Walter von Reichenau

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Walter von Reichenau
Walter von Reichenau in 1941
Walter von Reichenau in 1941
Geboren 8 oktober 1884
Karlsruhe, Duitse Keizerrijk
Overleden 17 januari 1942
Leipzig, Nazi-Duitsland
Begraven Invalidenfriedhof Berlijn[1]
Land/partij Flag of the German Empire.svg Duitse Keizerrijk
Flag of Germany (3-2 aspect ratio).svg Weimarrepubliek
Vlag van Duitsland nazi-Duitsland
Onderdeel War Ensign of Germany 1903-1918.svg Deutsches Heer
Flag of Weimar Republic (war).svg Reichswehr
Balkenkreuz.svg Heer (Wehrmacht)
Dienstjaren 1903 - 1942
Rang Collar tabs of Generalfeldmarschall of the Heer.svg Generalfeldmarschall Large.png
Generalfeldmarschal
Eenheid 1. Garde-Feldartillerie-Regiments
47. Reserve-Division (Deutsches Kaiserreich)
7. Kavallerie-Division (Deutsches Kaiserreich)
Leiding over 10. Armee
(6 augustus 1939 -
10 oktober 1939)
6. Armee
(10 oktober 1939 -
29 december 1941)
Heeresgruppe Süd
(1 december 1941 -
12 januari 1942)[2]
Slagen/oorlogen Eerste Wereldoorlog

Tweede Wereldoorlog

Onderscheidingen Zie decoraties

Walter von Reichenau (Karlsruhe, 8 oktober 1884Leipzig, 17 januari 1942) was een Duits generaal-veldmaarschalk en nationaalsocialistische oorlogsmisdadiger.

Von Reichenau diende tijdens de Eerste Wereldoorlog als kapitein aan het westfront. Na de oorlog bleef hij in de Reichswehr van de Weimarrepubliek. In 1932 werd hij lid van de nazipartij.

Toen Hitler in 1933 de macht kreeg, werd Von Reichenau kabinetschef op het Ministerie van Oorlog onder Werner von Blomberg. Hij fungeerde zo als tussenpersoon tussen de nazipartij en de Wehrmacht. In die hoedanigheid overtuigde Von Reichenau het nazileiderschap dat de macht van Ernst Röhm en zijn SA gebroken moest worden. Dit leidde direct tot de Nacht van de Lange Messen.

In 1935 werd Von Reichenau gepromoveerd tot luitenant-generaal. In september 1939 voerde Von Reichenau het bevel over het Tiende Leger tijdens de Poolse campagne en in 1940 leidde hij het Zesde Leger tijdens Fall Gelb en de Slag om Frankrijk. Hierop werd hij in juli 1940 gepromoveerd tot veldmaarschalk.

Tijdens Operatie Barbarossa bleef hij het bevel voeren over het Zesde Leger dat onder andere de steden Kiev en Charkov innam. Hij spoorde zijn manschappen aan tot het vermoorden van de Joden en is direct verantwoordelijk voor het doden van een groep van negentig Joodse kinderen, wier ouders al eerder waren vermoord.

In januari 1942 kreeg von Reichenau een hersenbloeding en werd besloten hem over te vliegen naar een hospitaal in Duitsland. Tijdens een tussenlanding in Lemberg kreeg hij een hartaanval en na verder transport naar Leipzig bleek de generaal-veldmaarschalk te zijn overleden.

Militaire loopbaan[bewerken]

Decoraties[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  • Fellgiebel, Walther-Peer. Die Träger des Ritterkreuzes des Eisernen Kreuzes 1939–1945 – Die Inhaber der höchsten Auszeichnung des Zweiten Weltkrieges aller Wehrmachtsteile. Friedberg, Duitsland: Podzun-Pallas. 2000, ISBN 978-3-7909-0284-6.