Naar inhoud springen

Emmanuel Macron

Koppelingen bewerken
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Emmanuel Macron
Emmanuel Macron in 2025
Emmanuel Macron in 2025
Geboren 21 december 1977
Amiens
Land Vlag van Frankrijk Frankrijk
Politieke partij PS (2006-2009)
Onafhankelijk (2009-2016)
Renaissance (sinds 2016)
Partner Brigitte Macron
Beroep Politicus
Ambtenaar
Bankier
Belegger
Handtekening Handtekening
Website Officiële website
25e president van Frankrijk
Huidige functie
Aangetreden 14 mei 2017
Premier Édouard Philippe (2017-2020)
Jean Castex (2020-2022)
Élisabeth Borne (2022-2024)
Gabriel Attal (2024)
Michel Barnier (2024)
François Bayrou (2024-2025)
Sébastien Lecornu (2025 -)
Voorganger François Hollande
Co-vorst van Andorra
Huidige functie
Aangetreden 14 mei 2017
Monarch Joan Enric Vives Sicília (2017-2025)


Josep-Lluís Serrano Pentinat (2025-heden)(co-vorst)

Afgevaardigde Jean-Pierre Hugues
Premier Antoni Martí (2017-2019)
Xavier Espot Zamora (sinds 2019)
Voorganger François Hollande
Politiek leider van En marche
Aangetreden 6 april 2016
Einde termijn 8 mei 2017
Voorganger Eerste
Opvolger Catherine Barbaroux (wnd.)
Minister van Economische, Industriële en Digitale Zaken
Aangetreden 26 augustus 2014
Einde termijn 30 augustus 2016
President François Hollande
Premier Manuel Valls
Voorganger Arnaud Montebourg
Opvolger Michel Sapin
Portaal  Portaalicoon   Politiek

Emmanuel Jean-Michel Frédéric Macron (uitspraakⓘ) (Amiens, 21 december 1977) is een Frans politicus en sinds 14 mei 2017 de president van Frankrijk.

Macron wordt doorgaans omschreven als sociaal-liberaal en was eerder minister van Economische, Industriële en Digitale Zaken in de regering van premier Manuel Valls. Macron richtte in 2016 de beweging En Marche op en won in 2017 de Franse presidentsverkiezingen van Marine Le Pen, waarmee hij de jongste president uit de Franse geschiedenis werd. In 2022 werd hij herkozen voor een tweede ambtstermijn. Uit hoofde van zijn functie is hij tevens co-vorst van Andorra.

Jeugd en opleiding

[bewerken | brontekst bewerken]

Macrons ouders waren beiden arts in Amiens. Zijn grootmoeder van moederszijde was schoolhoofd in de Pyreneeën en beïnvloedde volgens hem zijn politieke overtuigingen.

Hij volgde onderwijs aan een jezuïetencollege in Amiens en later aan het Lycée Henri-IV in Parijs. Op twaalfjarige leeftijd liet hij zich katholiek dopen en vormen, al omschrijft hij zichzelf later als agnost.[1][2]

Macron studeerde aan Sciences Po en tegelijkertijd filosofie aan de Universiteit van Parijs-Nanterre. Hij behaalde er een master wijsbegeerte en een Diplôme d'études approfondies (DEA). In 1999 en 2000 werkte hij als assistent van de filosoof Paul Ricoeur mee aan het boek La mémoire, l'histoire, l'oubli.

Na zijn afstuderen aan Sciences Po vervolgde Macron van 2002 tot 2004 zijn opleiding aan de École nationale d'administration (ENA), de Franse eliteschool voor hoge ambtenaren.[3] Hij behoorde er tot de promotie Léopold Sédar Senghor.

Vroege loopbaan

[bewerken | brontekst bewerken]

Inspectie van Financiën en Rothschild

[bewerken | brontekst bewerken]

Na zijn opleiding aan de ENA ging Macron aan de slag bij de Inspectie van Financiën, een invloedrijk onderdeel van het Franse staatsapparaat. Politiek sloot hij zich aanvankelijk aan bij de linkerzijde. In 2006 werd hij lid van de Parti socialiste, waarvan hij tot 2009 lid bleef.

In 2007 werkte Macron mee aan de zogeheten Commission Attali, een commissie die door president Nicolas Sarkozy was opgericht om voorstellen te formuleren voor economische hervormingen en groei. Een aanbod om op het kabinet van premier François Fillon te gaan werken, wees hij af.

In 2008 verliet Macron tijdelijk de openbare dienst om te gaan werken voor de zakenbank Rothschild & Cie. Hij werd er vennoot en adviseerde bij verschillende grote transacties. In 2012 leidde hij de overname van een onderdeel van Pfizer door Nestlé.

