Maria Liberia-Peters

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Maria Liberia-Peters
Maria Liberia-Peters in 1988
Maria Liberia-Peters in 1988
Volledige naam Maria Philomena Liberia-Peters
Geboren 20 mei 1941
Geboorteplaats Willemstad
Functies
1982-1983 minister van Economische Zaken van de Nederlandse Antillen
1984-1986 premier van de Nederlandse Antillen
1988-1994 premier van de Nederlandse Antillen
Portaal  Portaalicoon   Politiek
Caraïben

Maria Liberia-Peters (Willemstad, 20 mei 1941) is een voormalig Nederlands Antilliaans politicus voor de Nationale Volkspartij. Zij was premier van de Nederlandse Antillen van 1984 tot 1986 en van 1988 tot 1994, waarmee zij de eerste langzittende vrouwelijke premier in het Koninkrijk der Nederlanden was.

Biografie[bewerken | brontekst bewerken]

Maria Peters is geboren in Willemstad, Curaçao. Haar vader, James Louis Peters, is afkomstig van Sint Maarten en haar moeder Mabel Albertina Hassell, van Saba.[1] Ze studeerde voor onderwijzeres in Nederland (Kweekschool te Emmen). Later trouwde ze met Niels Liberia en adopteerde ze twee kinderen.

Liberia-Peters kwam bij toeval in de politiek terecht. Naast haar eigenlijke werk als onderwijzeres, was ze betrokken bij jeugdzaken. Ze vond dat in de politiek gaan de enige manier was om wezenlijke veranderingen te bewerkstelligen.

Haar weg naar de politiek begon in de jaren 70 van de twintigste eeuw, toen ze oudergroepen oprichtte en lid werd van de Nationale Volkspartij. Aangemoedigd door anderen veroverde ze in 1975 een zetel in de eilandsraad van Curaçao. Ze behield deze vijf jaar. In 1982 werd ze benoemd in de Staten van de Nederlandse Antillen en werd ze tevens Minister van Economische Zaken. Nadat de coalitie in juni 1984 viel, stemde ze in om een nieuwe coalitie te vormen en werd ze gekozen tot premier. Dit bleef ze tot 1986 en werd hiermee de eerste langstzittende vrouwelijke premier van het Koninkrijk der Nederlanden. Haar voorganger Lucina da Costa Gomez-Matheeuws was maar kort minister-president.[2] In 1988 keerde zij terug met een tweede kabinet, welk op 25 november 1993 ten val kwam.[3]

In 1993 organiseerde haar regering een referendum op Curaçao over de staatkundige toekomst van het grootste eiland van de Nederlandse Antillen. Liberia-Peters voerde campagne voor een status aparte, zoals Aruba die al sinds 1986 had. Op Curaçao ontstond echter een beweging die het verband van de vijf eilanden bijeen wilde houden, en dit standpunt won 75% van de kiezers. Daarop trad het kabinet af.

Haar partij verloor vervolgens in februari 1994 de statenverkiezingen, waarna zij oppositieleider werd in de Staten van de Nederlandse Antillen. Eind 1994 stapte ze op als partijleider. Na wederom een fors zetelverlies bij de eilandsraadverkiezingen van mei 1995 keerde Liberia-Peters niet terug in de eilandsraad, maar bleef wel aan als statenlid.[4][5]

Tussen 2013 en 2017 was Maria Liberia-Peters lid van het multidisciplinair projectteam (MDPT), welk door de Curaçaose regering ingesteld werd om een plan uit te werken voor de toekomst van de Isla-raffinaderij na afloop van het PDVSA-contract op 31 december 2019.[6] Medio jaren 80 kreeg zij als premier te maken met de onderhandelingen rond het vertrek van Shell. PdvSA werd huurder en exploitant van de raffinaderij nadat het eilandgebied Curaçao deze voor een symbolisch bedrag had overgenomen van Shell.

Maria Liberia-Peters is lid van de Raad van Vrouwelijke Wereldleiders, een wereldwijd netwerk van huidige en voormalige vrouwelijke presidenten en premiers ten behoeve van vrouwenzaken.

Onderscheidingen[1][bewerken | brontekst bewerken]

Voorganger:
Don Martina
Minister-president van de Nederlandse Antillen
1984 - 1986
Opvolger:
Don Martina
Voorganger:
Don Martina
Minister-president van de Nederlandse Antillen
1988 - 1993
Opvolger:
Suzy Camelia-Römer