Albert Lebrun

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Albert François Lebrun (Mercy-le-Haut, 29 augustus 1871 - Parijs, 6 maart 1950) was president van Frankrijk van 1932 tot 1940. Hij was de laatste president van de Derde Republiek.

Albert Lebrun

Albert Lebrun was de zoon van een landbouwer. Hij deed briljante studies aan de École polytechnique en de École des Mines en werd mijningenieur. Hij begon zijn politieke loopbaan als raadslid van het departement Meurthe-et-Mosselle. In 1900 werd hij tot het jongste parlementslid van Frankrijk gekozen. Als afgevaardigde behoorde hij tot de gematigd rechtse Alliance républicaine démocratique van Raymond Poincaré. ik In 1911 werd hij minister van Koloniën. Tijdens de Eerste Wereldoorlog diende hij als commandant bij de artillerie.

Van 1917 tot november 1918 was Albert Lebrun minister van Blokkade. In 1918 werd Lebrun minister van Bevrijde Gebiedsdelen (dat wil zeggen Elzas-Lotharingen). Lebrun, zelf een Lotharinger, trad in 1919 echter af omdat hij vond dat Elzas-Lotharingen te weinig beschermd was tegen eventuele Duitse agressie. In 1920 werd Lebrun senator.

Van 1931 tot 1932 was hij voorzitter van de Franse Senaat. Na de moordaanslag op president Paul Doumer werd Lebrun president van Frankrijk.

Net als zijn voorgangers in de Derde Republiek had Lebrun weinig macht. Onder zijn presidentschap was de politieke toestand in Frankrijk verstoord door het Stavisky-schandaal (1934), de twisten tussen links en rechts die bijna tot een burgeroorlog leidden (1934-1936), de Volksfront-regering van Léon Blum (1936) en de instabiele kabinetten die daarop volgden (1937-1940). In april 1939 werd hij als president herkozen. Enkele maanden later brak de Tweede Wereldoorlog uit.

Nadat de Duitsers in mei 1940 Frankrijk waren binnengevallen weken de president en de regering uit naar Bordeaux. Net als premier Paul Reynaud was Lebrun er toen voorstander van om vanuit Algerije de strijd voort te zetten. Reynaud nam echter ontslag en de president benoemde meteen daarop maarschalk Philippe Pétain tot zijn opvolger, die een wapenstilstand met de Duitsers sloot.

Pétain kreeg op 12 juli 1940 van de Nationale Vergadering volmacht om een nieuwe grondwet op te stellen. De dag daarop zette hij de president af en riep zichzelf uit tot staatshoofd.

Lebrun, die geweigerd had af te treden, onthield zich vanaf toen van politieke activiteiten. Tot 1943 woonde Lebrun in het onbezette deel van Frankrijk. Hij werd toen door de Gestapo opgepakt nadat het verzet hem tevergeefs aangeboden had om naar Algerije te ontsnappen. Hij werd met met andere prominente Fransen opgesloten in Tirol.

Na de bevrijding van Frankrijk probeerde hij tevergeefs zich nog als president te doen gelden.

Zie ook[bewerken]

Voorganger:
André Amédée a.i.
President van Frankrijk
1932-1940
Opvolger:
Philippe Pétain (staatshoofd)
Vincent Auriol (president)
Voorganger:
Alexandre Millerand
Minister van Oorlog
1913
Opvolger:
Eugène Étienne