Adviseur en minister onder Hollande

[bewerken | brontekst bewerken]

Tijdens de campagne voor de socialistische voorverkiezingen van 2011 steunde Macron de kandidatuur van François Hollande en werd hij een van diens economische adviseurs.

Na de verkiezing van Hollande tot president in 2012 werd Macron adjunct-secretaris-generaal van het Élysée, waar hij verantwoordelijk was voor economische en financiële dossiers. Hij speelde een rol bij verschillende economische hervormingen van de regering-Hollande.

In augustus 2014 trad Macron toe tot de regering-Valls II als minister van Economie, Industrie en Digitalisering. Hij volgde Arnaud Montebourg op.

Macron als minister van Economische Zaken (december 2015)

Eind 2014 presenteerde Macron een hervormingswet die gericht was op deregulering van delen van de Franse economie, arbeidsmarkt en transportsector. De wet leidde tot verdeeldheid binnen de socialistische meerderheid en werd via artikel 49.3 van de grondwet zonder stemming aangenomen.

In 2016 werden voorstellen van Macron voor verdere hervormingen van de arbeidswetgeving grotendeels opgenomen in de zogenoemde wet-El Khomri. Ook deze hervormingen stuitten op protesten van vakbonden en delen van de linkerzijde.

Presidentsverkiezingen van 2017

[bewerken | brontekst bewerken]

Oprichting van En Marche en campagne

[bewerken | brontekst bewerken]

Op 6 april 2016 richtte Macron de politieke beweging En Marche op, die volgens hem boven de partijen moest staan en de tegenstelling tussen links en rechts moest overstijgen. De oprichting leidde tot spanningen met president François Hollande en premier Manuel Valls, die eveneens als mogelijke presidentskandidaten werden genoemd.

Op 30 augustus 2016 verliet Macron de regering-Valls II om zich volledig aan zijn beweging te wijden. Kort daarvoor had hij verklaard geen socialist meer te zijn. In november 2016 publiceerde hij het boek Révolution, waarin hij zijn politieke ideeën uiteenzette.

Aanhangers van Macron vieren zijn verkiezing tot president (7 mei 2017)

Op 16 november 2016 kondigde Macron zijn kandidatuur voor de presidentsverkiezingen van 2017 aan. Hij nam niet deel aan de linkse voorverkiezingen van de Parti socialiste en profileerde zich als kandidaat van "noch links noch rechts".

Aanvankelijk werd getwijfeld aan zijn kansen wegens het ontbreken van een uitgebouwd partijapparaat. Zijn positie versterkte echter nadat Benoît Hamon de socialistische voorverkiezingen won en de centrumrechtse kandidaat François Fillon in opspraak raakte door een financieel schandaal. Macron kreeg de steun van verschillende politici uit zowel het centrumlinkse als centrumrechtse kamp en sloot een alliantie met François Bayrou en diens partij MoDem.

In de eerste stemronde behaalde Macron 24% van de stemmen, waarna hij het in de tweede ronde opnam tegen Marine Le Pen van het Front national.

Verkiezing en MacronLeaks

[bewerken | brontekst bewerken]

Macron werd op 7 mei 2017 verkozen tot president van Frankrijk met 66,1% van de stemmen, tegenover 33,9% voor Marine Le Pen.

Kort voor de tweede stemronde werden grote hoeveelheden interne campagnedocumenten en e-mails online verspreid, in wat bekend werd als de MacronLeaks. De beweging En Marche stelde dat daarbij authentieke documenten werden vermengd met desinformatie.[4]

Presidentschap

[bewerken | brontekst bewerken]

Eerste ambtstermijn (2017-2022)

[bewerken | brontekst bewerken]
Macron kort na zijn aantreden als president tussen andere leiders van de G7 (26 mei 2017)

Macron trad op 14 mei 2017 aan als president van Frankrijk. Hij benoemde Édouard Philippe tot premier en vormde een regering die was samengesteld volgens gendergelijkheid. Kort na zijn aantreden bracht hij bezoeken aan onder meer Duitsland en Mali.

Tijdens zijn eerste ambtstermijn voerde Macron verschillende economische en institutionele hervormingen door. In 2017 werd een hervorming van de arbeidswetgeving aangenomen. De regering maakte daarbij gebruik van artikel 49.3 van de grondwet, wat op verzet stuitte bij delen van de oppositie en de vakbonden.

