Emmanuel Macron

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Emmanuel Macron
Emmanuel Jean-Michel Frédéric Macron
Emmanuel Jean-Michel Frédéric Macron
Geboren 21 december 1977
Amiens (Hauts-de-France) Vlag van Frankrijk
Politieke partij Parti Socialiste (2006–2009)
Onafhankelijk (2009–2016)
En Marche (vanaf 2016)
Partner Brigitte Macron
Beroep Politicus
Ambtenaar
Bankier
Belegger
Religie Rooms-katholiek
Handtekening Handtekening
25e president van Frankrijk
Huidige functie
Aangetreden 14 mei 2017
Premier Édouard Philippe
Voorganger François Hollande
Co-vorst van Andorra
Huidige functie
Aangetreden 14 mei 2017
Monarch Joan Enric Vives Sicília (co-vorst)
Afgevaardigde Jean-Pierre Hugues
Premier Antoni Martí
Voorganger François Hollande
Partijvoorzitter van En Marche
Aangetreden 6 april 2016
Einde termijn 8 mei 2017
Voorganger Eerste
Opvolger Catherine Barbaroux
Minister van Economische Zaken, Industrie en Digitale Economie
Aangetreden 26 augustus 2014
Einde termijn 30 augustus 2016
Premier Manuel Valls
Voorganger Arnaud Montebourg
Opvolger Michel Sapin
Portaal  Portaalicoon   Politiek

Emmanuel Jean-Michel Frédéric Macron (Amiens (Hauts-de-France), 21 december 1977) is sinds 14 mei 2017 President van Frankrijk. Hij wordt door de meeste waarnemers als sociaal-liberaal beschouwd. Van 26 augustus 2014 tot 30 augustus 2016 was hij (partijloos) minister van Economie, Industrie en Digitale Economie in een regering geleid door premier Manuel Valls (PS).

Op 23 april 2017 werd hij de winnaar van de eerste ronde van de Franse presidentsverkiezingen, met 24% van de stemmen. Op 7 mei nam hij het in de tweede (en finale) ronde op tegen Marine Le Pen van het Front National. Hij won de verkiezing met 66,1% van de stemmen. Bij zijn aantreden was hij 39 jaar oud en daarmee de jongste Franse president ooit.

Biografie[bewerken]

Macrons ouders waren beiden arts in Amiens. Zijn grootmoeder van moederszijde was schoolhoofd in de Pyreneeën en van haar kreeg hij, naar eigen zeggen, een linkse overtuiging.

Hij liep school aan een jezuïetencollege in Amiens en aan het befaamde Lycée Henri-IV in Parijs, waar hij elk jaar tot de beste leerlingen behoorde. Hij liet zich, op eigen initiatief, katholiek dopen en het vormsel toedienen, toen hij twaalf was.

Hij slaagde voor het ingangsexamen van het Institut des Sciences Politiques (bekend als Sciences Po). Tegelijk studeerde hij filosofie aan de universiteit van Parijs-Nanterre. Hij verwierf er een master in wijsbegeerte met de thesis La Représentation de l'histoire chez Machiavel en vervolgens een Diplôme d'études approfondies (DEA) met een scriptie over L'Intérêt général: lecture et principes de la philosophie du droit de Hegel. Hij werd in 1999-2000 'editoriaal assistent' van de filosoof Paul Ricoeur en verzorgde het wetenschappelijk apparaat (voetnoten, bibliografie enz.) voor diens laatste grote boek La mémoire, l'histoire, l'oubli.

Hij slaagde tot tweemaal niet voor de schriftelijke toelatingsproef van de École normale supérieure in Parijs.[1]

Na in 2001 te zijn afgestudeerd aan Sciences Po slaagde hij in het examen voor de École nationale d'administration (ENA), de voortgezette opleiding voor hoge ambtenaren.[2] waar hij studeerde van 2002 tot 2004, in de promotie Leopold Sedar Senghor.

Politiek[bewerken]

Vroege carrière[bewerken]

Als afgestudeerde van de ENA kon hij meteen aan de slag bij de Inspectie van Financiën, een van de meest invloedrijke onderdelen van het Franse staatsapparaat. Politiek koos hij voor links. Aanvankelijk was hij een aanhanger van de dissidente socialist Jean-Pierre Chevènement, voor wie hij stemde bij de presidentsverkiezingen van 2002.

In 2006 trad hij toe tot de Parti Socialiste (hij bleef lid tot in 2009) en leerde de toenmalige partijleider François Hollande kennen. Bij de parlementsverkiezingen van 2007 probeerde hij socialistisch kandidaat te worden voor een zetel in zijn geboortestreek Picardië, maar kreeg daarvoor geen steun van de lokale PS. Die tegenslag en de verkiezing van de rechtse kandidaat Nicolas Sarkozy tot president zetten hem er naar eigen zeggen toe aan om de openbare dienst te verlaten en het zakenleven in te gaan.

In 2007 werd hij adjunct-verslaggever van de 'Commission Attali', een door president Nicolas Sarkozy opgerichte groep van deskundigen die voorstellen moest formuleren om de economische groei te bevorderen. Hoewel de voorstellen die hij steunde in liberale richting gingen, bleef Macron zich tot de linkerzijde rekenen. Een aanbod om op het kabinet van eerste minister François Fillon te gaan werken, wees hij af.

In 2008 ging hij bij de Inspectie van Financiën in disponibiliteit (hij zou pas in 2016 formeel ontslag nemen als ambtenaar), om te gaan werken voor de Franse zakenbank Rothschild & Cie. Na een paar jaar werd hij vennoot en vervolgens medezaakvoerder van de bank. Hij adviseerde bij belangrijke zakentransacties. In 2012 leidde hij de overname van een filiaal van Pfizer door Nestlé voor een recordbedrag van 9 miljard euro. Door zijn werk bij Rothschild verdiende hij meer dan 2 miljoen euro bruto aan commissieloon.

Bij François Hollande[bewerken]

Tijdens de campagne voor de linkse voorverkiezingen van 2011 steunde hij de kandidatuur van François Hollande en werd hij een van zijn economische adviseurs.

Toen Hollande in mei 2012 tot president werd verkozen, benoemde hij Macron tot een van zijn topmedewerkers op het Élysée. Als adjunct-secretaris-generaal van het presidentschap van de Republiek was hij belast met economische en financiële kwesties. Een aantal belangrijke economische maatregelen uit het begin van Hollandes presidentschap werd onder invloed van Macron genomen. Het ging om een belastingkrediet voor de bedrijven, met de bedoeling extra banen te scheppen, en een "pact van verantwoordelijkheid en solidariteit" waardoor de arbeidslasten voor ondernemingen zouden verminderen, in ruil voor meer aanwervingen en meer sociaal overleg.

In juni 2014 verliet Macron het Élysée, wellicht omdat hij vond dat de economische hervormingen niet ver genoeg gingen en mogelijk ook omdat hij geen secretaris-generaal van het Elysée was geworden en evenmin lid was kunnen worden van de eerder dat jaar gevormde regering-Valls I.

Hij besliste zich op onderzoek en onderwijs te richten en plande hiervoor, samen met een paar vrienden, een start-up op te richten. Hij vond ook werk als docent aan de universiteit van Berlijn en de London School of Economics, maar dit alles ging niet door omdat hij onverwacht in augustus 2014 toetrad tot de nieuwe regering-Valls II als minister van Economie, Industrie en Digitalisering. Hij volgde hiermee Arnaud Montebourg op, die een veel linkser profiel had dan Macron, en uit ongenoegen met de wijzigende koers van Hollande, samen met Benoît Hamon en Aurélie Filippetti de regering had verlaten.

Minister (2014-2016)[bewerken]

Eind 2014 stelde Macron een wetsontwerp voor om de Franse economie te ontgrendelen. Deze "Wet-Macron" voorzag een grotere deregulering van het bedrijfsleven, de arbeid en het transport. De maatregelen waren in socialistische rangen omstreden, vooral dan ter linkerzijde. De regering vreesde in de Nationale Vergadering geen meerderheid voor het ontwerp te vinden en paste daarom de speciale procedure (artikel 49.3) toe waardoor het wetsontwerp zonder stemming werd aangenomen.

Begin 2016 stelde Macron een nieuw wetsontwerp voor, met wijzigingen aan de arbeidswetgeving, waardoor bedrijven meer vrijheid en bescherming zouden krijgen, met de bedoeling de tewerkstelling gunstig te beïnvloeden. Premier Manuel Valls wilde niet dat Macron dit ontwerp indiende, met het argument dat veel bepalingen, vooral over arbeidsrelaties, niet tot zijn bevoegdheid behoorden. Die bepalingen werden geregeld door een wetsontwerp van minister van Arbeid Myriam El Khomri, maar daarin werden veel voorstellen van Macron gehandhaafd, onder meer de grotere vrijheid om werknemers te ontslaan. De wet kwam er, ondanks hevig protest en manifestaties vanwege de vakbonden.

Onafhankelijk politicus[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie ook: En Marche.

Op 6 april 2016 richtte Macron de politieke beweging En Marche op, die volgens hem boven de partijen zou staan en de tegenstelling links-rechts zou overbruggen. Bij die gelegenheid liet hij voor het eerst uitschijnen dat hij ambieerde om presidentskandidaat te zijn, al zei hij toen nog niet dat hij zou opkomen bij de presidentsverkiezingen van 2017.

Dit leidde tot een verslechtering van zijn relaties met president Hollande en premier Valls – beiden waren toen eveneens potentiële presidentskandidaten. Macron had kort daarvoor nog gezegd een herverkiezing van Hollande te zullen steunen.

De jonge minister, die nooit aan verkiezingen had deelgenomen, kreeg meteen een enorme mediabelangstelling, ook in de populaire pers. Belangrijke kranten en tijdschriften gaven hem hun steun. Bladen met grote oplagen zoals Paris-Match en Gala plaatsten regelmatig zijn foto, al dan niet samen met zijn echtgenote, op de cover van hun publicatie. Dit werd aangevuld met uitgebreide reportages binnenin de revue. Ook werd meteen een fondsencampagne gestart.

Macron toonde sindsdien steeds opnieuw zijn politieke onafhankelijkheid, tot ongenoegen van de regerende socialisten. Hij had er al meermalen aan gedacht op te stappen als minister, onder meer eind 2015, toen Hollande voorstelde om de mogelijkheid in te voeren de Franse nationaliteit te ontnemen aan wegens terrorisme veroordeelde personen. Macron was daar tegenstander van en verzette zich ook tegen het verlengen van de noodtoestand in Frankrijk na de aanslagen in Parijs van november 2015.

Op 30 augustus 2016 verliet hij de regering om zich helemaal aan zijn beweging te wijden. Kort daarvoor had hij voor het eerst verklaard geen socialist te zijn. De publieke belangstelling voor Macron nam na zijn ontslag niet af. Zijn in november gepubliceerde boek Révolution, waarin hij zijn gedachten uiteenzette, werd een bestseller in Frankrijk, met 200.000 verkochte exemplaren. In mei 2017 kwam een pocketuitgave op de markt, gedrukt op 100.000 exemplaren. De vertalingsrechten werden verkocht voor de Verenigde Staten, China, Duitsland, Groot-Brittannië, Italië, Japan, Spanje, Australië, Denemarken, Nederland, Roemenië en Bulgarije.

