Zwaardherik

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
(Doorverwezen vanaf Rucola)
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Zwaardherik
Rucola
Rucola
Taxonomische indeling
Rijk:Plantae (Planten)
Stam:Embryophyta (Landplanten)
Klasse:Spermatopsida (Zaadplanten)
Clade:Bedektzadigen
Clade:'nieuwe' Tweezaadlobbigen
Clade:Malviden
Orde:Brassicales
Familie:Brassicaceae (Kruisbloemenfamilie)
Geslacht:Eruca
soort
Eruca sativa
Mill. (1768)
Bloemen van zwaardherik (rucola)
Bloemen van zwaardherik (rucola)
Afbeeldingen Zwaardherik op Wikimedia Commons Wikimedia Commons
Zwaardherik op Wikispecies Wikispecies
Portaal  Portaalicoon   Biologie

Zwaardherik, rucola of raketsla (Eruca vesicaria, syn. Eruca sativa[1]) is een eenjarige plant die behoort tot de Kruisbloemenfamilie (Cruciferae oftewel Brassicaceae). In het Middellandse Zeegebied wordt rucola al sinds de middeleeuwen geteeld. Rond 1980 is zwaardherik onder de naam "rucola" ook in Noord-Europa in de belangstelling gekomen.

De gekweekte vorm van grote zandkool wordt wel onder de naam "wilde rucola" verhandeld. Grote zandkool lijkt in smaak erg op zwaardherik ("echte rucola"). Het verschil is aan de bloemen goed te zien: zwaardherik bloeit wit, vaak met donkere adertjes, terwijl grote zandkool ("wilde rucola") geel bloeit.

Beschrijving[bewerken]

Hauwen van zwaardherik

Zwaardherik komt van nature voor op het noordelijk halfrond en in Zuid-Amerika.

De plant wordt 10 centimeter tot 1 meter hoog. De gekweekte vorm heeft gaafrandige bladeren, terwijl ze bij de wilde vorm ingesneden zijn.

Zwaardherik bloeit met vrijwel witte, purper geaderde bloemen.

De vrucht is een hauw.

Teelt en gebruik[bewerken]

Rucola wordt vroeg in het voorjaar tot vrij laat in de herfst gezaaid of in de winter in een kas of onder platglas.

De smaak is walnootachtig en enigszins bitter. Bij de smaak spelen de isothiocyanaten, in het bijzonder het 4-methylthio-butylisothiocyanaat en het 5-methylthio-pentylisothiocyanaat, een belangrijke rol. De kiemplantjes worden wel op brood gegeten. De jonge plantjes worden als smaakversterker gebruikt in sla en rauwkost. Het gebruik in sla is typisch Toscaans van oorsprong. Ook wordt rucola gestoofd gegeten.

Rucola heeft een hoog vitamine C gehalte, maar ook een hoog nitraatgehalte en moet daarom niet in grote hoeveelheden gegeten worden.[2] De Aanvaardbare Dagelijkse Inname (ADI) van nitraat bedraagt 3,7 mg per kg lichaamsgewicht.[3]De aanbevolen maximale nitraatinname voor iemand met een massa van 70 kg mag dus niet meer dan 260 mg per dag bedragen, wat al bij 47 gram rucola bereikt wordt.

De voedingswaarde van 100 gram verse rucola is:

Voedingswaarde per 100 gram
Energetische waarde 100 kJ of 24 kcal
Koolhydraten 3,7 gram
Eiwit 2,6 gram
Vet 0,7 gram
Vitamine C mg
Caroteen mg
Vitamine B1 mg
Vitamine B2 mg
Calcium mg
IJzer mg

Trivia[bewerken]

Of een plant de zwaartekracht wel of niet nodig heeft voor zijn ontwikkeling is in april 2004 door astronaut André Kuipers op zijn vlucht in de ruimte aan rucolazaadjes onderzocht. Op 26 april 2004 is bekend geworden dat de kiemplantjes alle kanten opgroeiden, dus de zwaartekracht nodig hebben voor het bepalen van de groeirichting.

Zie ook[bewerken]