Valéry Giscard d'Estaing

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Valéry Giscard d'Estaing
Valéry Giscard d'Estaing in 1978
Valéry Giscard d'Estaing in 1978
Geboren 2 februari 1926
Vlag van Duitsland Koblenz, Duitsland
Politieke partij CNIP 1956-1962
RI 1962-1966
FNRI 1966-1977
PR 1977-1995
UDF 1978-2002
Partner Anne-Aymone Sauvage de Brantes
Beroep politicus
belastinginspecteur
Religie Rooms-Katholiek
Handtekening Handtekening
20e president van Frankrijk
Aangetreden 27 mei 1974
Einde termijn 21 mei 1981
Premier Jacques Chirac
Raymond Barre
Voorganger Alain Poher, interim
Georges Pompidou
Opvolger François Mitterrand
Co-vorst van Andorra
Aangetreden 27 mei 1974
Einde termijn 21 mei 1981
Afgevaardigde Joan Martí i Alanis
co-vorst
Voorganger Georges Pompidou
Opvolger François Mitterrand
voorzitter van de Union pour la Démocratie Française
Aangetreden 30 juni 1988
Einde termijn 31 maart 1996
Voorganger Jean Lecanuet
Opvolger François Léotard
president van de Conseil Régional van Auvergne
Aangetreden 21 maart 1986
Einde termijn 2 april 2004
Voorganger Maurice Pourchon
Opvolger Pierre-Joël Bonté
minister van Financiën en Economie
Aangetreden 20 juni 1969
Einde termijn 27 mei 1974
Premier Jacques Chaban-Delmas
Pierre Messmer
Voorganger François-Xavier Ortoli
Opvolger Jean-Pierre Fourcade
Aangetreden 18 januari 1962
Einde termijn 8 januari 1966
Premier Michel Debré
Georges Pompidou
Voorganger Wilfrid Baumgartner
Opvolger Michel Debré
burgemeester van Chamalières
Aangetreden 15 september 1967
Einde termijn 19 mei 1974
Voorganger Pierre Chatrousse
Opvolger Claude Wolff
Portaal  Portaalicoon   Politiek

Valéry René Marie Georges Giscard d'Estaing (Koblenz Duitsland, 2 februari 1926) is een Frans politicus. Hij was van 1974 tot 1981 president van Frankrijk.

Biografie[bewerken]

Hij richtte in 1965 de centrum-rechtse Union pour la Démocratie Française UDF, Unie voor de Franse democratie op. Hij heeft zichzelf ooit in ideologisch opzicht als 'ongeneeslijk liberaal' omschreven. Hij was in verschillende regeringen in de tijd van president de Gaulle minister van Economische zaken en Financiën. Hij ontwikkelde een kritische houding ten aanzien van De Gaulles solistische stijl van regeren. Hij werd na zijn eerste ambtstermijn als minister in 1966 uit de regering ontslagen.

Hij droeg in 1969 bij aan de val van De Gaulle door bij een referendum te adviseren tegen diens hervormingsvoorstellen te stemmen. Hij werd onder president Georges Pompidou en diens premier Pierre Messmer weer minister van Economische zaken en Financiën en was van 1967 tot 1974 tevens burgemeester van Chamalières. Hij stelde zich kandidaat voor de Franse presidentsverkiezingen van 1974. Hij elimineerde met steun van de Gaullist Jacques Chirac zijn rechtse rivaal Chaban-Delmas en versloeg de socialistische tegenkandidaat François Mitterrand met een krappe meerderheid.

Hij werd op 48-jarige leeftijd voor een periode van zeven jaar president van Frankrijk, hij werd wel aangeduid met zijn initialen VGE. De eerste oliecrisis sloeg tijdens zijn presidentschap toe, waardoor de werkloosheid sterk toenam. Er kwam daarmee een eind aan les Trente Glorieuses,[1] een periode van naoorlogse economische groei in Frankrijk, hetgeen zijn populariteit niet ten goede kwam. Hij legde de nadruk op modernisering van de economie, onder andere door het opwekken van elektriciteit door kernenergie sterk uit te breiden en het TGV-spoorwegnet aan te leggen.

