Georges Clemenceau

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Georges Clemenceau
Georges Clemenceau 1.jpg
Geboren 28 september 1841
Mouilleron-en-Pareds
Overleden 24 november 1929
Parijs
Politieke partij Parti Radical
Partner Mary Clémenceau
Premier van Frankrijk
Aangetreden 25 oktober 1906
Einde termijn 25 juli 1909
President Armand Fallières
Voorganger Ferdinand Sarrien
Opvolger Aristide Briand
Premier van Frankrijk
Aangetreden 16 november 1917
Einde termijn 20 januari 1920
President Raymond Poincaré
Voorganger Paul Painlevé
Opvolger Alexandre Millerand
Portaal  Portaalicoon   Politiek

Georges Eugène Benjamin Clemenceau [ʒɔʀʒ bɛ̃ʒaˈmɛ̃ klemɑ̃ˈso]? (Mouilleron-en-Pareds (Vendée), 28 september 1841 - Parijs, 24 november 1929) was een Frans staatsman en tevens arts en journalist. Als een van de heftigste radicale politici tijdens de eerste decennia van de Derde Franse Republiek kreeg hij de bijnaam "De Tijger". Hij is vooral bekend als de premier die Frankrijk krachtig en efficiënt leidde op het einde van de Eerste Wereldoorlog en die de onderhandelingen voerde die tot het Verdrag van Versailles leidden.

Achtergrond en opleiding[bewerken]

Georges Clemenceau werd op 28 september 1841 geboren in een klein dorpje in een van de uithoeken van de Vendée. De Vendée stond bekend een van de meest katholieke en royalistische streken van Frankrijk, maar de familie Clemenceau bestond al generaties lang uit republikeinen en vrijdenkers. Georges werd volledig buiten elke godsdienst opgevoed.

Georges Clemenceau groeide op in een kasteel dat eigendom van de familie was. Zijn vader Benjamin Clemenceau was arts, net als de generaties Clemenceaus voor hem, maar haalde vooral inkomsten uit landeigendommen. Als overtuigd republikein had hij meegedaan aan de Julirevolutie van 1830. Nadat hij al korte tijd had gevangengezeten na de staatsgreep van 1851, was hij in 1858 gearresteerd en bijna gedeporteerd door het regime van Napoleon III. Zijn zoon zou een grote afkeer van dat regime krijgen.

Georges Clemenceau studeerde net als zijn vader medicijnen in Nantes en later in Parijs. Als student was hij medestichter van een tijdschrift dat het niet lang uithield omdat de meeste redacteuren, Clemenceau incluis, in de gevangenis belandden nadat ze hadden deelgenomen aan republikeinse betogingen. In 1865 promoveerde hij op een proefschrift waarin hij een materialistische visie van het leven verdedigde en zich kantte tegen de bevindingen van Louis Pasteur (veel later zou Clemenceau toegeven dat Pasteur gelijk had).


Georges Clemenceau door Édouard Manet

Reizen[bewerken]

Na zijn promotie reisde Clemenceau Engeland waar hij de denkers Herbert Spencer en John Stuart Mill ontmoette. Clemenceau heeft een werk van Mill in het Frans vertaald. Vercolgens ging hij naar de Verenigde Staten, waar hij vier jaar verbleef. Hij verkoos de vrije en democratische samenleving van Amerika boven het door hem verfoeide Tweede Franse Keizerrijk. Hij was er correspondent voor de krant Le Temps maar om voldoende inkomen te hebben gaf Clemenceau Franse les aan een meisjesschool in Stamford (Connecticut). Hij trouwde (burgerlijk)op 20 juni 1869 met één van zijn studenten, Mary Plummer, vlak voordat hij naar Frankrijk terugkeerde. Door zijn verblijf in Amerika kende hij perfect Engels, wat toen uitzonderlijk was voor een Frans politicus.

De Frans-Duitse Oorlog en de Commune[bewerken]

Terug in Frankrijk verbleef hij eerst met zijn vrouw in de Vendée, waar zijn eerste kind werd geboren. Toen in augustus 1870 de Frans-Duitse oorlog uitbrak, begaf hij zich naar Parijs. waar hij republikeinse geestesgenoten opzocht.

