Oostelijke orpheusgrasmus

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Oostelijke orpheusgrasmus
IUCN-status: Niet bedreigd[1] (2009)
Eastern Orphean Warbler - Uzbekistan S4E8419 (18675147404)-cropped.jpg
Taxonomische indeling
Rijk:Animalia (Dieren)
Stam:Chordata (Chordadieren)
Klasse:Aves (Vogels)
Orde:Passeriformes (Zangvogels)
Familie:Sylviidae (Zangers)
Geslacht:Sylvia
Soort
Sylvia crassirostris
Cretzschmar, 1850
Afbeeldingen Oostelijke orpheusgrasmus op Wikimedia Commons Wikimedia Commons
Oostelijke orpheusgrasmus op Wikispecies Wikispecies
Portaal  Portaalicoon   Biologie
Vogels

De oostelijke orpheusgrasmus (Sylvia crassirostris) is een zangvogel uit de familie van zangers van de Oude Wereld (Sylviidae). Deze vogel werd lang (en vaak nog) beschouwd als de ondersoort S. hortensis crassirostris van de orpheusgrasmus. BirdLife International accepteert de splitsing niet en daarom heeft deze soort dezelfde status als de orpheusgrasmus.[1]

Kenmerken[bewerken]

Met zijn 15 tot 16 cm behoort ook de oostelijke orpheusgrasmus de grootste vogels van zijn familie. Hij verschilt van de westelijke orpheusgrasmus door zijn gezang, waarin strofen voorkomen die lijken op de zang van de nachtegaal. Verder heeft de vogel een duidelijker contrast tussen witte buik en de grijze flanken.

Verspreiding en leefgebied[bewerken]

Hij komt in Europa alleen voor tijdens het broedseizoen op de Balkan en verder in Turkije tot in Midden-Azië. Overwinteren doet hij in oostelijk Afrika onder de Sahara, het Arabisch Schiereiland en verder in het westelijk deel van Zuid-Azië.

De soort telt 3 ondersoorten:

  • S. c. crassirostris: van zuidoostelijk Europa tot noordwestelijk Iran.
  • S. c. balchanica: van noordelijk Iran en noordoostelijk Irak tot zuidoostelijk Turkmenistan en zuidoostelijk Iran.
  • S. c. jerdoni: van zuidelijk Kazachstan tot Afghanistan en westelijk Pakistan.

Status[bewerken]

De vogel heeft dezelfde status als de orpheusgrasmus en staat daardoor als niet bedreigd op de Rode Lijst van de IUCN.[1]