Jean Casimir-Perier
_(14782527405).jpg)
Jean Paul Pierre Casimir-Perier (Parijs, 8 november 1847- aldaar, 11 maart 1907) was de vijfde Franse president van de Derde Republiek. Hij was maar zeven maanden president voor hij in 1895 ontslag nam. Ervoor was hij parlementslid (1876-1894) en leidde hij een kabinet (1893-1894).
Biografie
[bewerken | brontekst bewerken]Casimir-Périer werd geboren als de zoon van Auguste Casimir-Perier en de kleinzoon van Casimir Pierre Perier, premier onder Lodewijk Filips van Frankrijk. Zijn familie behoorde tot de hogere burgerij van Parijs en was betrokken in het bankwezen en de industrie.[1] Hij liep school aan het Lycée Bonaparte en rondde studies rechten en letteren af. Tijdens de Frans-Duitse Oorlog (1870-1871) diende hij als kapitein. Hij rustte hij op eigen kosten een compagnie uit en onderscheidde zich in de gevechten. Als hoofdaandeelhouder van de mijnen van Anzin bezat hij een aanzienlijk fortuin.[2] In 1873 huwde hij zijn nicht, Hélène Perier-Vitet.
Hij begon zijn politieke carrière als secretaris voor zijn vader, die minister van Binnenlandse Zaken was in het kabinet van Adolphe Thiers. Hij werd in 1873 verkozen in de Conseil général van het departement Aube.
Bij de verkiezingen 20 februari 1876 werd hij verkozen in de Kamer van Afgevaardigden. Hij zetelde onafgebroken in het parlement tot 1894. Ondanks dat zijn familie bestond uit monarchisten, koos Casimir-Perier voor de Republikeinen en was hij van centrumlinkse signatuur. In het kabinet-Dufaure I (1877-1879) was hij onderminister van Onderwijs, Schone Kunsten en Kerkelijke Zaken. In het kabinet-Ferry (1883-1885) werd hij onderminister van Oorlog. In 1885 werd hij ondervoorzitter van de Kamer en leidde tussen 1891 en 1893 de commissie Budget.
Hij werd in 1893 premier en minister van Buitenlandse Zaken onder president Sadi Carnot. Frankrijk werd geplaagd door anarchistische aanslagen en Casimir-Perier liet wetten stemmen die de individuele vrijheid en de persvrijheid beteugelden. Dit leidde tot hevig protest van de socialistische oppositie.
Na de moord op president Sadi Carnot werd hij op 27 juni 1894 werd hij met 451 stemmen voor tot president van de republiek gekozen.[3] Tijdens zijn presidentschap begon de Dreyfusaffaire. Op 14 januari 1895 nam premier Charles Dupuy die niet goed opschoot met zijn president, ontslag. Vanaf die dag begonnen de ministers de president volledig te negeren. Onder druk van de regering nam de geïsoleerde Casimir-Perier op 16 januari 1895 ontslag, amper zeven maanden na zijn verkiezing. Dupuy werd die dag waarnemend president voor één dag.
Na zijn gedwongen ontslag nam Casimir-Perier afstand van de politiek en richtte zich volledig op zijn zakelijke belangen. In 1899 weigerde hij nog een aanbod van president Émile Loubet om het kabinet te leiden.[4] Hij overleed op 59-jarige leeftijd. Hij had een nationale begrafenis geweigerd en werd begraven in het familiegraf op de begraafplaats van Pont-sur-Seine.[1]
Eerbewijzen
[bewerken | brontekst bewerken]- Ridder in het Legioen van Eer (1870)
| Voorganger: Charles Dupuy |
Premiers van Frankrijk Kabinet-Casimir-Perier 1893-1894 |
Opvolger: Charles Dupuy |
| Voorganger: Jules Develle |
Minister van Buitenlandse Zaken 1893-1894 |
Opvolger: Gabriel Hanotaux |
| Voorganger: Sadi Carnot |
President van Frankrijk 1894-1895 |
Opvolger: Félix Faure |
- ↑ a b (fr) Humbert, Jean-Louis, CASIMIR PERIER Jean, Paul, Pierre , Président de la République. Comité des travaux historiques et scientifiques (21 november 2023). Geraadpleegd op 6 november 2025.
- ↑ (fr) Jean Casimir-Perier (1847 - 1907) : Président malgré lui. hérodote.net Le média de l'histoire (18 mei 2022). Geraadpleegd op 6 november 2025.
- ↑ Henri Brisson kreeg 195 stemmen en Charles Dupuy 97.
- ↑ (fr) Jean Casimir-Perier. Les anciens présidents de la République. Élysée. Geraadpleegd op 6 november 2025.