Margaretha van Anjou (1430-1482)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Margaretha van Anjou in een 15e-eeuws manuscript

Margaretha van Anjou (Pont-à-Mousson of Nancy, 23 of 24 maart 1430 - Dampierre-sur-Loire, 25 augustus 1482) was prinses van Lotharingen en Bar, echtgenote van Hendrik VI van Engeland en dus koningin van Engeland van 1445 tot 1461 en van 1470 tot 1471.

Biografie[bewerken]

Margaretha was de dochter van René I van Anjou, koning van Napels, hertog van Anjou, van Bar, van Lotharingen en hertog van Provence, en van Isabelle I, hertogin van Lotharingen. Ze bracht haar kinderjaren door in het kasteel van Tarascon en in het oude koninklijke paleis te Capua bij Napels van het koninkrijk Sicilië.

Gezien haar tante Maria van Anjou de echtgenote was van koning Karel VII van Frankrijk was Margaretha de nicht van koning Lodewijk XI van Frankrijk. Haar grootmoeder aan vaders zijde was de beroemde Yolande van Aragón en haar andere grootmoeder, de zalig verklaarde Margaretha van Wittelsbach.

Margaretha en Hendrik VI[bewerken]

Op 23 april 1445 huwde ze Hendrik VI met de handschoen in de intussen verdwenen Collégiale Saint-Georges te Nancy. Later, op 30 mei, werd het huwelijk in aanwezigheid van beide echtgenoten ingezegend in Titchfield Abbey. Hendrik zag zichzelf als troonpretendent van het Frans koninkrijk en controleerde een aantal gebieden in het noorden. Hendriks oom, Karel VII wilde hetzelfde en ging akkoord, via het verdrag van Tours in 1444 met het huwelijk van Margaretha met zijn rivaal op voorwaarde dat hij niet moest voorzien in de gebruikelijke bruidsschat. In ruil zou hij Maine en Anjou van de Engelsen verkrijgen. De Engelse regering vreesde een negatieve reactie van de bevolking en hield deze clausule geheim. Door haar familiebanden geraakte Margaretha betrokken bij de Honderdjarige Oorlog.

John Stafford, de aartsbisschop van Canterbury kroonde Margaretha op 30 mei tot koningin van Engeland in Westminster Abbey toen ze vijftien was. Ze werd beschreven als mooi en verder als reeds een vrouw: passioneel, fier en met een sterke wil. Zij die hernieuwde aanspraken voorzagen op Frans grondgebied geloofden dat ze haar taak verstond om de belangen van de troon te behartigen. Ze stichtte Queens' College in Cambridge. Margaretha en Hendrik hadden een zoon, Eduard van Westminster (1453-1471) die met Anne Neville huwde.

Margaretha en de Honderdjarige Oorlog[bewerken]

Margaretha's echtgenoot Hendrik, kleinzoon van Karel VI van Frankrijk, was een zachtaardige en vrome man. Vanaf 1461 kende hij problemen met zijn geestestoestand. In 1461 werd hij afgezet door de hertog van York, zijn neef, die als Eduard IV van Engeland regeerde. Margaretha, lid van het Huis Lancaster en haar zoon wisten in 1463 te ontkomen naar Frankrijk waar zij zonder veel enthousiasme door haar neef Lodewijk XI werden ontvangen.

Margaretha, die sterk betrokken was bij de Rozenoorlogen zag haar echtgenoot in 1470 opnieuw de troon bezetten en keerde met haar zoon naar Engeland terug. Zij bevocht hardnekkig Richard van York, de vader van Eduard IV die gesteund werd door Karel de Stoute in hun strijd tegen de Franse koning. Haar pogingen om haar zoon aanvaard te zien als troonopvolger in Engeland faalden.

Hendrik werd definitief afgezet na zijn nederlaag tijdens de slag bij Tewkesbury waarbij zijn zeventienjarige zoon Edward werd gedood. Hendrik, die men in de Tower gevangen zette, werd er, hoogstwaarschijnlijk op last van Eduard IV vermoord.

Margaretha geraakte na omzwervingen in het noorden in gevangenschap in het kasteel van Wallingford.

Toen er een einde kwam aan de Honderdjarige Oorlog via het verdrag van Picquigny werd bepaald dat Margaretha's vader René losgeld zou betalen voor het vrijkopen van zijn dochter maar het ontbrak hem aan de middelen. Lodewijk XI, die haar huwelijk had gesteund, kocht haar vrij op voorwaarde dat René hem Anjou, Hertogdom Bar, Lotharingen en de Provence afstond. Margaretha, verbannen naar Frankrijk, haar troon echtgenoot en zoon verloren, vervoegde in 1476 haar vader in Aix-en-Provence.

Margaretha werd begraven in de kathedraal van Angers in dezelfde grafkelder als haar vader en haar moeder. Haar graf werd geplunderd door Franse revolutionairen en haar resten verstrooid.

Voorouders[bewerken]

Voorouders van Margaretha van Anjou (1430-1482)
Overgrootouders Lodewijk I van Anjou
(1339-1384)
∞ 1360
Maria van Blois-Châtillon
(-1404)
Johan I van Aragón
(1350-1396)
∞ 1384
Yolande van Bar
(1365-1431)
Jan I van Lotharingen
(1346-1390)
∞ 1361
Sophia van Württemburg
(1343–1369)
Ruprecht van de Palts
(1352-1410)
∞ 1384
Elisabeth van Nuremberg
(1358-1411)
Grootouders Lodewijk II van Napels (1377-1417)
∞ 1400
Yolande van Aragón (1384-1442)
Karel II van Lotharingen (1364-1431)
∞ 1394
Margaretha van Wittelsbach (1376-1434)
Ouders René I van Anjou (1377-1417)
∞ 1420
Isabella van Lotharingen (1400-1453)