Budaks slangenoogskink
| Budaks slangenoogskink IUCN-status: Niet bedreigd[1] (2008) |
|||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Taxonomische indeling | |||||||||||||||
|
|||||||||||||||
| Soort | |||||||||||||||
| Ablepharus budaki Göçmen, Kumlutas & Tosunoglu, 1996 |
|||||||||||||||
 |
|||||||||||||||
Budaks slangenoogskink op  Wikispecies
|
|||||||||||||||
|
|||||||||||||||
Budaks slangenoogskink (Ablepharus budaki) is een hagedis uit de familie skinken, (Scincidae). Lange tijd werd de hagedis beschouwd als ondersoort van de Johannisskink (Ablepharus kitaibelii) maar tegenwoordig wordt de hagedis als aparte soort erkend. [2]
Inhoud |
Uiterlijke kenmerken[bewerken]
De kleur is erg variabel; van bruin of roodbruin tot grijsgroen en een brede donkere band over de lengte op de flanken met daaronder een vuilwitte streep. De ooropeningen zijn zo groot dat ze met het blote oog gezien kunnen worden, ondanks de kleine kop die meestal nog geen anderhalve centimeter lang is. De buik is meestal wit en is bij jonge dieren en bij mannetjes in de paartijd oranje tot rood.
Het onderste ooglid van deze hagedis is doorzichtig en is vergroeid met het bovenste ooglid, en vormt een doorzichtige 'bril' dat mee-vervelt en zich dus steeds vernieuwt, een verschijnsel dat bij slangen normaal is maar bij hagedissen behalve de gekko's een uitzondering. Het zijn erg slanke, gladde skinken die tot 12 centimeter lang kunnen worden, maar het grootste deel hiervan bestaat uit de staart waardoor het lichaam nog kleiner lijkt.
Algemeen[bewerken]
De skink neemt graag een zonnebad en zit het grootste deel van de dag op een steen of muur, om af en toe te jagen op kleine insecten zoals kevers en krekels. Ook kleine slakken worden gegeten en vormen een belangrijk deel van het menu. Als het dier rust of vlucht doet hij dat meestal onder de bladeren of een steen of in een boomstam.
Budaks slangenoogskink komt voor in Turkije, Syrië en op het Griekse eiland Cyprus. Vermoedelijk komt de soort ook voor in Libanon. De skink houdt van droge, open gebieden met weinig of lage vegetatie en geen of weinig bomen.
Taxonomie[bewerken]
Budaks slangenoogskink werd voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Göçmen in 1996. De soort werd eerder als ondersoort van de johannesskink (Ablepharus kitaibelii) beschouwd, maar tegenwoordig wordt de skink als een aparte soort erkend.
Er worden twee ondersoorten erkend, die voornamelijk verschillen in uiterlijk en verspreidingsgebied;
Bronvermelding[bewerken]
Referenties
Bronnen
|
