Amsterdamse Waterleidingduinen

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Amsterdamse Waterleidingduinen
Amsterdamse Waterleidingduinen

De Amsterdamse Waterleidingduinen is een duingebied tussen Zandvoort (Noord-Holland) en de Langevelderslag in de gemeente Noordwijk (Zuid-Holland).

Het duingebied is ingericht voor de winning van drinkwater voor de stad Amsterdam; er stroomt jaarlijks vijftig miljoen kubieke meter drinkwater door dit 3400 hectare grote gebied.[bron?] Er wordt sinds 1853 water gewonnen, waarmee het het oudste waterwingebied van Nederland is. Het wordt geëxploiteerd door Waternet.

Natuur en recreatie[bewerken]

Het duingebied is een beschermd natuurmonument en bij de Europese Commissie aangemeld als Habitatrichtlijngebied. Daarmee geniet het bescherming volgens de Europese regelgeving. Rust, ruimte en natuur zijn de voornaamste kernwaarden van dit gebied. Om dit te waarborgen is enkel wandelen toegestaan. Bovendien mag overal buiten de paden worden gewandeld. De Amsterdamse Waterleidingduinen is het grootste aaneengesloten wandelgebied van Nederland.[bron?]

Het gebied heeft vier hoofdingangen. Bij drie ingangen is een horecagelegenheid en bij ingang De Oase vind je ook bezoekerscentrum De Oranjekom.

In het noorden ligt een uitgestrekt complex van infiltratiekanalen. Oostelijk van het infiltratiegebied zijn grote oppervlakten grond bebost. In het zuiden is het duinreliëf minder door vergravingen veranderd. Het centrale gebied bestaat uit landschap dat tijdens de duinverstuivingen tussen 14e en 16e eeuw is ontstaan.

Eigenaar van het gebied is de gemeente Amsterdam, hoewel het voor het grootste deel in de gemeenten Zandvoort en Noordwijk ligt. Ook ligt een gedeelte in de gemeente Bloemendaal, waar nabij Vogelenzang ook het bezoekerscentrum De Oranjekom is gelegen. In 2009 ontving deze 800.000 bezoekers [bron?].

Damherten[bewerken]

De Amsterdamse Waterleidingduinen bezit de grootste damhertenpopulatie van Nederland. Er wordt geschat dat er ongeveer 2.000 damherten rondlopen (2011), dat is circa 0,6 per hectare. Sinds een aantal jaren wordt er niet meer gejaagd en zijn de aantallen flink toegenomen. Er is in toenemende mate kritiek op dit beleid. Damherten komen de laatste jaren veelvuldig op de wegen rond de Waterleidingduinen terecht, wat voor onveilige verkeerssituaties zorgt. In 2011 werden bijna 100 aanrijdingen met een damhert gemeld. [1] Door het plaatsen van hoge rasters probeert de beheerder de damherten binnen het gebied te houden. Niet overal worden deze hoge hekken geplaatst om te vermijden dat de herten juridisch 'gehouden' dieren worden waarvoor de eigenaar 'zorgplichtig' is.[bron?]

Ecoduct[bewerken]

Sinds 2009 zijn er plannen voor een ecoduct dat de Amsterdamse Waterleidingduinen moet gaan verbinden met andere duingebieden in het noorden. Dit plan is een onderdeel van de ecologische hoofdstructuur, het streven van de overheid meer aaneengesloten natuur te realiseren. Het ecoduct brengt echter ook meer recreatie met zich mee, waaronder een fietspad langs de rand van de Amsterdamse Waterleidingduinen.

Toegankelijkheid[bewerken]

Fietsers, racefietsers en mountainbikes zijn wettelijk gezien gelijkwaardig en kunnen de rust in de waterleidingduinen verstoren. Drukke wandelpaden waar in de toekomst ook gefietst mag worden zullen de wandelaars het gebied indrijven. De zonering wordt op die manier doorbroken. Nu nog rustige gebieden worden indirect door het toestaan van fietsen drukker. [2] Om deze reden is de Stichting Natuurbelang Amsterdamse Waterleidingduinen tegen de aanleg van (meer) fietspaden.

Trivia[bewerken]

De foto op de hoes van het album Hoe sterk is de eenzame fietser van Boudewijn de Groot is gemaakt in de Amsterdamse Waterleidingduinen. De Groot zei hierover: "Voor de foto van de elpee wilde ik maar één ding: naar de plek waar ik het liefste kom - de Amsterdamse Waterleidingduinen. Je mag daar niet fietsen, dus eenzamer kun je je als fietser niet voelen."

Externe link[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties