Emmanuel Macron

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Emmanuel Macron
Macron in 2015.
Macron in 2015.
Geboren 21 december 1977
Amiens, Vlag van Frankrijk Frankrijk
Politieke partij PS (2006–2009)
Partijloos (2009–2016)
En Marche! (2016-heden)
Partner Brigitte Trogneux (1953)
Beroep Politicus
Minister van Economie, Industrie en Digitale Economie
Aangetreden 26 augustus 2014
Einde termijn 30 augustus 2016
President François Hollande
Premier Manuel Valls (Valls II)
Voorganger Arnaud Montebourg
Opvolger Michel Sapin
Adjunct-secretaris-generaal van het Élysée
Aangetreden 15 mei 2012
Einde termijn 14 juli 2014
Voorganger Jean Castex
Opvolger Laurence Boone
Portaal  Portaalicoon   Politiek

Emmanuel Jean-Michel Frédéric Macron (Amiens, 21 december 1977) is een Frans politicus van liberale signatuur en voormalig ambtenaar en zakenbankier. Van 26 augustus 2014 tot 30 augustus 2016 was hij minister van Economie, Industrie en Digitale Economie.

Hij is kandidaat bij de Franse presidentsverkiezingen van 2017. Op 23 april 2017 werd hij winnaar van de eerste ronde met 23,75 % van de stemmen. Op 7 mei neemt hij het in de tweede (finale) ronde op tegen Marine Le Pen (Front National), die in de eerste ronde als tweede eindigde met 21,53 % van de stemmen.

Biografie[bewerken]

Macrons ouders waren beiden arts in Amiens. Zijn grootmoeder van moederszijde was een schoolhoofd in de Pyreneeën, door wie hij naar eigen zeggen een linkse overtuiging kreeg.

Hij liep school aan een katholiek lyceum in Amiens en het befaamde Lycée Henri-IV in Parijs.

Na een mislukking bij het ingangsexamen van de École normale supérieure te Parijs, slaagde hij voor het ingangsexamen van het Institut des Sciences Politiques (bekend als Sciences Po). Tegelijk studeerde hij filosofie aan de universiteit van Parijs-Nanterre. Na in 2001 te zijn afgestudeerd aan Sciences Po zat hij van 2002 tot 2004 op de École nationale d'administration (ENA), de voortgezette opleiding voor hoge ambtenaren.[1]

Emmanuel Macron trouwde in 2007 met Brigitte Trogneux.

Politiek[bewerken]

Vroege carrière[bewerken]

Als afgestudeerde van de ENA kon hij meteen aan de slag in de Inspectie van Financiën, een van meest invloedrijke onderdelen van het Franse staatsapparaat. Politiek koos hij al snel voor links. Aanvankelijk was hij een aanhanger van de dissidente socialist Jean-Pierre Chevènement, voor wie hij stemde bij de presidentsverkiezingen van 2002.

In 2006 trad hij toe tot de Parti Socialiste en leerde hij de toenmalige partijleider François Hollande kennen. Bij de parlementsverkiezingen van 2007 probeerde hij socialistisch kandidaat te worden voor een zetel in zijn geboortestreek Picardië, maar kreeg daarvoor geen steun van de lokale PS. Die tegenslag en de verkiezing van de rechtse kandidaat Nicolas Sarkozy tot president zetten hem er naar eigen zeggen toe om het zakenleven in te gaan.

In 2008 ging hij bij de Inspectie van Financiën in disponibiliteit (hij zou pas in 2016 formeel ontslag nemen als ambtenaar), om te gaan werken voor de Franse zakenbank Rothschild & Cie. Na een paar jaar werd hij vennoot en vervolgens zaakvoerder van de bank. Hij adviseerde bij belangrijke zakentransacties. In 2012 leidde hij de overname van een filiaal van Pfizer door Nestlé voor een recordbedrag van 9 miljard euro. Geschat wordt dat hij door zijn werk bij Rothschild meer dan 2 miljoen euro bruto verdiende.

Macron was sinds 2010 lid van de zogenaamde commissie-Attali, een door president Sarkozy opgerichte commissie van experts die voorstellen moest formuleren om de economische groei te bevorderen. Hoewel de voorstellen die hij steunde in liberale richting gingen, bleef hij zich tot de linkerzijde rekenen. Een aanbod om op het kabinet van eerste minister François Fillon te gaan werken, wees hij af.

Landelijke politiek[bewerken]

Tijdens de campagne voor de linkse voorverkiezingen van 2011 steunde hij de kandidatuur van François Hollande en werd hij een van zijn economische adviseurs.

Toen Hollande in mei 2012 tot president werd verkozen, benoemde hij Macron tot een van zijn topmedewerkers op het Élysée. Als adjunct-secretaris-generaal van het presidentschap van de Republiek was hij belast met economische en financiële kwesties. Een aantal belangrijke economische maatregelen uit het begin van Hollandes presidentschap werd onder invloed van Macron genomen. Het ging om een belastingskrediet voor de bedrijven, met de bedoeling extra banen te scheppen, en een "pact van verantwoordelijkheid en solidariteit" waardoor de arbeidslasten voor ondernemingen zouden verminderen, in ruil voor meer aanwervingen en meer sociaal overleg.

In juni 2014 verliet Macron het Élysée, wellicht omdat hij vond dat de economische hervormingen niet ver genoeg gingen en mogelijk ook omdat hij geen lid had kunnen worden van de eerder dat jaar gevormde regering-Valls I. Hij zocht werk aan de universiteit van Berlijn en de London School of Economics, maar reeds in augustus 2014 trad hij toe tot de nieuwe regering-Valls II als minister van Economie, Industrie en Digitalisering. Hij volgde hiermee Arnaud Montebourg op, die een veel linkser profiel had dan Macron.