De nederlaag van Napoleon III in de slag bij Sedan op 2 september betekende het einde van het keizerrijk. Twee dagen nadien werd in Parijs de republiek uitgeroepen en een regering gevormd onder leiding van generaal Louis Trochu . Als overtuigd republikein werd Clemenceau benoemd tot waarnemend burgemeester van het 18e arrondissement van Parijs (Montmartre), kort voordat de Duitsers Parijs begonnen te belegeren. Clemenceau hielp bij de organisatie van de Nationale Garde en benoemde de zeer linkse revolutionair Auguste Blanqui tot chef van een bataljon. In die tijd leerde hij ook de anarchiste Louise Michel kennen.

Na een mislukte opstand van een deel van de Nationale Garde tegen de regering moest Clemenceau aftreden als burgemeester, maar in november werd hij verkozen burgemeester van het 18de arrondissement.

Zoals de meeste radicale republikeinen was Clemenceau tegen de wapenstilstand die op 26 januari 1871 - na vier maanden belegering - werd gesloten. Op 8 februari daarop werd hij voor het departement Seine verkozen in de nieuwe Nationale Vergadering. Hij verzette zich tegen de vredesvoorwaarden met Duitsland die de conservatieve meerderheid in de Vergadering aanvaardde.

Op 15 maart 1871 brak in Montmartre een opstand los toen de generaals Lecomte en Thomas probeerden de Nationale Garde te ontwapenen. Clemenceau trachtte tevergeeefs te voorkomen dat de generaals door de menigte werden gedood. De opstand vormde het begin van de Commune van Parijs.

Clemanceau, die weigerde uit de legaliteit te treden, probeerde te bemiddelen tussen de Commune en de regering, die in Versailles zetelde. Het gevolg was dat hij van beide kanten werd gewantrouwd. Op 22 maart werd hij door de Commune als burgemeester afgezet en bij nieuwe verkiezingen in het 18de arrondissement, vier dagen later, slaagde hij er niet in herkozen te worden.

Clemenceau verliet kort daarop Parijs en nam ontslag uit de Nationale Vergadering. Hij leefde een tijd ondergedoken omdat hij als een aanhanger van de Commune werd beschouwd. Hoewel hij nooit partij koos voor de Commune, veroordeelde hij de wrede onderdrukking ervan. Later zou hij met succes ijveren voor amnestie voor de communards.

Radicaal kamerlid[bewerken]

Karikatuur verschenen in 1888 in het boulangistische La Diane. In het kamp van de boulangisten: Georges Laguerre, Henri Rochefort, Alfred Naquet, Paul Déroulède, Georges de Labruyère, Alfred Le Petit en Antonin Louis.


Nadat hij bij tussentijdse verkiezingen voor de Nationale Vergadering niet was herkozen, werd Clemenceau er op 23 juli 1871 verkozen in de gemeenteraad van Parijs gekozen voor de wijk Clignancourt (18de arrondissement). Hij vestigde zich toen als arts in Parijs.

In 1875 werd hij voorzitter van de gemeenteraad (zonder de titel van burgemeester de dragen: die was afgeschaft). Het jaar nadien nam hij uit die functie ontslag nadat hij door zijn arrondissement met grote meerderheid was verkozen in de nieuwe Kamer van afgevaardigden.

Door zijn kritiek op de koloniale politiek van Jules Ferry, zijn antiklerikalisme en zijn scherpe redevoeringen maakte hij vele vijanden binnen het parlement.

In 1877 verzette hij zich sterk tegen de maatregelen van de zestiende mei, toen president Patrice de Mac-Mahon het republikeinse ministerie van Jules Simon verving door die van de monarchistische van Albert de Broglie, die echter reeds in november 1877 terugtrad. Aan het monarchistische beleid van Mac-Mahon kwam in 1879 met diens aftreden een eind.