Presidentsverkiezingen 2017[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Franse presidentsverkiezingen 2017 voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Op 16 november 2016, nadat hij er kennis van had genomen dat François Hollande zich geen kandidaat zou stellen, kondigde hij zijn kandidatuur voor de presidentsverkiezingen aan. Hij weigerde deel te nemen aan de linkse voorverkiezingen die binnen de Parti Socialiste in januari werden gehouden, maar zou als kandidaat van "noch links noch rechts", of zoals hij het liever hoorde "van links en van rechts" opkomen.

Ondanks de grote belangstelling voor zijn kandidatuur twijfelden velen eraan of Macron echt kans maakte, wegens het gebrek aan een voldoende uitgebouwd partijapparaat om hem te steunen. Dat veranderde begin 2017 om een paar belangrijke redenen.

Vooreerst werden de voorverkiezingen van de Parti Socialiste gewonnen door Benoît Hamon, die door veel gematigde socialisten als te links werd beschouwd. Enkele prominente socialisten, zoals Gérard Collomb, de invloedrijke burgemeester van Lyon en enkele socialistische parlementsleden (Richard Ferrand, Christophe Castaner, enz) lieten meteen daarop weten Macron te zullen steunen.

De schandaalsfeer waarin de rechtse presidentskandidaat François Fillon sinds januari 2017 terechtkwam en diens weigering om zijn kandidatuur in te trekken, veroorzaakte een malaise in het centrum-rechtse kamp en versterkte de positie van Macron in de peilingen. Weldra sloot hij ook een alliantie met de centrum-leider François Bayrou en zijn partij MoDem.

Hij kreeg de steun van markante figuren als Jacques Attali, Alain Minc, Bernard Kouchner, Daniel Cohn-Bendit, Bertrand Delanoë, Alain Delon, Corinne Erhel, Pierre Bergé, Erik Orsenna, Henry Hermand en vanuit de Verenigde Staten Michael Bloomberg. Velen beschouwden hem als diegene die gematigde kiezers kon verenigen tegen de extreemrechtse kandidate Marine Le Pen.

Hij kreeg talrijke steunbetuigingen, hetzij beperkt tot steun voor de tweede stemronde, hetzij voor de langere periode, van o.m.

Rond Emmanuel Macron schaarden zich een aantal personen die mee de politieke beweging En Marche gestalte gaven en het programma en de verkiezingscampagne uitwerkten. Bij verkiezing van Macron tot president zouden zij geroepen zijn een meer prominente rol te vervullen. Het waren: Jean Pisani-Ferry, Laurence Haïm, Benjamin Griveaux, Richard Ferrand, Gérard Collomb, Bernard Mourad, Ismaël Emelien, Marc Ferraci, Sophie Ferraci, Catherine Barbaroux, Jean-Paul Delevoye, Alexis Kohler, Stéphane Séjourné, Sibeth Nicaise, Jean-Marie Girier, Sylvain Fort, Quentin Lafay, Aurélien Lechevallier, Clément Beaune, Julien Denormandie, Mounir Mahjoubi, Christophe Castaner, Patrice Strzoda, Sibeth Ndiaye. Daarnaast steunden hem ook nog anderen, die eerder vanuit de schaduw opereerden, zoals Philippe Grangeon, Hubert Vedrine en Pascal Terrasse.

Politieke stijl[bewerken]

Macrons opvattingen worden vaak "sociaal-liberaal" genoemd. Hij noemt zichzelf een liberaal, zowel op politiek als economisch vlak, maar neemt afstand van het "ultraliberalisme". Hij is voor een vrijemarkteconomie, maar met behoud van de sociale solidariteit. Hij wil het overheidstekort fors terugdringen, onder meer door het aantal ambtenaren geleidelijk te verminderen.

Macron is uitgesproken pro-EU, meer dan de meeste Franse presidentskandidaten van 2017, maar heeft voorstellen voor hervorming van de Unie.