Minister (2014-2016)[bewerken]

Eind 2014 stelde Macron een verregaand wetsontwerp voor ”om de Franse economie te ontgrendelen”. Deze “wet-Macron” voorzag een grote deregulering van het bedrijfsleven, de arbeid en het transport. De maatregelen waren in socialistische rangen omstreden. De regering vreesde in de Nationale Vergadering geen meerderheid voor het ontwerp te vinden en paste daarom een speciale procedure toe waardoor het wetsontwerp zonder stemming werd aangenomen.

Begin 2016 stelde Macron een nieuw wetsontwerp voor waardoor bedrijven meer vrijheid en bescherming zouden krijgen. Premier Manuel Valls wilde niet dat Macron dit ontwerp indiende, omdat veel bepalingen, vooral over arbeidsrelaties, niet tot zijn bevoegdheid behoorden. Die bepalingen werden geregeld door een wetsontwerp van minister van Arbeid Myriam El Khomri , maar daarin werden veel voorstellen van Macron gehandhaafd, onder meer de grotere vrijheid om werknemers te ontslaan. De wet kwam er ondanks massaal protest van de vakbonden.

Onafhankelijk politicus[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie ook: En marche !.

Op 6 april 2016 richtte Macron de politieke beweging En marche ! op, die volgens hem boven de partijen zou moeten staan en de tegenstelling links-rechts zou moeten overbruggen. Bij die gelegenheid liet hij voor het eerst weten dat hij ambieerde om presidentskandidaat te zijn, al zei hij toen nog niet dat hij zou opkomen bij de presidentsverkiezingen van 2017.

Dit leidde tot een verslechtering van zijn relaties met president Hollande en premier Valls – beiden waren toen eveneens potentiële presidentskandidaten. Macron had kort daarvoor nog gezegd een herverkiezing van Hollande te zullen steunen.

De jonge minister, die nooit aan verkiezingen had deelgenomen, kreeg meteen een enorme mediabelangstelling, ook in de populaire pers. Belangrijke kranten en tijdschriften gaven het initiatief hun steun. Ook werd meteen een fondsencampagne gestart.

Macron toonde sindsdien steeds opnieuw zijn politieke onafhankelijkheid, tot ongenoegen van de regerende socialisten. Hij had er al meermalen aan gedacht op te stappen als minister, onder meer eind 2015, toen Hollande voorstelde om de mogelijkheid in te voeren de Franse nationaliteit te ontnemen aan personen die wegens terrorisme zijn veroordeeld. Macron is daar radicaal tegen en verzet zich ook tegen het steeds verlengen van de noodtoestand in Frankrijk na de aanslagen in Parijs van november 2015.

Op 30 augustus 2016 verliet hij dan toch de regering om zich helemaal aan zijn beweging te wijden. Kort daarvoor had hij voor het eerst openlijk gezegd “geen socialist” te zijn. De publieke belangstelling voor Macron nam na zijn ontslag zeker niet af. Zijn in november gepubliceerde boek Révolution, waarin hij zijn gedachten uiteenzet, werd één van de best verkochte boeken van Frankrijk.

Presidentsverkiezingen 2017[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Franse presidentsverkiezingen 2017 voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Op 16 november 2016 kondigde hij openlijk zijn kandidatuur voor de presidentsverkiezingen aan. Hij weigerde deel te nemen aan de linkse voorverkiezingen die in januari werden gehouden, maar zou als kandidaat van "links noch rechts" opkomen.

Ondanks de grote belangstelling voor zijn kandidatuur twijfelden velen eraan of Macron echt kansen zou maken, wegens het gebrek aan een partijapparaat om hem te steunen. Dat veranderde begin 2017 om twee belangrijke redenen.

Vooreerst werden de voorverkiezingen van de linkerzijde gewonnen door Benoît Hamon, die voor veel gematigde socialisten als te links wordt beschouwd. Een aantal prominente socialisten, zoals Gérard Collomb, de invloedrijke burgemeester van Lyon, liet meteen daarop weten Macron te zullen steunen.

Het schandaal waarin de rechtse presidentskandidaat François Fillon sinds januari 2017 verkeert en diens weigering om zijn kandidatuur in te trekken, veroorzaakte een malaise in het centrum-rechtse kamp en versterkte de positie van Macron in de peilingen. Zo kreeg Macron de openlijke steun van de centrum-leider François Bayrou.

Daarop volgde de steun van markante figuren als Jacques Attali, Bernard Kouchner, Daniel Cohn-Bendit, Bertrand Delanoë en zelfs Michael Bloomberg, Velen beschouwen hem als diegene die gematigde kiezers kan verenigen tegen de extreemrechtse kandidate Marine Le Pen.

Politieke stijl[bewerken]

Macrons opvattingen worden vaak "sociaal-liberaal" genoemd. Hij noemt zichzelf een liberaal, zowel op politiek als economisch vlak, maar neemt afstand van het "ultra-liberalisme". Hij is voor een vrijemarkteconomie, maar met behoud van een vorm van sociale solidariteit. Hij wil het overheidstekort fors terugdringen, onder meer door het aantal ambtenaren geleidelijk te verminderen.

Macron is uitgesproken pro-Europees, meer dan de meeste belangrijke presidentskandidaten van 2017.

Externe links[bewerken]

Voorganger:
Arnaud Montebourg
Frans Minister van Economie, Industrie en Digitale Economie
26 augustus 201430 augustus 2016
Opvolger:
Michel Sapin