • Voet bij Stuk (1962)
  • Symphony in Three Movements (1963; Igor Stravinsky)
  • Omnibus (1964)
  • Opus Twaalf (1964)
  • Repetitie (1965)
  • Essay in Stilte (1965)
  • Metaforen (1965; D. Lesur)
  • Terugblik op Morgen (1966)
  • Point of no Return (1966)
  • Vijf Schetsen (1966; Paul Hindemith)
  • Ready Made (1967)
  • Dualis (1967)
  • Untitled (1968)
  • Variomatic (1968; Lennox Berkeley)
  • Three Pieces (1968)
  • Solo for voice 1 (1968)
  • Squares (1969; Z. Szilassy)
  • Situation (1970)
  • Mutations (1970)
  • Snippers (1970)
  • Twice (1970)
  • Grosse Fuge (1971; Ludwig van Beethoven)
  • Keep Going (1971)
  • Ajakaboembie (1971)
  • Tilt (1972)
  • Twilight (1972)
  • Opus Lemaitre (1972; J.S. Bach)
  • Daphnis en Chloë (1972; Maurice Ravel)
  • Septet extra (1973)
  • Adagio Hammerklavier (1973)
  • Assortimento (1973)
  • Le Sacre du Printemps (1974; Igor Stravinsky)
  • Kwintet (1974)
  • Four Schumann Pieces (1975)
  • Noble et Sentimentale (1975)
  • Collective symphony (met Rudi van Dantzig en Toer van Schayk 1975; muziek Igor Stravinsky)
  • Ebony Concerto en een Tango (1976)
  • Octet opus 20 (1977)
  • Lieder ohne Worte (1977)
  • 5 Tango's (1977; Ástor Piazzolla)
  • Unisono (1978)
  • Dumbarton oaks (1978)
  • Premier Grand Trio (1978)
  • Memories of the Body (1979)
  • Live (1979)
  • Concerto voor piano en blazers (1979)
  • Einlage (1980)
  • Pianovariaties I (1980; J.S. Bach en Luigi Dallapiccola)
  • Izzy M. (1980)
  • Sarcasmen (1981; Sergej Prokofjev)
  • Five Short Stories (1982)
  • Trois Gnossiennes (1982; Erik Satie)
  • Pose (1982; Claude Debussy)
  • Portrait (1983)
  • In and Out (1983)
  • Exposed (1984; Claude Debussy)
  • Bits and Pieces (1984)
  • Nieuw programma (1985)
  • Balletscènes (1985; Igor Stravinsky)
  • In Korte Broek (1985)
  • Corps (1985)
  • In Concert (1986)
  • Opening (1986)
  • In the Future (1986)
  • Face (video) (1987)
  • Symphonieën der Nederlanden (1987)
  • Izzy en Olly in een Hemelbed (1987)
  • Clogs (1987)
  • Flags (1987)
  • Wet Desert (1987)
  • Shaker loops (1988; John Adams)
  • The Sound of Music (1988)
  • Black Cake (1989)
  • Brainstorm (1989)
  • Visions fugitives (1990)
  • Intermezzo voor musici en dansers (1990)
  • Two (1990; Ferruccio Busoni)
  • Theme (1990)
  • Andante (1990; W.A. Mozart)
  • Evergreens (1991)
  • On the Move (1992)
  • Shorthand – Six Stravinsky Pieces (1993)
  • Fantasia (1993; Busoni's pianobewerking van J.S. Bach)
  • Different Partners (1993)
  • Concertante (1994)
  • Compositie (1994)
  • Nacht (1994)
  • Polish pieces (1995)
  • Déjà vu (1995)
  • Kammerballet (1995)
  • The Old Man and Me (1996)
  • Kleines Requiem (1996)
  • Solo (1997)
  • Three pieces for HET (1997)
  • Couple (1998)
  • Zero Hour (1998)
  • Short Cut (1999)
  • Two Gold Variatons (1999)
  • Bach Pieces (2000)
  • Andante Festivo (2000)
  • Trilogie (2000)
  • Two Faces (2000)
  • Simple Things (2001)
  • Monologue, Dialogue (2003)
  • Sticky Piece (2003)
  • Frank Bridge Variations (2005; Benjamin Britten)
  • Six Piano Pieces (2006)
  • Dreaming About You (2006)
  • Tears (2008) onderdeel van In Space
  • Waterfront (2009)
  • Without Words (2010)
  • Variations for two couples (2012)
  • Dances with Harp (2014)
  • Alltag (2014)

Literatuur[bewerken | brontekst bewerken]

Zie ook[bewerken | brontekst bewerken]

Externe links[bewerken | brontekst bewerken]

Commons heeft mediabestanden in de categorie Hans van Manen.