Peter Altmaier

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Peter Altmaier
Peter Altmaier op de Duitse elektro-mobiliteitstop in 2013

Peter Altmaier (Ensdorf (Saar), Duitsland; 18 juni 1958) is een Duitse politicus (CDU). Sinds 14 maart 2018 is Altmaier minister van Economie en Energie in het kabinet-Merkel IV. Daarvoor was hij minister zonder portefeuille en chef van het Bundeskanzleramt in het kabinet-Merkel III, en Bundesminister voor milieu, natuurbescherming, bouw en reactorveiligheid in het kabinet-Merkel II.

Biografie[bewerken]

Opleiding en beroep[bewerken]

Altmaier groeide op in een conservatief gezin. Zijn vader was van beroep kompel en zijn moeder was verpleegster.[1] Na in 1978 zijn opleiding aan het Gymnasium am Stadtgarten in Saarlouis te hebben afgerond, ging hij in militaire dienst, studeerde daarna vanaf 1980 rechten aan de universiteit van Saarland, waar hij 1985 en in 1988 de juridische staatsexamens deed. Daarna was hij wetenschappelijk medewerker aan het Europa-Instituut van de universiteit van Saarland. Altmaier, die vloeiend Engels, Frans en Nederlands spreekt,[2] werd in 1990 een hoge ambtenaar bij de Europese Commissie bij het Directoraat voor Werkgelegenheid, Arbeidsverhoudingen en Sociale Zaken, waar hij van 1993 tot 1994 algemeen secretaris van de bedrijfskundige commissie voor de sociale zekerheid van arbeidsmigranten was.

CDU-politicus[bewerken]

Peter Altmaier (2009)

In 1974 werd Altmaier lid van de Junge Union en in 1976 van de CDU. Sinds 1991 zit hij in het CDU-bestuur van Saarland en is hij tevens voorzitter van de adviescommissie 'Europa' in Saarland. Van 2000 tot 2008 was Altmaier voorzitter van het CDU-Kreisverband van Saarlouis.

Werkzaamheden als volksvertegenwoordiger[bewerken]

Sinds 1994 is Altmaier parlementslid in de Bondsdag. Tot 2009 kwam hij via de Landesliste van Saarland in de Bondsdag; sinds de verkiezingen van 2009 is hij een rechtstreeks gekozen vertegenwoordiger van zijn Heimatwahlkreis Saarlouis.

In de Bondsdag was Altmaier van 1998 tot 2000 voorzitter van de subcommissie Recht van de Europese Unie van de commissie Juridische Zaken. Hij nam deel aan de zwart-groene gespreksgroep (CDU met Bündnis 90/Die Grünen) van jonge volksvertegenwoordigers, de zogenaamde Pizza-Connection.[3] Altmaier behoorde van 2002 tot 2005 tot het bestuur van de CDU/CSU-fractie in de Bondsdag, en was van 2004 tot 2005 ook de Justiziar (specialist juridische zaken) daarvan. Op 27 oktober 2009 werd hij rechterhand van de fractievoorzitter van de CDU/CSU-fractie. In deze functie volgde hij Norbert Röttgen op, die toen Minister van Milieu werd, en hij was lid van het fractiebestuur.[4] Hij werd gekozen door 98,4% van de fractie.[5] Dit eindigde toen hij op 22 mei 2012 minister van Milieu werd.

In 2012 werd hij als lid van de parlementaire meerderheid voor een jaar voorzitter van het Parlamentarisches Kontrollgremium (PKGr) dat als wetgevend orgaan de uitvoerende organen controleert.

Politiek-bestuurlijke functies[bewerken]

Op 23 november 2005 werd Altmaier door Bondskanselier Angela Merkel gevraagd staatssecretaris te worden op het ministerie van Binnenlandse Zaken in de onder haar leiding gevormde Bondsregering. Hij vervulde deze functie tot oktober 2009.

Op 22 mei 2012 werd Altmaier, op voorspraak van Angela Merkel, door Bondspresident Joachim Gauck benoemd tot minister van Milieu.

Op 17 december 2013 werd hij minister zonder portefeuille en chef van het Bundeskanzleramt.

Sinds 24 oktober 2017 neemt Altmaier, tot er een nieuwe regering gevormd is, de taken van Wolfgang Schäuble als minister van Financiën waar. Schäuble zelf is verkozen tot voorzitter van de Bondsdag.

Sinds 14 maart 2018 is Altmaier minister van Economie en Energie in het kabinet-Merkel IV.