In 1880 startte Clemenceau de krant La Justice, het leidende orgaan van de Parijse radicalen. In de jaren 80 van de negentiende eeuw probeerde Clemenceau een brede, links-radicale volkspartij op te richten. Dit mislukte echter, mede vanwege zijn houding tijdens de Commune. Ook zijn nationalisme werkte niet mee. In dezelfde periode kreeg hij naam als kabinettendoder, omdat hij meestal betrokken was bij de val van de Franse kabinetten. Hij hield als parlementariër de revanche-gedachte tegen Duitsland, de toenmalige aartsvijand van Frankrijk, levend.

Zijn felle stijl bezorgde Clemenceau de bijnaam Le Tigre (de tijger), waarvan hij niet hield. ("Een tijger heeft veel kaak en weinig hersens. Daar lijk ik niet op.")

In 1886 steunde hij het rechtse kabinet van Charles de Freycinet, waartoe ook generaal Georges Boulanger behoorde. Toen Boulanger dreigde een coup te plegen, keerde Clemenceau zich tegen hem en werd hij leider van de anti-boulangisten.

Tijdens het Panama schandaal bleek Clemenceau één der hoofdverdachten, Cornelius Herz, goed te kennen. Ondanks dat hij hierdoor beschadigd raakte, bleef hij leider van de radicalen. Op een beschuldiging van corruptie reageerde hij door twee duels aan te gaan, in 1892 en 1894 (twee van de twaalf in zijn leven). In de tweede raakte hij lichtgewond.

Dreyfusaffaire[bewerken]

In 1893 daalde Clemenceaus populariteit tot een dieptepunt, toen hij niet werd herkozen in de Nationale Vergadering. Dit was een klap voor Clemenceau, maar fel als altijd ging hij door met zijn aanhoudende kritiek op de regeringen. Hij schreef veel in het radicale blad L'Aurore, waarvan hij de hoofdredacteur was.

Tijdens de Dreyfus-affaire (1898-1906) aarzelde hij aanvankelijk partij te kiezen, maar later raakte hij overtuigd van Dreyfus' onschuld en koos hij partij voor de Dreyfusards. Op 13 januari 1898 liet hij zelfs de gewaagde open brief J'accuse van Emile Zola op de voorpagina van L'Aurore zetten.

In 1900 gaf Clemenceau La Justice op en richtte het weekblad Le Bloc op, dat bleef bestaan tot maart 1902. In dat jaar werd Clemenceau gekozen voor het departement Var in de Senaat.

Breuk met de socialisten[bewerken]

In 1906 werd hij minister van Binnenlandse Zaken. Als minister liet hij een staking meedogenloos onderdrukken. Hierdoor vervreemdde hij zich van de Socialistische Partij van Jean Jaurès. Op 12 maart 1906 werd Georges Clemenceau premier van een uiterst links kabinet. Als minister-president onderdrukte hij meerdere stakingen en ontzegde hij ambtenaren in overheidsdienst het stakingsrecht. Hij sloot een nieuw militair bijstandspact met Engeland. Zijn antikolonialisme weerhield hem er niet van niet om Marokko als protectoraat op te eisen. Al dan niet toevallig had Duitsland ook haar oog laten vallen op Marokko. Op 20 juli 1909 lokte hij een motie van wantrouwen uit, die door de kamer werd aangenomen. Hij nam hierop onmiddellijk ontslag.

Premier in oorlogstijd[bewerken]

Na zijn aftreden greep hij opnieuw naar de pen, zijn favoriete wapen naast redevoeringen, en schreef scherpe artikelen in L'Homme libre ("De Vrije Mens"). Naast kritiek op de binnenlandse politiek viel hij in artikelen met name Duitsland aan. In 1908 zei hij in een interview dat Duitsland via België Frankrijk zou binnenvallen. In 1914 bleek dit inderdaad het geval.

Tijdens het beginstadium van de Eerste Wereldoorlog viel hij via L'Homme libre de Franse politieke en militaire leiders aan die hij beschuldigde van een totaal verkeerde oorlogstactiek. De Franse regering verbood daarop L'Homme libre en Clemenceau richtte een nieuw blad op: L'Homme enchaîné ("De Geketende Mens").

