Henri Dutilleux

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Henri Dutilleux
Dutilleux in 2008
Dutilleux in 2008
Algemene informatie
Volledige naam Henri Dutilleux
Geboren 22 januari 1916
Overleden 22 mei 2013
Land Vlag van Frankrijk Frankrijk
Werk
Genre(s) symfonische muziek, HaFaBramuziek, kamermuziek
Beroep(en) componist, muziekpedagoog
Portaal  Portaalicoon   Muziek

Henri Dutilleux (Angers, 22 januari 1916Parijs, 22 mei 2013) was een Frans componist en muziekpedagoog.

Levensloop[bewerken]

Toen Dutilleux zes jaar oud was vertrok zijn familie naar Dowaai. Gedurende de schooltijd begon hij al met studies voor piano, harmonieleer en contrapunt bij Victor Gallois aan het conservatorium te Dowaai. Van 1933 tot 1938 ging hij naar het Conservatoire national supérieur de musique in Parijs en zette daar zijn studies voort bij Jean Gallon en Noël Gallon in de vakken harmonieleer en contrapunt, bij Henri Paul Busser compositie en bij Maurice Emmanuel muziekgeschiedenis.

In 1938 won hij de Prix de Rome. Het daarmee verbonden verblijf in Rome in de Villa Medici kon hij nog beginnen. Maar zijn studies daar werden na korte tijd afgebroken door het begin van de Tweede Wereldoorlog. Terug in Frankrijk werd hij voor militaire dienst opgeroepen, maar na korte tijd weer vrijgesteld. Hij bleef in Parijs, was koordirigent van de Opéra en werd in 1944 leider van de muziekproductie van de Franse omroep ORTF; een functie die hij tot 1963 vervulde. Van 1961 tot 1970 doceerde hij compositie aan de École Normale de Musique de Paris. Verder was hij van 1970 tot 1971 gast-professor aan het Conservatoire national supérieur de musique van Parijs.

Het opus 1 is een Sonate voor piano, die zijn echtgenote Geneviève Joy in 1948 voor het eerst in het openbaar uitvoerde. In dit werk vond hij in een nog duidelijk modaal bestemde uitlegging zijn eigen stijl; de invloeden van Claude Debussy, Maurice Ravel, Albert Roussel, maar ook de ervaringen met de twaalftoonstechniek zijn voor het eerst origineel gebundeld en creatief in het nieuwe omgezet. Hoewel zijn persoonlijke contacten met collega's als André Jolivet, Darius Milhaud, Francis Poulenc en Georges Auric zijn horizon hebben verbreed, heeft hij nooit tot een bepaalde groep of compositierichting behoord.

Hij schreef symfonische werken, concerten voor cello en viool, kamermuziek en balletmuziek.

Behalve de bovengenoemde Prix de Rome won hij in 1967 de Franse Grand Prix National de la Musique, in 1994 werd hem de Praemium Imperiale voor zijn hele oeuvre toegekend, en in 1999 de Cannes Classical Award voor The Shadows of Time, en de Grand prix 1999 de la presse musicale internationale.

Dutilleux was lid van het Conseil International de la Musique der UNESCO en de Académie Royale de Belgique. Verder was hij vanaf 1981 erelid van de American Academy and Institute of Arts and Letters in New York.

Composities[bewerken]

Werken voor orkest[bewerken]

  • 1951: Symphonie nº1 voor orkest
    1. Passacaille
    2. Scherzo molto vivace
    3. Intermezzo
    4. Finale, con variazioni
  • 1959: Symphonie nº2 «Le Double» pour grand orchestre et orchestre de chambre
    1. Animato, ma misterioso
    2. Andantino sostenuto
    3. Allegro fuocoso - Calmato
  • 1964: Métaboles voor orkest
    1. Incantatoire (Largamente/attacca:)
    2. Linéaire (Lento moderato/attacca:)
    3. Obsessionnel (Scherzando/attacca:)
    4. Torpide (Andantino/attacca:)
    5. Flamboyant (Presto)
  • 1970: Tout un Monde lointain, concert voor cello en orkest
    1. Enigme
    2. Regard
    3. Houles
    4. Miroirs
    5. Hymne
  • 1977: Timbres, espace, mouvement - ou «La Nuit étoilée» voor orkest
  • 1985: L'Arbre des Songes, concert voor viool en orkest
  • 1989: Mystère de l'instant voor strijkorkest
    1. Appels, rumeurs
    2. Litanie
    3. Soliloque
  • 1998: The Shadows of Time, vijf episodes voor drie kinderstemmen en groot orkest
    1. Les heures
    2. Ariel maléfique
    3. Mémoire des ombres
    4. Interlude
    5. Vagues de lumière
    6. Dominante bleue?
  • 2002: Sur le même accord, Nocturne voor viool en orkest
  • 2003: Correspondances voor sopraan en orkest - teksten: Prithwindra Mukherjee, Rainer Maria Rilke, Aleksandr Solzjenitsyn en Vincent van Gogh
    1. Danse cosmique (Prithwindra Mukherjee)
    2. A Slava et Galina... (Aleksandr Solzjenitsyn)
    3. Gong (Rainer Maria Rilke)
    4. Gong II (Rainer Maria Rilke)
    5. De Vincent à Théo... (Vincent van Gogh)
  • 2007: Le Temps l'Horloge voor sopraan en orkest - teksten: Jean Tardieu en Robert Desnos
    1. Le Temps l'Horloge (Jean Tardieu)
    2. Le Masque (Jean Tardieu)
    3. Le Dernier Poème (Robert Desnos)

Werken voor harmonieorkest[bewerken]

  • 1995: Choral, Cadence et Fugato voor trombone en groot harmonieorkest

Werken voor kamermuziek[bewerken]

  • 1942: Sarabande et cortège voor fagot en piano
  • 1943: Sonatine voor fluit en piano
  • 1947: Sonate voor hobo en piano
  • 1950: Choral, Cadence et Fugato voor trombone en piano
  • 1976: Trois Strophes sur le nom de Sacher voor cello solo
  • 1976-1977: Ainsi la Nuit voor strijkkwartet
    1. Nocturne
    2. Miroir d'espace
    3. Litanies 1
    4. Litanies 2
    5. Constellations
    6. Nocturne 2
    7. Temps suspendu
  • 1985-1990: Diptyque «Les Citations» voor hobo, klavecimbel, contrabas en slagwerk
    1. For Aldeburgh 85
    2. From Janequin to Jehan Alain

Werken voor piano[bewerken]

  • 1946: Au gré des ondes six petites pièces pour piano
  • 1947: Bergerie voor piano
  • 1948: Sonate pour piano
    1. Allegro con moto
    2. Lied
    3. Choral et variations
  • 1961: Tous les Chemins mènent à Rome voor piano
  • 1947: Bergerie voor piano
  • 1950: Blackbird
  • 1961: Tous les chemins...mênent à Rome
  • 1965: Résonances voor piano
  • 1970: Figures de résonances voor twee piano's
  • 1973: D'ombre et de silence (3 préludes)
  • 1973: Sur un même accord (3 préludes)
  • 1981: Petit air à dormir debout
  • 1987: Mini-prélude en eventail
  • 1988: Le jeu des contraires (3 préludes)

Externe link[bewerken]