Macron beloofde daarnaast meer openheid over gevoelige episodes uit de Franse geschiedenis. Hij liet onderzoek doen naar de Franse betrokkenheid bij de Rwandese genocide van 1994 en naar de Franse rol tijdens de Algerijnse Oorlog. Ook beloofde hij de archieven over de Franse kernproeven op Frans-Polynesië open te stellen. In oktober 2020 stelde hij een ontwerp van Wet ter versterking van de republikeinse principes voor, als antwoord op het moslimfundamentalisme en andere extremistische bewegingen.

Vanaf eind 2018 kreeg Macron te maken met de protestbeweging van de gele hesjes, die protesteerde tegen stijgende kosten van levensonderhoud en belastingmaatregelen van de regering. De protesten gingen gepaard met grootschalige demonstraties en rellen. Macron kondigde daarop maatregelen aan om de koopkracht te verhogen.[5] In 2019 organiseerde hij een Groot Nationaal Debat over onder meer koopkracht, klimaat en democratische hervormingen.[6]

In 2020 werd Frankrijk getroffen door de coronapandemie. Macron kondigde op 16 maart 2020 een landelijke lockdown af en verklaarde dat Frankrijk "in oorlog" was met een "onzichtbare vijand". Zijn coronabeleid leidde zowel tot steun als tot kritiek, onder meer vanwege de invoering van coronamaatregelen en vaccinatiebeleid.[7]

Na het begin van de Russische invasie van Oekraïne in februari 2022 sprak Macron zijn steun uit voor Oekraïne. In juni 2022 bezocht hij samen met de Duitse bondskanselier Olaf Scholz en de Italiaanse premier Mario Draghi de Oekraïense hoofdstad Kiev, waar zij president Volodymyr Zelensky ontmoetten.

Tweede ambtstermijn (sinds 2022)

[bewerken | brontekst bewerken]
Zie Franse presidentsverkiezingen 2022 voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

In 2022 stelde Macron zich opnieuw kandidaat voor het presidentschap. Hij won de tweede ronde van de presidentsverkiezingen van Marine Le Pen met ruim 58% van de stemmen en begon op 14 mei 2022 aan zijn tweede ambtstermijn. Élisabeth Borne werd benoemd tot premier.

Macron en zijn echtgenote Brigitte komen aan op Schiphol voor een staatsbezoek aan Nederland (april 2023)
Emmanuel Macron met de Belgische koning Filip van België tijdens een buitengewone Europese Raad in het Koninklijk Paleis van Brussel, 17 april 2024.

De partij van Macron, En Marche, wijzigde haar naam in september 2022 naar Renaissance.

Tijdens zijn tweede ambtstermijn kreeg Macron te maken met aanhoudende politieke spanningen en een gebrek aan parlementaire meerderheid. In 2023 leidde de pensioenhervorming, waarbij de pensioenleeftijd werd verhoogd van 62 naar 64 jaar, tot grootschalige protesten en stakingen.[8] De hervorming werd door de regering doorgedrukt via artikel 49.3 van de grondwet, wat op kritiek stuitte van oppositiepartijen en vakbonden.[9]

In juni 2023 vonden in verschillende Franse steden grootschalige rellen plaats nadat een 17-jarige jongen was doodgeschoten door een politieagent bij een verkeerscontrole.[10]

Bij de Europese Parlementsverkiezingen van 2024 leed de coalitie rond Macron een zware nederlaag tegenover radicaal-rechts. Macron ontbond daarop de Nationale Vergadering en schreef vervroegde parlementsverkiezingen uit.[11] De verkiezingen resulteerden in een verdeeld parlement zonder duidelijke meerderheid. In de daaropvolgende periode wisselde Frankrijk meermaals van premier: na Gabriel Attal volgden Michel Barnier en François Bayrou.

In december 2024 ontving Macron verschillende wereldleiders, onder wie de Amerikaanse president-elect Donald Trump en de Oekraïense president Volodymyr Zelensky, ter gelegenheid van de heropening van de kathedraal Notre-Dame van Parijs, die in 2019 zwaar beschadigd was geraakt door brand.

Op 2 maart 2026 kondigde Macron aan dat Frankrijk het aantal kernkoppen zou uitbreiden. Volgens hem was dit nodig om de Europese veiligheid en strategische autonomie te versterken, onder meer vanwege de oorlog in Oekraïne, de spanningen in het Midden-Oosten en veranderende Amerikaanse veiligheidsprioriteiten.[12][13]

Politieke standpunten en imago

[bewerken | brontekst bewerken]

Macron wordt doorgaans omschreven als een sociaal-liberaal en centristisch politicus.[14][15] Tijdens zijn opkomst profileerde hij zich als kandidaat die de traditionele tegenstelling tussen links en rechts wilde overstijgen. Economisch verdedigt hij een hervormingsgerichte koers met aandacht voor ondernemerschap, arbeidsmarkthervormingen en begrotingsdiscipline, gecombineerd met behoud van sociale bescherming.