Anno 1917 daalde het Franse militaire moreel tot een dieptepunt. Veel militairen waren de oorlog moe en er braken ongeregeldheden uit in de loopgraven. President Raymond Poincaré benoemde hem daarop op 16 november 1917 tot premier van het oorlogskabinet. Hij nam naast het premierschap ook het ministerschap van Oorlog op zich. Hij regeerde autoritair en duldde geen tegenspraak. Hij bleef vol optimisme over de strijd en overtuigd van de Franse overwinning. Clemenceau benoemde generaal Ferdinand Foch - in feite zijn protegé - tot opperbevelhebber. Het duo leidde Frankrijk in 1918 tot de overwinning. In datzelfde jaar werd Clemenceau verkozen tot lid van de Académie française.

Na de Duitse capitulatie in november 1918 begonnen in 1919 de vredesonderhandelingen te Versailles. Bij Clemenceau, de grijze oude stugge révanchist speelde slechts één gedachte: als leider van de Franse delegatie eiste hij de totale vernietiging van de Duitse militaire macht. Daarnaast eiste hij Elzas-Lotharingen en Saarland op voor Frankrijk. Hij wenste ook een Rijnlandse republiek. Op dit laatste hadden de Britten en Amerikanen scherpe kritiek en uiteindelijk bond Clemenceau wat in, wat hem weer weinig geliefd maakte bij rechts.

Nadat de Vrede van Versailles was gesloten streefde de père de la victoire ("De vader van de overwinning") naar het presidentschap. Clemenceau was inmiddels behoorlijk naar rechts opgeschoven en verwachtte geen steun van de socialisten en een deel van zijn eigen radicale partij, maar van rechts, het centrum, en - belangrijker - van het Franse volk. In januari 1920 stelde hij zich kandidaat. Hij meende brede steun te krijgen in het parlement, maar dit bleek tegen te vallen. Het parlement stemde voor de onbekende Paul Deschanel, die kort daarna tot president werd benoemd. Clemenceau kon deze nederlaag niet verkroppen en trad als premier af (20 januari 1920).

Georges Clemenceau overleed negen jaar later op 24 november 1929.

Huwelijk[bewerken]

Mary Clémenceau (Ferdinand Roybet)

Georges Clemenceau trouwde op 23 juni 1869 met de Amerikaanse Mary Plummer, een studente van hem toen hij lesgaf aan een meisjesschool in Stamford (Connecticut). In datzelfde jaar keerden Clemenceau en zijn vrouw terug naar Frankrijk waar het echtpaar drie kinderen kreeg. Het huwelijk was ongelukkig en zijn vrouw woonde meestal op het kasteel in de Vendée, terwijl Clemenceau in Parijs verbleef. In 1875 kwamen zijn vrouw en kinderen bij hem in Parijs wonen. Het huwelijk was toen reeds stukgelopen, al scheidden ze pas geruime tijd later.

Toen zijn vrouw hem bedroog met de leraar van hun kinderen, belandde ze voor twee weken in de cel waarna hij haar terug naar de Verenigde Staten stuurde en haar de Franse nationaliteit ontnam.

Eén van Georges Clemenceaus zoons, Michel Clemenceau, was ook een politicus. Hij was lid van de Franse Nationale Vergadering van 1945 tot 1951 voor de conservatief-liberale Parti Républicain de la Liberté (Republikeinse Partij voor de Vrijheid).

Trivia[bewerken]

Zie ook[bewerken]

Geraadpleegde literatuur[bewerken]

  • 1914-1918: De Eerste Wereldoorlog, band 4 en 5, red. o.l.v. Dr. R.L. Schuursma (1976)
  • Grote Winkler Prins Encyclopedie, 7de druk (1976)

Externe links[bewerken]

Wikiquote Wikiquote heeft een of meer citaten gerelateerd aan Georges Clemenceau.
Voorganger:
Jean Marie Ferdinand Sarrien
Premier van Frankrijk
Kabinet-Clemenceau I
1906-1909
Opvolger:
Aristide Briand
Voorganger:
Paul Painlevé
Premier van Frankrijk
Kabinet-Clemenceau II
1917-1920
Opvolger:
Étienne Alexandre Millerand
Voorganger:
Paul Painlevé
Minister van Oorlog
1917-1920
Opvolger:
André Lefèvre