Daikon

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Daikon
daikon
daikon
Taxonomische indeling
Rijk: Plantae (Planten)
Stam: Embryophyta (Landplanten)
Klasse: Spermatopsida (Zaadplanten)
Clade: Bedektzadigen
Clade: 'nieuwe' Tweezaadlobbigen
Clade: Malviden
Orde: Brassicales
Familie: Brassicaceae
Geslacht: Raphanus
Soort: Raphanus sativus
Ondersoort
Raphanus sativus subsp. longipinnatus
L.
Portaal  Portaalicoon   Biologie

Daikon (in het Japans, letterlijk "grote wortel") (Raphanus sativus subsp. longipinnatus) of witte rammenas is een zacht smakende, lange, witte Oost-Aziatische radijs. Alhoewel best bekend onder de Japanse naam, is daikon niet afkomstig uit Japan, maar uit Centraal-Azië. De radijs is ook bekend als rettich en als winter-, Japanse of Chinese radijs; mooli in het Hindi, Punjabi, het Urdu en het Bihari; Mula in het Assamees en het Bengaals; moolah in het Nepalees; moorro in het Gujarati; moollangi in het Tamil en het Telugu; mu in het Koreaans; lobak, loh bak, lo-bok, of lo bok in het Kantonees; labanos in het Tagalog; en rabu, phakkat-hua, of củ cải trắng in het Vietnamees.

Hoewel er vele variëteiten zijn van daikon, heeft de in Japan meest verspreide variëteit, de "aokubidaikon", de vorm van een reuzenwortel van ongeveer 20 tot 35 cm lang en met een diameter van 5 tot 10 cm. Een der meest ongewone variëteiten van daikon is de sakurajima uit Kagoshima, die eruitziet als een te groot uitgevallen knolraap, wit van buiten en lichtroze binnenin. De smaak is zachter dan deze van de kleine radijzen.

Teelt[bewerken]

Sakurajima daikon

De variëteit 'Long White Icicle' is in Europa verkrijgbaar, en is makkelijk te telen op goede grond in gebieden met een gematigd klimaat.

Bewaring[bewerken]

De wortels kunnen, met de bladeren eraan, verschillende weken worden bewaard op een koele, droge plaats. Als zij in de grond blijven, worden zij houterig, maar de bewaartijd van niet-behandelde wortels is kort.

Voedingsinformatie en gebruik in de keuken[bewerken]

Daikon heeft een zeer lage energetische waarde. 100 g bevat slechts 90 kJ of 15 kcal calorieën en levert 34 percent van de aanbevolen dagelijkse hoeveelheid vitamine C. Daikon bevat ook het enzym myrosinase dat bij beschadiging van de cellen stoffen doet vrijkomen die de pittige smaak veroorzaken.

Daikon is een basisingrediënt in de Japanse keuken. Het wordt gekookt en op zichzelf gebruikt of in eenpansgerechten, zoals nabemono of o-den. Daikon wordt ook als garnituur of bestanddeel in soepen, zoals misosoep gebruikt of als ingrediënt voor saus bij tempura. Met sojasaus wordt het bij Japanse hamburgers geserveerd. Men gebruikt het ook voor takuan, een ingemaakte groenteschotel (tsukemono), die bij sushi en als garnituur bij witte rijst wordt opgediend.

Bettarazuke (べったら漬け) is een ingelegde daikon, die zeer geliefd is in Tokio. Het wordt gemaakt door het marineren van de daikon met suiker, zout en sake. De naam komt van de kleverigheid die door het inlegproces ontstaat. Bettarazuke heeft een krachtige, zoete smaak. Op de avond van 19 oktober wordt in het gebied van de Takaradatempel een "bettarbeurs" (Bettara Ichi) gehouden, om de nieuw ingelegde bettarazuke te verkopen. Daikon is ook in de Chinese keuken en de Koreaanse keuken een belangrijk ingrediënt. In China wordt het in verschillende gerechten, zoals "poon choi" gebruikt. Samen met varkenszwoerd is het een bijgerecht bij vleesballetjes. Ook de "moolikeuken" voor het Chinees Nieuwjaar maakt gebruik van daikon, die dan gefrituurd of gestoofd wordt. Een gelijkaardig gerecht kent men in de Thaise keuken als "khanom pad ka". In Korea wordt rettich ingelegd en in "kimchi" gebruikt.

Externe links[bewerken]