Witte wormhagedis

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Witte wormhagedis
IUCN-status: Niet bedreigd[1] (2010)
Amphisbaena alba03.jpg
Taxonomische indeling
Rijk:Animalia (Dieren)
Stam:Chordata (Chordadieren)
Klasse:Reptilia (Reptielen)
Orde:Squamata (Schubreptielen)
Onderorde:Amphisbaenia (Wormhagedissen)
Familie:Amphisbaenidae (Echte wormhagedissen)
Geslacht:Amphisbaena
Soort
Amphisbaena alba
Linnaeus, 1758
Afbeeldingen Witte wormhagedis op Wikimedia Commons Wikimedia Commons
Witte wormhagedis op Wikispecies Wikispecies
Portaal  Portaalicoon   Biologie
Herpetologie

De witte wormhagedis[2] (Amphisbaena alba) is een wormhagedis uit de familie echte wormhagedissen (Amphisbaenidae).[3] De soort werd voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Carolus Linnaeus in 1758. Later werd de wetenschappelijke naam Amphisbaena rosea gebruikt.

Uiterlijke kenmerken[bewerken]

De lichaamslengte is ongeveer 60 centimeter. Ondanks de naam (alba = wit) is de kleur lang niet altijd wit, er zijn variaties van witgeel tot bruin; de Engelse naam is zelfs 'rode wormhagedis'. Deze soort heeft zoals alle leden uit deze familie segmentachtige schubben zoals bij een regenworm, die het lichaam een gegroefd uiterlijk geven. Zowel de kop als de staartpunt zijn lichter gekleurd dan de rest van het lichaam, en lijken qua vorm en grootte op elkaar, zodat predatoren weleens de achterkant aanvallen, en de hagedis een kans heeft van zich af te bijten.[2]

Algemeen[bewerken]

Verspreidingsgebied in Zuid-Amerika in het bruin.

De witte wormhagedis komt voor in het noorden en midden van Zuid-Amerika, dus ook Suriname, maar niet in de zuidelijke landen Argentinië, Uruguay, Chili en zuidelijk Paraguay.[3] De soort heeft nog wel oog-achtige organen, maar deze zitten geheel inwendig en zijn zeer onderontwikkeld (rudimentair) en waarschijnlijk kan het dier er niets mee zien. Hoewel hij kan bijten is de wormhagedis niet giftig in tegenstelling tot een aantal slangen die in zijn leefgebied voorkomen. Toch worden er jaarlijks duizenden exemplaren 'voor de zekerheid' doodgetrapt, en ook milieuvervuiling en verdwijning van leefgebieden hebben ervoor gezorgd dat deze soort zeldzaam wordt.

Bronvermelding[bewerken]