George Hamilton-Gordon

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
George Hamilton Gordon
28 januari 1784 - 14 december 1860
George Hamilton Gordon, 4th Earl of Aberdeen by John Partridge.jpg
Premier van het Verenigd Koninkrijk
Periode 1852-1855
Voorganger Edward Smith-Stanley
Opvolger Henry John Temple

George Hamilton-Gordon, 4e graaf van Aberdeen (Edinburgh, 28 januari 1784 - Londen, 14 december 1860) was een Brits politicus en eerste minister.

Van 1813 tot 1814 was hij ambassadeur in Oostenrijk. Na de val van Napoleon Bonaparte was hij een van de ondertekenaars van het verdrag met Lodewijk XVIII. Hij was lid van het kabinet van de hertog van Wellington (1828) en van Robert Peel (1834 en 1841), en zat zelf een gemengd kabinet voor van Whigs (Peelites en radicalen), dat een offensief en een defensief bondgenootschap sloot met Frankrijk (19 december 1852 -30 januari 1855).

Zijn kabinet was eensgezind wat betreft vrije handel en binnenlandse hervormingen, maar kende veel conflicten op het gebied van buitenlands beleid. Met name de agressieve politiek die Lord Palmerston en Lord John Russell voorstonden kon Aberdeen moeilijk weerstaan en onder druk van beiden betrok hij het land bij de Krimoorlog aan de zijde van het Ottomaanse Rijk. Dit zou tot zijn val leiden. Rapporten over het wanbeleid kostten eerst Russell de kop, en toen op 29 januari 1855 een motie om een commissie aan te stellen om het oorlogsbeleid grondig te onderzoeken met ruime meerderheid werd aangenomen, zag Aberdeen dit als een motie van wantrouwen en legde hij zijn ambt neer.

Aberdeen is ook een aantal malen minister geweest. Van 1828 tot 1830 en 1841 tot 1846 van Buitenlandse Zaken, en van 1834 tot 1835 van Oorlog en Koloniën.