James Callaghan

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
James Callaghan
27 maart 1912 - 26 maart 2005
James Callaghan.JPG
Premier van het Verenigd Koninkrijk
Periode 1976-1979
Voorganger Harold Wilson
Opvolger Margaret Thatcher
Portaal  Portaalicoon   Politiek
Verenigd Koninkrijk

Leonard James Callaghan, baron Callaghan of Cardiff (Portsmouth (Hampshire), 27 maart 1912 - Ringmer (East Sussex), 26 maart 2005) was een Brits politicus. Hij was premier van 1976 tot 1979 voor de Labour Party. Van 1973 tot 1974 was hij ook partijvoorzitter.

Hij was de eerste (en tot nog toe enige) die de vier belangrijkste ministerposten van het Verenigd Koninkrijk bekleed heeft: Binnenlandse Zaken, Buitenlandse Zaken, Financiën en ten slotte minister-president.

Onder het premierschap van Callaghan kende het Verenigd Koninkrijk een hoge inflatie en werkloosheid. Labour regeerde niet in een officiële coalitie, maar had wel een verdrag met de Liberal Party afgesloten, waarbij de liberalen de regering steunden. Dit stond bekend als het zogenaamde LibLab pact, dat uiteindelijk in 1979 ten val zou komen nadat oppositieleidster Margaret Thatcher een motie van wantrouwen met een meerderheid van één stem won, waardoor Callaghan gedwongen was om een verkiezing uit te schrijven. De rechtstreekse oorzaak was het feit dat Labour-parlementslid Alfred Broughton uit Yorkshire terminaal ziek was en geen kracht meer had om nog mee te stemmen, ofschoon men hem bij eerdere stemmingen nog met een ziekenwagen naar Westminster had weten te vervoeren. Er waren zodoende 310 stemmen vóór de regering en 311 tegen. Walter Harrison, deputy Chief Whip voor de Labour Party, deed vervolgens een beroep op Bernard Weatherill van de Conservative Party om zich aan het gebruik te houden dat bij afwezigheid van een lid van de ene partij een lid van de andere partij (zijn 'pair') zich van stemming zal onthouden. Dit zou een gelijke stand betekenen, waardoor de Speaker de beslissende stem zou moeten uitbrengen die volgens een ongeschreven afspraak in het voordeel van de regering zou zijn geweest. Weatherill betwistte dat hij een 'pair' had, maar beloofde zich aan zijn woord te houden en niet te stemmen. Harrison zou daarop hebben gezegd dat hij dit niet van hem kon vragen, met als gevolg dat Weatherill toch zijn stem voor de motie van wantrouwen uitbracht en de regering viel.[1]

Callaghan werd door de conservatieve tabloid The Sun aangevallen nadat hij van een buitenlandse missie terugkwam en de problemen in Groot-Brittannië relativeerde. Daarop publiceerde de krant de titel: „Crisis? What Crisis?“, een uitspraak die verkeerdelijk aan Callaghan zelf wordt toegeschreven. Gemeenzaam werd hij ook wel Sunny Jim genoemd.

Referenties[bewerken]

  1. (en) The Night The Government Fell (A Parliamentary Coup) op YouTube.