MacronLeaks[bewerken]

Meer dan negen gigabyte gegevens aan e-mails van de campagne van de Franse presidentskandidaat Emmanuel Macron werd op de avond van 5 mei 2017 online geplaatst door EMLEAKS op Pastebin. De beweging En Marche! is deze avond het slachtoffer geworden van een massale en gecoördineerde hack die aanleiding heeft gegeven tot de verspreiding van interne informatie op sociale media. Het gaat om twijfel zaaien en om desinformeren, waarbij gehackte documenten worden vermengd met nepnieuws, verklaarde Macrons politieke beweging.[3]

Het controleorganisme over de kiescampagne vermaande dat wie nepnieuws verspreidde, des te meer na de sluiting van de verkiezingscampagne, strenge straffen kon oplopen.

Er werd over die zogenaamde 'leaks' na de verkiezingen weinig of niets meer gehoord.

President[bewerken]

Na tijdens de eerste stemronde met 24 % van de stemmen tot de tweede ronde werd toegelaten, samen met Marine Le Pen werd hij in overeenstemming met wat de talrijke peilingen voorspelden, op 7 mei tot president verkozen. Daar waar de peilingen 58 à 60 procent van de stemmen voor hem voorspelden, steeg dit in de laatste week tot 60 à 61 procent. Het werd uiteindelijk 66,10 procent (20,7 miljoen stemmen) tegen 33,90 procent voor tegenkandidaat Marine Le Pen.

Zijn verkiezing werd in Parijs uitbundig gevierd, in de eerste plaats tijdens een grote bijeenkomst aan de voet van de piramide van het Louvre. Hij verliet het Louvre om zich, alleen, te begeven naar het podium waarvoor zijn aanhangers gegroepeerd stonden, onder het spelen van Beethovens Ode aan de Vrede. Macron hield twee toespraken: vanuit zijn hoofdkwartier een plechtig adres gericht tot Frankrijk en de wereld, en vanop het podium een meer informele speech gericht tot zijn kiezers en de overige Fransen.

Zijn eerste officiële activiteit was de deelname aan de herdenking van het einde van de Tweede Wereldoorlog, bij de Triomfboog in Parijs op 8 mei, samen met president François Hollande en voormalig president Nicolas Sarkozy. Op 9 mei, de Dag van Europa, verspreidde hij via zijn website een video waarin hij zijn geloof in de toekomst van Europa uitdrukte. Op 10 mei nam hij, opnieuw naast Hollande, deel aan de herdenking van de afschaffing van de slavernij.

Op zondag 14 mei werd hij officieel aangesteld. Hij werd onthaald door president François Hollande op het Élysée, en na een laatste onderhoud begeleidde hij de vertrekkende president naar de uitgang. Hij werd vervolgens, in de feestzaal van het Élysée, in het bijzijn van een 300-tal genodigden, door de voorzitter van de Grondwettelijke Raad, Laurent Fabius, officieel als president bevestigd, waarna hij zijn investituurtoespraak hield. Daarop vertrok hij voor een tocht over de Champs Élysées naar de Triomfboog en het eerbetoon aan de Onbekende Soldaat. In de namiddag bezocht hij gewonde soldaten in een militair hospitaal en vervolgens werd hij ontvangen op het stadhuis van Parijs door burgemeester Anne Hidalgo. In het bijzijn van een 800-tal genodigden werd hij door haar toegesproken en hield hij een tweede officiële toespraak. 's Avonds ontving hij het team van zijn kiescampagne voor een informele receptie op het Elysée.

De volgende dag benoemde hij Édouard Philippe tot eerste minister en vertrok hij naar Berlijn voor een eerste ontmoeting met kanselier Angela Merkel. Bij zijn terugkeer benoemde hij de regering, bestaande uit 22 leden, samengesteld volgens gendergelijkheid. Onmiddellijk daarop vloog hij naar Mali, om er Franse soldaten in actie te ontmoeten.

Tijdens de eerste dagen van zijn presidentschap ontving hij, naast zijn voornaamste ministers, alle belangrijke leiders van syndicale en patronale verenigingen, in het vooruitzicht van het wetsontwerp over de wijziging van de arbeidswetgeving.

