Pindarus

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
(Doorverwezen vanaf Pindaros)
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Pindarus
Buste Pindarus. Romeinse kopie van een Grieks origineel uit de 5e eeuw voor Christus, Museo Archeologico Nazionale di Napoli
Algemene informatie
Volledige naam Πίνδαρος
Ook bekend als Pindaros, Pindaar
Geboren 518 v.Chr. of 522 v.Chr.
Geboorteplaats Cynoscephalae, Boeotië
Overleden ca. 443 v.Chr.
Overlijdensplaats Argos
Land Oude Griekenland
Beroep dichter
Werk
Stroming Oudgriekse literatuur
Bekende werken Zegezangen, Oden, Puthische Oden
Portaal  Portaalicoon   Literatuur
Oudheid

Pindarus (of Pindaros Grieks: Πίνδαρος, Nederlands, verouderd: Pindaar) (518 v.Chr. of 522 v.Chr. – ca. 443 v.Chr.) was een Grieks dichter.

Hij was van afkomst een aristocraat uit Cynoscephalae, een dorpje nabij Thebe.[1] Hij begon met dichten op 20-jarige leeftijd. Door zijn relatie met Thebe, kon hij na de Perzische Oorlogen, de Griekse overwinning niet vrijuit bezingen. Thebe zou namelijk gecollaboreerd hebben met de Perzen. Pindarus zat dus in een tweestrijd tussen een panhelleens gevoel en trouw aan zijn eigen afkomst.[2][3]

Het leven van Pindaros trok zelfs in de oudheid al veel aandacht. Onderzoek echter heeft onthuld dat vele biografische gegevens bestaan uit weinig gefundeerde afleidingen op basis van zijn eigen poëzie. Over de moeilijkheid om biografische gegevens te achterhalen van Oudgriekse Poëten wordt uitgebreid ingegaan in het boek "The lives of Greek poets" van Mary Lefkowitz.

Zijn politieke visie is ook een veelbesproken thema. Van een aristocraat wordt geen prodemocratisch standpunt verwacht, maar in zijn werk zijn weinig uitgesproken antidemocratische standpunten te vinden. Enkel in de Tweede Pythische Ode lijkt hij een houding te tonen die tegen democratie is. R.C. Jebb[4] argumenteert echter dat dit niet tegen de idee van democratie is, maar tegen de gewelddadige democratische revoluties die zich op Sicilië afspeelden.

Zijn dichtwerk werd in geheel Griekenland geroemd en, ondanks de zeer moeilijke vorm, tot in de Byzantijnse tijd als schoollectuur gebruikt. Door zijn faam raakte Pindaros verbonden aan de Pythische (Delphi) en de Olympische Spelen, waar hij de "epinikia" dichtte. Een epinikion is een ode aan een overwinnaar van een van de vele spelen in het oude Griekenland. Deze lofzangen werden gemaakt op vraag van een opdrachtgever. Pindaros werd dus betaald voor het schrijven van deze oden. Het dichten van epinikia bracht hem in nauwe relatie met vele "groten der aarde". Hij verkeerde in dezelfde kringen als Simonides en diens neef Bacchylides, twee andere Griekse dichters van overwinningsliederen. Toen Alexander de Grote in 335 v.Chr. Thebe verwoestte, liet hij alleen Pindaros’ huis met respect behandelen.[5]

Literaire werken: van geen enkele Griekse lierdichter is zoveel overgebleven

  • 45 bewaarde "Epinikia" in vier boeken: (14) Olympische, (12) Pythische, (11) Nemeïsche en (8) Isthmische Oden
  • kenmerken:
    • grote verscheidenheid en zin voor variatie: voor elke ode een andere metrische vormgeving;
    • Pindaros prijst niet enkel de overwinning van een atleet, hij gebruikt deze gebeurtenis ook om grote daden uit zijn eigen tijd, het verleden en de mythologie aan deze overwinning te koppelen;
    • de levensernst van Pindaros steekt schril af tegen de frivoliteit van de meeste andere lyrici (eerlijke moraal!);
    • zijn religieuze besef was erg groot: zijn Zeus-opvatting gaat in de monotheïstische richting;
    • zeer unieke stijl met gedurfde beeldspraak, klank en ritme;
    • taal: het Dorisch getinte kunstdialect van de koorlyriek, met enkele "Aeolismen" doordrongen
  • Fragmenten van verloren werken[6]

Nederlandse vertalingen[bewerken | brontekst bewerken]

  • Pïndaros. Zegezangen, vertaald en toegelicht door P. Lateur, Amsterdam (Athenaeum-Polak & Van Gennep), 1999 ISBN 90-253-4173-X
  • Radt, S. L. (1992). Oden. Groningen: Styx.
  • Pindaros. Puthische Oden, vertaald en ingeleid door Jos De Haes, 1945

Literatuur[bewerken | brontekst bewerken]

  • Farnell, L. R. (1930). The Works of Pindar: Translated with Literary and Critical Commentaries. London: Macmillan and co., limited.
  • Norwood, G. (1945). Pindar. Berkeley: University of California Press.
  • Burton, R. W. (1962). Pindar's Pythian Odes: Essays in Interpretation. London: Oxford University Press.
  • Revard, Stella P., Politics, Poetics, and the Pindaric Ode 1450-1700, Turnhout, Brepols Publishers, 2010, ISBN 978-2-503-52896-0

Externe link[bewerken | brontekst bewerken]

Referenties[bewerken | brontekst bewerken]

  1. (en) Gilbert Norwood, Pindar. University of California Press (1 januari 1974), pp. 15. ISBN 978-0-520-01952-2.
  2. (en) Gilbert Norwood, Pindar. University of California Press (1 januari 1974), pp. 14. ISBN 978-0-520-01952-2.
  3. (en) Jebb, Richard Claverhouse (1882). Pindar. The Journal of Hellenic Studies 1882: 148-149.
  4. (en) Jebb, Richard Claverhouse (1882). Pindar. The Journal of Hellenic Studies 1882: 148-149.
  5. (en) Gilbert Norwood, Pindar. University of California Press (1974), pp. 15. ISBN 978-0-520-01952-2.
  6. (en) Farnell, L. R., The Works of Pindar: Translated, with Literary and Critical Commentaries. Macmilland and co., London (1930).
Zie de categorie Pindar van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.