Centrum Informatie en Documentatie Israël

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Het Centrum Informatie en Documentatie over Israël (CIDI) is een stichting die in 1974 werd opgericht door de Joodse gemeenschap in Nederland. Het CIDI is een onafhankelijke Nederlandse organisatie die het doel heeft op te komen voor het recht op vrede en veiligheid van het Joodse volk, waar ook ter wereld, en zich verbonden voelt met de staat Israël in de wereldwijde beweging van het zionisme, geïnspireerd door Theodor Herzl.

Doelstellingen[bewerken]

De stichting heeft vier hoofddoelen:

CIDI werkt aan zijn doelstellingen door onderzoek, publicaties en het organiseren van bijeenkomsten.

Het CIDI brengt elk jaar een rapportage met een overzicht van meldingen van antisemitische incidenten. De gegevens komen van meldingen bij zowel het CIDI zelf, als bij andere organisaties, waaronder (maar niet alleen) het Meldpunt Discriminatie Internet en de regiopolitie Amsterdam-Amstelland. De rapporten zijn te downloaden van de website van het CIDI.

Door de Nederlandse media wordt CIDI, meestal in de persoon van de directeur, regelmatig gevraagd om commentaar te geven bij onderwerpen die Israël of de joodse gemeenschap betreffen. De stichting zegt zich achter de totstandkoming van een Palestijnse staat te stellen die in vrede naast Israël leeft.

Jongerenorganisatie CiJO[bewerken]

De CIDI Jongerenorganistie CiJO is in 2002 door Simone Kukenheim opgericht om studenten die allen vanuit verschillende affiniteiten hart hebben voor Israël en graag vrede zien in het Midden-Oosten voor te lichten over het Palestijns-Israëlische conflict. CiJO steunt een twee-staten oplossing, een Joodse staat Israel en een Palestijnse staat die naast elkaar bestaan in vrede. Zij noemt zichzelf een "politieke organisatie, in de zin dat ze zich mengt in het politieke debat."

CiJO is vooral bekend door haar jaarlijkse 'Fact Finding Mission' naar Israël, waarbij onder haar leiding jongeren naar Israël afreizen met als doel "zich te verdiepen in verschillende aspecten van het land en het Midden-Oosten conflict." Aan deze reizen werken o.a. mee de journalisten Alex Burghoorn (de Volkskrant) en Joop Meijers (voormalig correspondent Algemeen Dagblad). Zij praten met de jongeren onder meer over de Nederlandse berichtgeving van het Israëlisch-Palestijns conflict, terrorisme en de betekenis van de muur. Andere ontmoetingen vinden plaats met politici en experts van zowel Israëlische als Palestijnse komaf.

Naast informatie-reizen organiseert CiJO maandelijkse activiteiten, zoals debatten en lezingen met vooraanstaande experts, multiculturele activiteiten om de dialoog tussen jongeren van verschillende achtergronden te versterken en geeft zij het kwartaalblad KOL CiJO uit met achtergrondinformatie over het Midden-Oosten en gerelateerde onderwerpen in Nederland.

Bestuur van CIDI[bewerken]

Het bestuur van CIDI bestaat uit vertegenwoordigers van de diverse Joodse organisaties in Nederland, waaronder de drie Joodse kerkgenootschappen. Er bestaat een dagelijks bestuur, waarvan Onno Hoes voorzitter, Robert Kiek secretaris en Reinold Simon penningmeester zijn. De financiële middelen van de stichting worden geheel bijeengebracht door giften en donaties van Nederlandse particulieren en instellingen en door legaten. De Stichting Centrum voor Informatie en Documentatie Israël is aangewezen als een algemeen nut beogende instelling. In 1992 richtte CIDI OPTIN (Organisation for the Promotion of Trade between Israel and the Netherlands) op, die de economische samenwerking tussen beide landen bevordert.

Oprichter en eerste directeur (1974-1980) van het CIDI was Robert Abraham ("Bob") Levisson. Daarna werd Ronny Naftaniel directeur. In maart 2013 werd hij opgevolgd door de voormalige hoofdredacteur van het Nieuw Israëlietisch Weekblad Esther Voet.

Zwartboek 1978[bewerken]

Het CIDI publiceert in 1978 een 'zwartboek' over de Arabische olieboycot en onthult daarin dat talloze Nederlandse bedrijven die handel drijven met Arabische landen 'niet-joodverklaringen' afgeven waarin ze garanderen dat hun personeel niet-joods is, geen banden onderhoudt met Israël en geen Israëlische producten verwerkt. In sommige media worden deze 'niet-joodverklaringen' al snel vergeleken met de ariërverklaringen uit de oorlogsjaren.

Externe links[bewerken]


Bronnen, noten en/of referenties