Tin(IV)chloride

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Tin(IV)chloride
Structuurformule en molecuulmodel
Tin(IV)chloride (watervrij)
Tin(IV)chloride (watervrij)
Tin(IV)chloride (pentahydraat)
Tin(IV)chloride (pentahydraat)
Algemeen
Molecuulformule
     (uitleg)
SnCl4
IUPAC-naam tin(IV)chloride
Andere namen tintetrachloride
Molmassa 260,522 g/mol
SMILES
Cl[Sn](Cl)(Cl)Cl
CAS-nummer 7646-78-8
EG-nummer 231-588-9
PubChem 24287
Beschrijving Kleurloze tot lichtgele vloeistof met scherpe geur
Waarschuwingen en veiligheidsmaatregelen
Corrosief
Gevaar
H-zinnen H314 - H412
EUH-zinnen geen
P-zinnen P273 - P280 - P305+P351+P338 - P310
Opslag Gescheiden van voeding en voedingsmiddelen. Droog, goed gesloten en in een goed verluchte ruimte bewaren.
EG-Index-nummer 050-001-00-5
VN-nummer 1827
ADR-klasse Gevarenklasse 8
LD50 (ratten) (intraperitoneaal) 99 mg/kg
(inhalatie) 2300 mg/kg
Fysische eigenschappen
Aggregatietoestand vloeibaar
Kleur kleurloos-lichtgeel
Dichtheid (watervrij) 2,226 g/cm³
(pentahydraat) 2,04 g/cm³
Smeltpunt -33 °C
Kookpunt 114,15 °C
Goed oplosbaar in ethanol, benzeen, tolueen, chloroform, aceton, kerosine
Geometrie en kristalstructuur
Kristalstructuur (watervrij) trigonaal
Waar mogelijk zijn SI-eenheden gebruikt. Tenzij anders vermeld zijn standaardomstandigheden gebruikt (298,15 K of 25 °C, 1 bar).
Portaal  Portaalicoon   Scheikunde

Tin(IV)chloride is een tinzout van waterstofchloride, met als brutoformule SnCl4. De stof komt voor als een kleurloze tot lichtgele, rokende vloeistof met een scherpe, prikkelende geur. Tin(IV)chloride kan voorkomen als een vloeibaar anhydraat of als een pentahydraat (SnCl4 · 5 H2O). Het pentahydraat, ook bekend als tinboter vanwege het feit dat de kristallen neiging hebben tot vervloeiing door absorptie van waterdamp uit de lucht, is zeer goed oplosbaar in water, terwijl het monohydraat er hevig mee reageert.

Tin(IV)chloride werd reeds in de 1605 ontdekt door Andreas Libavius. Het stond toen bekend onder de naam spiritus fumans libavii.[1]

Synthese[bewerken]

Tin(IV)chloride wordt bereid uit een reactie van tin en chloorgas:

\mathrm{Sn\ +\ 2\ Cl_2\ \longrightarrow\ SnCl_4}

Toepassingen[bewerken]

Tin(IV)chloride wordt gebruikt om een externe coating met tin(IV)oxide aan te brengen op glas, zodat het taaier wordt.[2] In laboratoria is het een initiator voor organische tinverbindingen. Het wordt ook ingezet als krachtig Lewiszuur.

In de Eerste Wereldoorlog werd tin(IV)chloride gebruikt als chemisch wapen.

Toxicologie en veiligheid[bewerken]

De stof reageert hevig met water of vochtige lucht, met, naast tin(IV)oxide, vorming van het corrosieve waterstofchloride:

\mathrm{SnCl_4\ +\ 2\ H_2O\ \longrightarrow\ SnO_2\ +\ 4\ HCl}

Tin(IV)chloride reageert met terpentijn, alcoholen en amines, waardoor brand- en ontploffingsgevaar ontstaat. Ze tast vele metalen, sommige kunststoffen, rubber en coatings aan.

De stof is corrosief voor de ogen, de huid en de luchtwegen.

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. (en) Egon Wiberg & Arnold Frederick Holleman (2001) - Inorganic Chemistry, Elsevier - ISBN 0-12-352651-5
  2. (en) Stannic Chloride (SnCl4) Toughens Glass, tinchemical.com