Op het internationaal forum[bewerken]

In de volgende dagen kreeg Macron de gelegenheid zich internationaal te laten gelden.

  • Op 25 mei nam hij in Brussel deel aan de NAVO-bijeenkomst, ter gelegenheid van de inhuldiging van het nieuwe hoofdkwartier. Hij had aparte bijeenkomsten met o.m. Donald Trump, Recep Tayyip Erdoğan, Charles Michel.
  • Op 26 en 27 mei nam hij deel aan de bijeenkomst van de G7 in Taormina, met onder meer aparte gesprekken met Justin Trudeau (Canada) en Shinzō Abe (Japan).
  • Op 29 mei ontving hij met grote plechtigheid president Vladimir Poetin in het kasteel van Versailles en in 'le Grand Trianon'.
  • Op 1 juni hield hij, in het Frans en het Engels, een tv-toespraak waarin hij het terugtrekken van de Verenigde Staten uit de Akkoorden van Parijs betreffende het klimaat, betreurde en veroordeelde.
  • Nog voor de eerste stemronde voor de wetgevende verkiezingen op 11 juni, ontving hij op het Elysée de presidenten Jimmy Morales (Guatemala), Pedro Kuczlynski (Peru) en Alassane Quattara (Ivoorkust); de eerste ministers Narendra Modi (India), Lars Rasmussen (Denemarken) en Boika Borissov (Bulgarije).
  • In de week van 12 juni ontving hij Lacky Sall, president van Senegal en de eerste ministers Theresa May (Verenigd koninkrijk), Mark Rutte (Nederland), Jüri Ratas (Estland) en Mariano Rajoy (Spanje). Zelf vloog hij, samen met zijn echtgenote, voor een kort bezoek naar Marokko en een ontmoeting met de koning. Bij terugkeer bezocht hij de handelsbeurs Vivatech en hield er een uitgebreide toespraak over de digitalisering.

Concluderend kan men vaststellen dat hij in de eerste twee maanden van zijn presidentschap heeft deelgenomen aan ongeveer alle internationale bijeenkomsten: Navotop (Vilvoorde), G7 (Taormina), EUtop (Brussel), G5 Sahel (Bamako), G20 (Hamburg), Balkantop (Triëst).

Gedurende de eerste drie maanden van zijn presidentschap ontving hij talrijke wereldleiders, staatshoofden en regeringsleiders in Parijs. Naast de hierboven gemelden waren dit ook nog Donald Trump (Verenigde Staten), Benjamin Netanyahu (Israël), Donald Tusk (Europese Unie), Angela Merkel (Duitsland), Juan Manuel Santos (Colombia), Mahmoud Abbas (Palestina), Enrique Peña Nieto (Mexico), Malcolm Turnbull (Australië), Petro Porosjenko (Oekraïne), Abdoellah II van Jordanië, Hery Rajaonarimampianina (Madagaskar), Stefan Löfsen (Zweden), Antonio Costas (Portugal), Doris Lauthard (Zwitserland), Fayen Saraj en Khalifa Hefter (Lybië).

Hij ontving ook andere internationale personaliteiten zoals Michael Bloomberg, Arnold Schwartzenegger, de leden van het Internationaal Olympisch Comité, Bono, Rihanna, Irina Bokova (UNESCO), enz.

Publicaties[bewerken]

  • Révolution, uitg. XO, 2016.
    • Revolution: Wir kämpfen für Frankreich, Morstadt, 2017.
    • Rivoluzione, uitg. La Nave di Teseo, 2017.
    • Revolutie!, Xander Uitgevers, 2017.

Met vertalingen van het boek in zeven andere talen.

  • Macron par Macron, éditions de l'Aube, 2017.

Document[bewerken]

  • La loi Macron, loi pour la croissance, l'activité et l'égalité des chances économiques, Parijs, La bibliothèque juridique, 2015.