Macron noemt zichzelf een liberaal, zowel op politiek als economisch vlak, maar neemt afstand van het "ultraliberalisme". Hij is voorstander van een vrijemarkteconomie, Europese integratie en modernisering van de Franse staat. Tijdens zijn presidentschap voerde hij hervormingen door op het gebied van arbeidsmarkt, pensioenen en openbaar bestuur.

Op internationaal vlak geldt Macron als uitgesproken pro-Europese Unie. Hij pleitte meermaals voor versterking van de Europese integratie, onder meer op het gebied van defensie, economie en strategische autonomie. Daarnaast profileerde hij zich als voorstander van een sterkere geopolitieke rol voor de Europese Unie.

Macrons politieke stijl werd zowel geprezen als bekritiseerd. Voorstanders zien hem als een pragmatische hervormer en overtuigd Europeaan, terwijl tegenstanders hem verwijten technocratisch en afstandelijk te opereren. Zijn presidentschap werd meermaals omschreven als "Jupiteriaans", verwijzend naar een verticale en presidentiële bestuursstijl. Tijdens zijn tweede ambtstermijn kreeg Macron daarnaast te maken met afnemende electorale steun en groeiende kritiek op het zogeheten "macronisme", dat volgens critici vooral steunde op hoger opgeleide en economisch sterkere bevolkingsgroepen.[16]

Persoonlijk leven

[bewerken | brontekst bewerken]

Macron trouwde in 2007 in Le Touquet met Brigitte Trogneux, een lerares Latijn en Frans. Hij kende haar sinds zijn jeugd, maar hun relatie begon pas later.[17][18] Trogneux was eerder getrouwd en heeft drie kinderen uit dat huwelijk. In 2016 gaf zij haar baan op om mee te werken aan de verkiezingscampagne van Macron.[19]

Macron speelt piano en noemt literatuur en klassieke muziek als interesses. Daarnaast beoefent hij onder meer tennis, boksen, skiën en voetbal.

Aan Macron werd in 2018 de Karelsprijs toegekend voor zijn inzet voor Europese samenwerking.[20]

Publicaties

[bewerken | brontekst bewerken]
  • Révolution, uitg. XO, 2016. Het boek werd in twaalf talen vertaald, onder meer in het Chinees. ISBN 9782266281867
    • (nl) Revolutie, Xander Uitgeverij, 2017 ISBN 9789401607773
  • Macron par Macron, éditions de l'Aube, 2017 ISBN 978-2-8159-2484-9
  • Alain Chardonnens, Emmanuel Macron, discours de la campagne présidentielle, Parijs, L'Harmattan, 2017 ISBN 9782343118802
  • La loi Macron, loi pour la croissance, l'activité et l'égalité des chances économiques, Parijs, La bibliothèque juridique, 2015.

Emmanuel Macron publiceerde ook onder het pseudoniem Eric Suleiman.

Literatuur

[bewerken | brontekst bewerken]
  • Anne Fulda, Emmanuel Macron, un jeune homme si parfait, Parijs, Plon, 2017.
  • Mathieu Magnaudeix & Mediapart, Macron et Cie : Enquête sur le nouveau Président de la République, Don Quichotte Éditions, 2017.
  • Pierre-André Taguieff, Macron, miracle ou mirage, Les éditions de l'Observatoire, 2017, ISBN 979-1032902554.
  • Jean-Noël Jeanneney, Le moment Macron. Un président et l'histoire, Parijs, Le Seuil, 2017.
  • Cécile Amar, La Fabrique du Président, Parijs, Fayard, 2017, ISBN 978-2213705040.
  • Niek Pas, Macron en de nieuwe Franse Revolutie, Wereldbibliotheek, 2017.
  • Philippe Raynaud, Emmanuel Macron: une révolution bien tempérée, Desclée de Brouwer, 2018.
  • Ricardo Brizzi, La France d'Emmanuel Macron, Rennes, Presses universitaires, 2018.
[bewerken | brontekst bewerken]
Op andere Wikimedia-projecten

Voorganger:
Arnaud Montebourg		 Minister van Economische, Industriële en Digitale Zaken
2014–2016		 Opvolger:
Michel Sapin
Voorganger:
Eerste		 Partijvoorzitter van En marche
2016–2017		 Opvolger:
Catherine Barbaroux
Voorganger:
François Hollande		 President van Frankrijk
2017–heden
Voorganger:
François Hollande		 Co-vorst van Andorra
2017–heden
Overgenomen van "https://nl.wikipedia.org/w/index.php?title=Emmanuel_Macron&oldid=71115682"