Menno Wigman

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Menno Wigman
Menno Wigman op het poëziefestival Het Tuinfeest in Deventer, 6 augustus 2016
Menno Wigman op het poëziefestival Het Tuinfeest in Deventer, 6 augustus 2016
Algemene informatie
Geboren 10 oktober 1966, Beverwijk
Overleden 1 februari 2018, Amsterdam
Land Vlag van Nederland Nederland
Beroep dichter, bloemlezer, vertaler
Werk
Jaren actief 19842018
Genre poëzie
Uitgeverij Prometheus
Dbnl-profiel
Portaal  Portaalicoon   Literatuur

Menno Wigman (Beverwijk, 10 oktober 1966Amsterdam, 1 februari 2018) was een Nederlands dichter, bloemlezer en vertaler.[1]

Biografie[bewerken]

Menno Wigman groeide op in Santpoort. Op het Gymnasium Felisenum in Velsen-Zuid kreeg hij, door het enthousiasme van zijn leraar Nederlands Lex ter Braak, belangstelling voor poëzie. Hij debuteerde jong: in 1985 verscheen Two poems, een door zijn leraar Oude talen, Willem Kramer, in kleine oplage gedrukt boekje met een linosnede van Lex ter Braak. Bij dezelfde marge-drukker, onder de naam Mercator Pers, zouden in de loop der jaren nog een zestal uitgaven verschijnen.

In 1984 verhuisde Wigman naar Amsterdam om Nederlands te studeren. In deze jaren publiceerde hij ook een dichtbundel in eigen beheer en gaf hij een literair eenmanstijdschrift uit, dat hij volschreef onder decadente pseudoniemen als Guillaume de Bazelaire en Arthur von Salis. Als bijbaantje werkte hij bij een hoofdstedelijk antiquariaat. Zijn scriptie gaat over de jonggestorven dichter Nico Slothouwer.

Zijn officiële debuut verscheen in 1997 onder de titel 's Zomers stinken alle steden. De bundel werd goed ontvangen en spoedig herdrukt. Vijf jaar later verscheen Zwart als kaviaar, waarvoor hij de Jan Campert-prijs kreeg. De eveneens herdrukte bundel Dit is mijn dag verscheen in 2004. In 2005 verbleef Wigman drie maanden als poet in residence in de psychiatrische instelling Willem Arntsz Hoeve in Den Dolder, waar hij een dagboek bijhield dat in 2006 gepubliceerd werd, bijzonder vormgegeven door Tessa van der Waals. De neerslag van dat verblijf is eveneens te vinden in de Gedichtendagbundel De wereld bij avond. In maart 2009 verscheen De droefenis van copyrettes, een keuze uit zijn eigen werk. In januari 2012 verscheen Mijn naam is Legioen, welke bundel goede kritieken kreeg en binnen een maand tweemaal werd herdrukt. Op 26 januari volgde zijn benoeming voor twee jaar tot stadsdichter van Amsterdam. Werk van hem werd vertaald in onder andere het Engels, Duits en Frans.

Wigman was redacteur van het literaire tijdschrift Zoetermeer, en was ook verbonden aan het tijdschrift Inkt! en de literaire bladen Awater en Kinbote. Hij vertaalde gedichten van Baudelaire, Thomas Bernhard, Else Lasker-Schüler en Rilke, en proza van Leopold Andrian en Gérard de Nerval.

In 2014 kreeg hij te maken met ernstige gezondheidsproblemen. Zijn hart bleek beschadigd, waarschijnlijk door een reactie op een allergie in zijn jeugd.[2] Menno Wigman stierf in 2018 op 51-jarige leeftijd in het VU medisch centrum in Amsterdam.[3] Postuum werd hem de Ida Gerhardt Poëzieprijs toegekend. De jury beschouwde zijn bundel Slordig met geluk als zijn 'beste bundel ooit, zijn zwanenzang'.[4]

Prijzen[bewerken]

Bibliografie[bewerken]

  • 1984 - Van zaad tot as
  • 1985 - Two poems
  • 1997 - 's Zomers stinken alle steden
  • 2001 - Zwart als kaviaar
  • 2002 - Rust niet
  • 2003 - Het licht is als het licht
  • 2004 - Dit is mijn dag
  • 2006 - De wereld bij avond
  • 2007 - Het gesticht. Drie maanden Den Dolder
  • 2009 - De droefenis van copyrettes. Keuze uit eigen werk
  • 2010 - Red ons van de dichters
  • 2012 - Mijn naam is Legioen
  • 2014 - Harde modder
  • 2016 - Slordig met geluk

Externe link[bewerken]

Voorganger:
F. Starik
Stadsdichter van Amsterdam
2012/13
Opvolger:
Anna Enquist