Theresa May

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Theresa May
Theresa Mary Brasier May
Theresa Mary Brasier May
Geboren 1 oktober 1956
Eastbourne (South East England)
Politieke partij Conservatieve Partij
Partner Philip May (sinds 1980)
Beroep Politica
Religie Anglicanisme
Premier van het Verenigd Koninkrijk
Huidige functie
Aangetreden 13 juli 2016
Monarch Elizabeth II
Voorganger David Cameron
Partijleider van de Conservatieve Partij
Huidige functie
Aangetreden 11 juli 2016
Voorganger David Cameron
Minister van Binnenlandse Zaken
Aangetreden 11 mei 2010
Einde termijn 13 juli 2016
Premier David Cameron
Voorganger Alan Johnson
Opvolger Amber Rudd
Minister voor Vrouwenzaken en Gelijkheid
Aangetreden 11 mei 2010
Einde termijn 4 september 2012
Premier David Cameron
Voorganger Harriet Harman
Opvolger Maria Miller
Lid Lagerhuis voor Maidenhead
Huidige functie
Aangetreden 1 mei 1997
Portaal  Portaalicoon   Politiek

Theresa Mary Brasier May (Eastbourne, 1 oktober 1956) is sinds 13 juli 2016 premier van het Verenigd Koninkrijk. Ze is ook de 27e (en tweede vrouwelijke) partijleider van de Conservatieve Partij. May is de tweede vrouwelijke premier van het Verenigd Koninkrijk, na Margaret Thatcher (1979-1990).

Loopbaan[bewerken]

May studeerde geografie aan de Universiteit van Oxford en werkte na haar afstuderen voor onder meer de Bank of England. In 1997 werd zij als lid van het Lagerhuis gekozen in het kiesdistrict Maidenhead.

Als lid van de oppositionele Conservatieve fractie was ze van 1999 tot 2010 schaduwminister onder de opeenvolgende partijleiders William Hague, Iain Duncan Smith, Michael Howard en David Cameron. In 2002 en 2003 was ze ook partijvoorzitter. Van 11 mei 2010 tot en met 13 juli 2016 was ze minister van Binnenlandse Zaken in de kabinetten Cameron I en Cameron II. Tot aan 4 september 2012 was May tevens minister van Emancipatie. In die functie verklaarde zij zich voorstander van de invoering van het homohuwelijk in het Verenigd Koninkrijk. Bij het Referendum over het EU-lidmaatschap van het Verenigd Koninkrijk in 2016 behoorde ze tot de tegenstanders van een brexit.

Op 29 juni 2016 stelde May zich kandidaat om Cameron op te volgen als partijleider van de Conservatieve Partij en als premier van het Verenigd Koninkrijk (VK).[1] Cameron had vijf dagen eerder zijn nakend aftreden bekendgemaakt nadat het VK er in een referendum voor gekozen had uit de Europese Unie te treden. May gaf direct na haar kandidaatstelling voor het partijleiderschap aan de uitslag van het referendum te zullen respecteren ("Brexit means Brexit").

De eerste verkiezingsronde voor het partijleiderschap en daarmee ook het premierschap werd op 5 juli 2016 door May gewonnen met bijna de helft (165 van de 329) van de uitgebrachte stemmen. Andrea Leadsom volgde als tweede met 66 stemmen. Er waren vijf kandidaten.[2] In de tweede stemronde kreeg May 199 en Leadsom 84 stemmen.[3] De uiteindelijke keuze tussen de twee zou worden overgelaten aan de 149.800 partijleden. Op 11 juli 2016 maakte Leadsom echter bekend zich terug te trekken als kandidaat. Dezelfde dag werd May bevestigd als de nieuwe leider van de Conservatieve Partij.[4] Cameron besloot daarom op 13 juli 2016 af te treden als premier. Die dag werd May dan ook aangesteld als zijn opvolgster. Zij vormde zonder tussentijdse verkiezingen het kabinet-May I, dat bijna een jaar regeerde.

Op 28 maart 2017 schreef May een brief aan president Donald Tusk van de Europese Unie, waarmee zij officieel Artikel 50 van het EU-verdrag activeerde. Daarmee stelde zij de procedures in werking voor de definitieve uittreding van het Verenigd Koninkrijk uit de Europese Unie. Op 29 maart 2017 werd dit verzoek gehonoreerd, waarmee het besluit tot een brexit binnen twee jaar definitief werd. Hiermee kwam May de belofte na die zij tijdens de kandidaatstelling voor het partijleiderschap had gedaan.

Hoewel het mandaat van de gekozenen in het Lagerhuis liep tot mei 2020 kondigde May op 18 april 2017, onverwachts voor de buitenwereld, vervroegde parlementsverkiezingen aan op 8 juni 2017.[5] Een dag later stemde een grote meerderheid van het Lagerhuis daarmee in. May hoopte een steviger basis te krijgen om de Brexit-onderhandelingen in te gaan. In plaats daarvan verloren de Conservatieven de absolute meerderheid. Ze bleven wel de grootste partij in het Lagerhuis, waarop May op 9 juni 2017 aankondigde het ingezette beleid te willen voortzetten en daartoe een kabinet te willen vormen. Uiteindelijk gingen May en haar Conservatieven verder als minderheidskabinet, met gedoogsteun van de Noord-Ierse Democratische Unionistische Partij.


Voorganger:
Harriet Harman
Minister voor Vrouwenzaken en Gelijkheid
2010–2012
Opvolger:
Maria Miller
Voorganger:
Alan Johnson
Minister van Binnenlandse Zaken
2010–2016
Opvolger:
Amber Rudd
Voorganger:
David Cameron
Partijleider van de Conservatieve Partij
2016–
Opvolger:
n.v.t.
Voorganger:
David Cameron
Premier van het Verenigd Koninkrijk
2016–
Opvolger:
n.v.t.