Persoonlijk leven[bewerken]

Macron trouwde in 2007 in Le Touquet met Brigitte Trogneux, een lerares Latijn en Frans. Hij kende haar sinds zijn zestiende en leefde vanaf zijn studententijd met haar in Parijs. In 2006 scheidde ze van haar eerste man en in 2007 trouwde het paar in Le Touquet. Onder de aanwezigen bevond zich Michel Rocard. In 2016 gaf ze haar baan op om aan de verkiezingscampagne van haar man mee te werken.[4]

In de Who is Who in France liet Macron optekenen dat zijn ontspanning bestond uit onder meer piano spelen. Hij heeft vanaf zeer jonge leeftijd, gedurende tien jaar, pianolessen gevolgd. Verder gaf hij nog als interesses op: literatuur en klassieke muziek. Hij was bestuurder van het Théatre de la Ville in Parijs.

Als beoefende sporten vermeldde hij: tennis, boksen, skiën en voetbal.

Literatuur[bewerken]

Op enkele maanden tijd zijn talrijke boeken verschenen die de levensloop van Emmanuel Macron beschrijven en vooral ook het 'fenomeen' Macron willen doorgronden.

  • Marc EMDEWELD, L'ambigu Monsieur Macron, Parijs, Flammarion, 2016.
  • Nicolas PRISSETTE, Emmanuel Macron, en marche vers l'Elysée, Parijs, Plon, 2016.
  • Thomas PORCHERE & Frédéric FARAH, Introduction inquiète à la Macron économie, uitg. Les Petits Matins, 2016.
  • François-Xavier BOURMAUD, Emmanuel Macron, le banquier qui voulait être roi, Archipel, 2016.
  • Manon FUENTES, Macron, dessine-moi un mouton, Independent publishers, 2017.
  • Anne FULDA, Emmanuel Macron, un jeune homme si parfait, Parijs, Plon, 2017.
  • Caroline DERRIEU, Les Macrons, Parijs, Fayard, 2017.
  • François-Xavier BOURMAUD, Macron, l'invité surprise, Archipel, 2017.
  • Alain CHARDONNENS, Emmanuel Macron, discours de la campagne présidentielle, Parijs, L'Harmattan, 2017.
  • Nicolas PRISSETTE, Emmanuel Macron, le président inattendu, Ed. First, 2017.
  • Soazig QUEMENER & Alexandre DUYCK, L'irrésistible ascension d'Emmanuel Macron, Parijs, Flammarion, 2017.
  • Laurent NEUMANN, Les dessous de la campagne 2017, Parijs, Calmann-Levy, 2017.
  • François-Xavier BOURMAUD, Emmanuel Macron, les coulisses d'une victoire, Archipel, 2017.
  • Francis MÉTIVIER, Macron ou le nouveau Moïse: Mythologie des présidentiables, Pygmalion, 2017.
  • Sophie DE THALÈS, Le petit Macron dans le texte : Lexiques et expressions décryptées de notre Président, Paris, 2017.
  • Mathieu MAGNAUDEIX & MEDIAPART, Macron et Cie : Enquête sur le nouveau Président de la République, Don Quichotte Editions, 2017.
  • Basile DE KOCH, Histoire de France de Cro-Magnon a Macron, Parijs, Flammarion, 2017.
  • Bernard FRIOT, Vaincre Macron et Revolutionner le Travail, Snedit la Dispu, 2017.

Externe links[bewerken]

Voorganger:
Arnaud Montebourg
Minister van Economische Zaken, Industrie en Digitale Economie
2014–2016
Opvolger:
Michel Sapin
Voorganger:
Eerste'
Partijvoorzitter van En Marche
2016–2017
Opvolger:
Catherine Barbaroux
Voorganger:
François Hollande
Co-vorst van Andorra
2017–
Voorganger:
François Hollande
President van Frankrijk
2017–