In de periode dat Giscard president was, werd echtscheiding met wederzijdse instemming toegestaan. Abortus werd door zijn minister voor Volksgezondheid Simone Veil gelegaliseerd. De grens dat iemand meerderjarig wordt werd van 21 tot 18 jaar verlaagd. De laatste executie van een doodvonnis vond in 1977 plaats. Definitieve afschaffing van de doodstraf zou echter moeten wachten tot na het aantreden van zijn opvolger Mitterrand, in 1981.

Hij nodigde in 1975 de staatshoofden van de grootste westerse industrielanden voor een kleinschalige informele bijeenkomst op kasteel van Rambouillet uit, een van zijn presidentiële buitenverblijven. Dat was de eerste ontmoeting van de G7, dat toen het post-communistische Rusland ook lid werd de G8 werd.

Giscard was een groot voorstander van Europese integratie, die een derde weg zou moeten volgen tussen het supranationalisme, dat niet haalbaar en niet wenselijk bleek, en het oude Europa van de rivaliserende soevereine staten. Hij had met de toenmalige Duitse bondskanselier Helmut Schmidt een uitstekende relatie, zowel persoonlijk als politiek. Als zij onder elkaar waren, spraken zij Engels en speelden zelfs weleens schaak. Meer moeite had Giscard met de ambitieuze Gaullist Jacques Chirac, die zijn premier werd, maar die hij in 1976 na twee jaar ontsloeg. Hij benoemde in zijn plaats zijn partijgenoot Raymond Barre, die tot het eind van Giscards ambtstermijn in 1981 aanbleef. Barre was een bekend econoom, die ook de ministeries van Economische zaken en Financiën erbij deed. Hij voerde straffe bezuinigingen door.

Giscard d'Estaing kwam nogal eens in opspraak met militaire en andere interventies in de Franse invloedssfeer in Afrika. Dictator Jean-Bédel Bokassa van Centraal-Afrikaanse Republiek werd eerst gesteund, maar later weer ten val gebracht. Daarin verschilde hij overigens niet wezenlijk van andere Franse presidenten in het postkoloniale tijdperk.

Hij is een onbetwist expert op financieel-economisch gebied, maar zijn probleem was zoals ooit opgemerkt werd door Charles de Gaulle 'het volk'. Daarmee bedoelde de Gaulle dat Giscard d'Estaing geen voeling met 'gewone mensen' had. Dat laatste heeft, naast de economische tegenslagen tijdens zijn bewind, wellicht bijgedragen aan zijn nederlaag tegen de socialist Mitterrand bij de presidentsverkiezingen van 1981. Bovendien hield zijn gaullistische rivaal Chirac, die door Giscard als premier was ontslagen, zich gedurende zijn herverkiezingscampagne nadrukkelijk op de vlakte.

Hij trok zich na de verkiezingsnederlaag en werd wijnboer maar bleef toch actief in de politiek. Hij is de enige president in meer dan de laatste 50 jaar, die nadat hij president is geweest, weer een ambtelijke functie heeft bekleed.[2] Hij was van 1986 tot 2004 was hij voorzitter van het Conseil Régional van Auvergne, de gekozen volksvertegenwoordiging van deze regio. Hij zat voorts van 1989 tot 1994 in het Europees Parlement en hij was voorzitter van de Conventie over de Toekomst van Europa, die de Europese grondwet opstelde en in 2004 presenteerde. Frankrijk en Nederland stemden er bij het referendum over de Europese grondwet tegen.

Giscard d'Estaing werd in december 2003 tot de Académie française toegelaten.

Voorganger:
Alain Poher a.i.
President van Frankrijk
1974-1981
Opvolger:
François Mitterrand