Europees politicus[bewerken]

Altmaier is een van de weinige Europese ambtenaren binnen de Duitse politiek. Hij was lid van de 'Commissie Europa' binnen de Duitse Bondsdag en binnen de Conventie over de Toekomst van Europa was hij plaatsvervangend lid van de commissie die werkte aan het Verdrag tot vaststelling van een Grondwet voor Europa. Als staatssecretaris van Binnenlandse Zaken was hij ook gerechtigd zich met Europapolitieke kwesties bezig te houden.

Van 2004 tot 2008 was Altmaier vicevoorzitter van de Europäische Bewegung Deutschland. Van december 2006 tot november 2011 was hij voorzitter van de niet-partijpolitieke organisatie Europa-Union Deutschland.[6]

Nevenactiviteiten[bewerken]

Altmaier is lid van de fractie-overstijgende groep parlementsleden in de Duitse Bondsdag die zich bezighoudt met de Europese Unie.

Op 17 november 2010 werd Altmaier eresenator van de Hogeschool voor Bestuurskunde[7] te Brühl (NRW).

Privé[bewerken]

Altmaier is Rooms-Katholiek en vrijgezel.[8]

Politieke stellingnames[bewerken]

Peter Altmaier op de World Future Energy Summit (WFES) in Abu Dhabi 2013

Tijdens de jaren 90 zette Altmaier zich in voor een modernisering van het Duitse staatsburgerschap en hij onderhield contacten met migranten, vluchtelingenorganisaties en kerken. Hij is voorstander van dialoog tussen de CDU en Bündnis 90/Die Grünen. In 1998 riep hij Helmut Kohl op terug te treden en hij bekritiseerde Roland Koch wegens zijn, volgens Altmaier, anti-buitenlanders verkiezingscampagne. In 2003 was hij tegen de oproep vanuit het Vaticaan om huwelijken tussen partners van gelijk geslacht tegen te gaan. Angela Merkel benoemde hem in 2002 namens de CDU in de parlementaire onderzoekscommissie (het zogenaamde „Lügenausschuss“) die onderzocht of bij de Bondsdagverkiezingen in 2002 de Bondsregering de Bondsdag correct informeerde over de algemene financiële situatie, de financiën bij de ziekten- en pensioenverzekeringen en over het voldoen aan het stabiliteitscriterium conform de Europese afspraken daarover.[9]

Altmaier werd met Ronald Pofalla, Norbert Röttgen, Eckart von Klaeden en anderen gezien als een van de 'jonge wilden' in de politiek. Hij nam deel aan de informele Pizza-Connection, de gespreksgroep met de CDU en Bündnis 90/Die Grünen. Terugkijkend zegt hij hierover: "Wij hebben met hen toen ook gesproken over een nieuw staatsburgerschapsrecht […]. Maar wij hebben dat echt een stap verder gebracht met de FDP."[10]

Energiepolitiek[bewerken]

Toen hij minister van Milieu was, verweet het Bundesverband Erneuerbare Energie hem het invoeren van duurzame energievormen onnodig te vertragen en de doelstellingen terug te schroeven.[11]

Op de stijgende kosten van elektriciteit reageerde Altmaier o.a. met het uitgeven van een brochure waarin hij tips gaf voor energiebesparing.[12]

Web 2.0[bewerken]

Altmaier wordt beschouwd als iemand die zijn partij moderniseert en bij journalisten staat hij bekend als communicatief en vertrouwd met het internet. Zo is Altmaier volgens het Handelsblatt "opgevallen door dicht bij de internetgemeenschap te staan" en "een van de eerste toppolitici die actief twitterde".[13] Altmaier merkte hierover op dat het hebben van een twitter-account nog niet wil zeggen dat iemand 'internetcompetent' is.[14] Met aanhangers van de Piratenpartij Duitsland sprak hij over internetprivacy en auteursrecht.[15][16] Altmaier is medeoprichter en lid van Cnetz, een vereniging voor internetpolitiek met als doel dat ook op het internet in redelijkheid rekening wordt gehouden met de diverse in een pluralistische samenleving aanwezige belangen.[17]

Altmaier gaf de nodige bekendheid aan het door hem in gebruik nemen van Twitter[18] en maakte er vervolgens dan ook dagelijks gebruik van. Zo reageerde hij via Twitter op twijfels aan zijn berekeningen van de kosten van de Energiewende.[19] Een onderzoek uit 2013 bevestigde dat hij in vergelijking met andere politici meer interesse heeft in de dialoog met zijn (Twitter-)volgers.[20]

Kabinetten[bewerken]

Onderscheidingen[bewerken]

In 2004 werd Altmaier benoemd tot ridder in het Franse Legioen van Eer.[21]

Externe links[bewerken]