Haringhappen

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Haringhappen
Klanten bij een haringkar (1937)
Klanten bij een haringkar (1937)
Hoofdingrediënt(en) haring
Serveertemperatuur koud
Gang Tussendoor
Type Snack
Gegeten met ui
Portaal  Portaalicoon   Eten en drinken

Haringhappen is het nuttigen van een of meer haringen uit de hand. Hierbij wordt een haring "gedoopt" in fijngesneden uienstukjes en vastgehouden aan de staart. Vervolgens eet men de haring op, te beginnen aan de kant waar de haringkop gezeten heeft. De vaak geopperde gedachte dat het hier, zo men dan denkt, zou gaan om het consumeren van een rauwe haring is onjuist.

Rijpingsproces[bewerken]

Voordat de haring de consument heeft bereikt heeft ze namelijk na het kaken - door een wisselwerking tussen het door de behandelaar toegevoegde zout en de door de haring zelf geproduceerde enzymen - een rijpingsproces doorgemaakt waardoor het begrip 'rauw' niet meer opgaat. Een enkele maal wordt de haring werkelijk rauw gegeten maar dan betreft het een inkoper die de haring rechtstreeks uit zee - ongekaakt en nog niet geveild - nuttigt om haar daarmee te toetsen op kwaliteit.

Traditie[bewerken]

Vaatjes Nieuwe Haring leveren 22.000 euro op voor goede doelen

In principe kan het haringhappen gedurende het hele jaar gedaan worden. Het is echter ook een ritueel op verschillende feestdagen. Het bekendste voorbeeld hiervan is tijdens de zogenaamde vlaggetjesdagen, de dag dat de nieuwgevangen haring traditioneel aan land gebracht wordt. Een ander gebruik is het haringhappen na carnaval. In de katholieke traditie is aswoensdag het begin van de vastentijd. Het is een periode van soberheid, waar geen vlees wordt gegeten. Het haringhappen is overgebleven uit deze traditie, carnavalvierders blikken nog even terug op het feest van de afgelopen dagen onder het genot van haring.

zie ook[bewerken]