Julianagroeve

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

De Julianagroeve is een verlaten mergelgroeve ten oosten van Cadier en Keer, tegenwoordig in bezit van Het Limburgs Landschap.

In 1938 begon men met de mergelwinning, maar in 1954 werd deze gestaakt vanwege de slechte kwaliteit van de mergel. De groeve werd uiteindelijk een natuurreservaat. Er is een tien meter hoge wand waarin orgelpijpen te zien zijn.

Van belang zijn verder de kalkgraslanden, waar een interessante plantengroei te vinden is met gevinde kortsteel, wilde marjolein, geelhartje, voorjaarsganzerik en grote tijm. Op de steile kalkhellingen vindt men onder meer: stengelomvattend havikskruid, grijs havikskruid, zacht vetkruid, duifkruid en grasklokje.

De poelen die in de groeve zijn aangelegd vormen een leefgebied voor de vroedmeesterpad en de geelbuikvuurpad.