Elementaire lading
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
De elementaire lading (symbool e of soms q) is de elektrische lading gedragen door één enkel proton, of daarmee gelijkwaardig, het tegengestelde van de elektrische lading gedragen door één enkel elektron.
De elementaire lading is een fundamentele natuurkundige constante en is de eenheid van elektrische lading in het systeem van atoomeenheden.
De elementaire lading heeft een waarde van 1,602 176 462(63) × 10-19 C.
Nadat het werd gemeten door Robert Millikan met behulp van diens oliedruppel-experiment in 1909 wordt de elementaire lading beschouwd als ondeelbaar. Men denkt dat quarks, die pas in de jaren '60 ontdekt werden, gedeelde elektrische ladingen kunnen hebben (in eenheden van e/3), maar quarks kunnen alleen bestaan als onderdeel van deeltjes met een gehele lading. Ze werden nooit afzonderlijk waargenomen. In 1982 probeerde Robert Laughlin het Hall-effect te verklaren door het bestaan van fractioneel geladen quasi-deeltjes te voorspellen. In 1995 werd de fractionele lading van Laughlins quasi-deeltjes rechtstreeks gemeten in een kwantumantidotelektrometer aan de Universiteit van Stony Brook (New York). In 1997 hebben twee verschillende groepen natuurkundigen, aan het Weizmann Instituut voor Wetenschap in Rehovot (Israël), en aan het CEA laboratorium bij Parijs, afzonderlijk de waarneming opgeëist van dergelijke quasi-deeltjes die een elektrische stroom voerden.
