Oliver Knussen

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Knussen in 2008

Oliver Knussen CBE (Glasgow (Schotland), 12 juni 1952) is een Brits componist en dirigent.

Biografie[bewerken]

Knussens vader, Stuart Knussen, was aanvoerder van de contrabassen van het London Symphony Orchestra. Knussen studeerde compositie bij John Lambert, tussen 1963 en 1969. Later werd hij ook gevolgd door Benjamin Britten. Hij bracht een aantal zomers door in Tanglewood in Massachusetts en daarna in Boston, waar hij studeerde bij Gunther Schuller.[1] Later werd hij hoofd van de activiteiten op het gebied van de hedendaagse muziek in Tanglewood tussen 1986 en 1998.

Knussen was getrouwd met Sue Knussen, een van origine Amerikaanse producente en programmeur van muziekprogramma's voor de BBC-televisie en Channel 4; waarvoor ze een serie van 7 programma’s maakte ter introductie van de 20e-eeuwse muziek, onder de naam Leaving Home, gepresenteerd door Simon Rattle. Dit programma won in 1996 de BAFTA prijs voor de kunsten. Series.[2] Ze gaf leiding aan het voorlichtingsafdeling van het Los Angeles Philharmonic Orchestra eind jaren 90. Oliver en Sue Knussen kregen een dochter, Sonya, die mezzosopraan is. Sue Knussen overleed aan een sepsis in Londen in 2003. Het Sue Knussen Composers Fund (voorheen het Sue Knussen Commissioning Fund) " is opgericht ter ere van haar nagedachtenis. Dit fonds vaardigt compositieopdrachten uit aan opkomende componisten om te worden uitgevoerd door ensembles voor hedendaagse muziek over de hele wereld.[3]

Knussen woont in Snape, in het huis van de componist Benjamin Britten, waar hij verbleef tijdens zijn meest creatieve periodes.[4] In Snape vinden sommige activiteiten plaats in het kader van het nabijgelegen Aldeburgh Festival in de Maltings-concertzaal, waar sinds 2003 ook de Snape Proms plaatsvinden.

Muziek[bewerken]

Knussen begon met componeren toen hij zes jaar oud was, maar het was uiteindelijk een televisieprogramma op ITV over zijn vaders werk bij het London Symphony Orchestra waardoor hij de opdracht kreeg voor zijn eerste symfonie (1966–1967). Toen hij 15 was, viel Knussen in als dirigent en bracht hij deze symfonie vanaf de dirigentenbok in première in de Royal Festival Hall in Londen op 7 april 1968, nadat István Kertész ziek geworden was. Na dit debuur vroeg Daniel Barenboim hem om de eerste twee delen een week later in New York te dirigeren.[5] In dit werk en in zijn Concert voor orkest (1968–1970) zijn duidelijke invloeden van moderne componisten te horen, zoals Brittem en Berg, en daarnaast meest Amerikaanse symfonici van halverwege de 20e eeuw, waarbij hij een ongebruikelijk gevoel voor timing en orkestratie liet zien.[1] Bij zijn Second Symphony (1970–1971), in de woorden van Julian Anderson, "Knussen's compositional personality abruptly appeared, fully formed".[6] Knussen was eerste gastdirigent van het Residentie Orkest in Den Haag tussen 1992 en 1996. Hij was mede-artistiek leider van het Aldeburgh Festival in de jaren 1983 - 1998 en hij was dirigent van het London Sinfonietta tussen 1998 en 2002; sindsdien is hij de Conductor Laureate van dit ensemble.

Vanaf september 2006 is Knussen Artist-in-Association bij de Birmingham Contemporary Music Group, een ensemble voor hedendaagse muziek.

Zijn belangrijkste werken van de jaren 80 zijn zijn twee kinderopera’s: Where the Wild Things Are en Higglety Pigglety Pop!, beide met een libretto van Maurice Sendak; en gebaseerd op Sendaks eigen kinderboeken waarnaar de titels verwijzen.[7]

Knussen schreef zijn Songs for Sue, vier gedichten voor sopraan en een 15-koppig ensemble, ter nagedachtenis aan zijn vrouw. De première van het werk was in Chicago in 2006. ...I knew there were a number of Dickinson poems addressed to her sister, Sue, so one week I read all 1,700 poems of Emily Dickinson...and I copied out about 35 of them by hand, vertelde Knussen aan The Guardian[8] I have no idea where the notes for this piece come from...It seemed to want to be written...I wasn't sure whether it...ought to be let out at all...because I didn't want it to be a self-indulgent thing. But actually it's very restrained. It's not a huge work - about 13 minutes - but it's a big piece emotionally.

Oeuvre[bewerken]

Tot Knussens werk behoren onder andere:

  • Second Symphony (Margaret Grant Prize, Tanglewood 1971)
  • Hums and Songs of Winnie-the-Pooh (1970–1983)
  • Océan de Terre (1972–1973)
  • Ophelia Dances, boek 1 (opdracht ter gelegenheid van het eeuwfeest van Koussevitzky, 1975)
  • Trumpets (1975)
  • Triptych (Autumnal, Cantata, Sonya's Lullaby, 1975-1977)
  • Coursing (1979)
  • Third Symphony (1973–1979)
  • Horn Concerto (1994)
  • Violin Concerto (2002)
  • Songs for Sue (2006)

Referenties[bewerken]

  1. a b http://www.oxfordmusiconline.com/subscriber/book/omo_gmo Geraadpleegd op 14 juni 2007
  2. Sue Knussen; obituary, Variety, 16 April 2003. Geraadpleegd op 19 augustus 2007.
  3. "Singsthings, Sonya Knussens website". Geraadpleegd op 19 augustus 2007.
  4. Benjamin Britten's long association...; John Waddell, snapevillage.org.uk. Geraadpleegd op 19 augustus 2007
  5. Bryan Northcott, 'Oliver Knussen', The Musical Times, Vol. 120, No. 1639. (Sep., 1979), pp. 729-732
  6. Anderson, Julian, 'The later Music of Oliver Knussen. Catching up with Knussen in his 40th Year', The Musical Times, Vol. 133, No. 1794. (Aug., 1992), pp. 393-394.
  7. Oliver Knussen interview, Classic CD, February 1999. Geraadpleegd op 19 augustus 2007.
  8. I had to write it; G2 section, The Guardian, London, 19 October 2006. Geraadpleegd op 20 augustus 2007.

Externe links[bewerken]