The Good Fairy

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
The Good Fairy
Getrouwd ... en niet getrouwd
Regie William Wyler
Producent Carl Laemmle jr.
Scenario Jane Hinton
Preston Sturges
Hoofdrollen Margaret Sullavan
Montage Daniel Mandell
Cinematografie Norbert Brodine
Distributie Universal Pictures
Première Vlag van Verenigde Staten 18 februari 1935
Vlag van Nederland 25 oktober 1935[1]
Genre Komedie / Romantiek
Speelduur 98 minuten
Taal Engels
Land Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten
(en) IMDb-profiel
MovieMeter-profiel
Portaal  Portaalicoon   Film

The Good Fairy is een film uit 1935 onder regie van William Wyler. De film is gebaseerd op het toneelstuk A jó tündér van Ferenc Molnár. In Nederland werd de film destijds onder de titel Getrouwd ... en niet getrouwd uitgebracht.[2]

Verhaal[bewerken]

Leeswaarschuwing: Onderstaande tekst bevat details over de inhoud en/of de afloop van het verhaal.

Maurice Schlapkohl is de eigenaar van het grootste filmtheater ter wereld in Boedapest. Hij overtuigt Dr. Schultz ervan een van haar weeskinderen aan hem te verkopen, zodat hij deze kan gebruiken als plaatsaanwijzer. Hij kiest Luisa 'Lu' Ginglebusher, een naïeve jongedame die hij opmerkt als ze het verhaal van "The Good Fairy" naspeelt voor andere weeskinderen.

Vlak voordat ze vertrekt, waarschuwt Dr. Schultz haar voor het mannelijk geslacht. Ze maakt haar wijs dat mannen enkel slechte bedoelingen hebben en dat ze te allen tijde contact met hen moet vermijden. Eenmaal in het filmtheater ontmoet ze kelner Detlaff. Wanneer een stamper haar aanvalt op straat, vertelt ze dat Detlaff haar echtgenoot is zodat hij weg gaat. Dit incident zorgt ervoor dat ze elkaar beter leren kennen.

Detlaff nodigt Lu uit voor een feest waar hij zal werken als kelner. Hier ontmoet ze Konrad, de eigenaar van een Zuid-Amerikaanse vleesverpakkingsfabriek. Hij stapt op haar af, maar zij heeft geen interesse in hem. Ze liegt dat ze getrouwd is met een advocaat zodat hij haar met rust laat. Konrad dwingt haar hem te zeggen wie haar echtgenoot is, waarna Lu Dr. Max Sporum noemt nadat ze zijn naam in een telefoonboek ziet staan.

De volgende dag gaat Konrad naar Dr. Max Sporum en zorgt een baan voor hem in Zuid-Amerika. Hij hoopt Lu te kunnen verleiden als Max afwezig is. Lu besluit Max ook te bezoeken en voelt zich schuldig als hij denkt dat hij zijn promotie op eerlijke wijze heeft verdiend. Ze leren elkaar beter kennen en langzaam valt Lu voor de charmes van Max. Als zij vertrekt voor een afspraak met Konrad, is hij ervan overtuigd dat ze een maîtresse van een man is.

Lu is beledigd met zijn beschuldiging en het duurt niet lang voordat hij zijn excuses aanbiedt. Tijdens zijn afspraak met haar, zegt Konrad aan Lu dat hij geen vrouwenverslindster is en eigenlijk met haar wil trouwen. Detlaff is echter naar binnen geslopen en slaat Konrad bewusteloos. Hiermee probeert hij Lu te beschermen, maar zij kan het niet goed waarderen.

Op een gegeven moment loopt alles uit de hand en is Lu gedwongen aan iedereen de waarheid te zeggen. Konrad doet een huwelijksaanzoek, maar zij wijst hem af. Ze wil vertrekken om iedereen een hoop leed te besparen, maar Max houdt haar tegen. Hoewel hij weet dat hij zijn promotie niet op eerlijke wijze heeft verdiend, is hij nog altijd verliefd op Lu en ze zoenen elkaar. Ze realiseren dat ze in armoede zullen leven, maar besluiten desondanks met elkaar te trouwen.[3]

Rolverdeling[bewerken]

Acteur Personage
Sullavan, Margaret Margaret Sullavan Luisa 'Lu' Ginglebusher
Marshall, Herbert Herbert Marshall Dr. Max Sporum
Morgan, Frank Frank Morgan Konrad
Owen, Reginald Reginald Owen Detlaff
Blore, Eric Eric Blore Dr. Metz
Bondi, Beulah Beulah Bondi Dr. Schultz
Hale, Alan Alan Hale Maurice Schlapkohl
Romero, Cesar Cesar Romero Joe
Miller, Ann Ann Miller Bijrol
Withers, Jane Jane Withers Weeskind

Achtergrond[bewerken]

De film werd tussen 13 september en 17 december 1934 opgenomen.[4] Regisseur William Wyler en de hoofdrolspeelster Margaret Sullavan hadden regelmatig onenigheden op de set. Desondanks vielen ze voor elkaar en trouwden ze in de productieperiode van de film, op 25 november, acht weken nadat ze elkaar leerden kennen. De film werd in 1935 uitgebracht. Bij de Nederlandse uitgave werd vastgesteld dat het niet geschikt is voor personen onder de achttien jaar, wegens een jacht van een vleeshandelaar op een onschuldig meisje.[1]

Cinematografie[bewerken]

Het geluid is mono, verzorgd door Gilbert Kurland, en de filmmuziek is van Heinz Roemheld. Het beeld is in zwart-wit, van cameraman Norbert Brodine. De film wordt beschouwd als de eerste waar deep-focus gebruikt is, hoewel het gebruik van deze techniek bekender is door de film Citizen Kane uit 1941.