Eurocentrisme

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Op wereldkaarten is het nog altijd gebruikelijk Europa in het midden te plaatsen

Eurocentrisme is het, al dan niet bewust, benadrukken van Europa, in het algemeen de westerse ideeën en theorieën, waarbij geen rekening wordt gehouden met de invloeden van andere culturen.

Deze definitie betekent dat westerse concepten fundamenteel verschillend zouden zijn van die van andere culturen en beschavingen. Een enigszins tegenstrijdig maar verstrekkend bijkomend idee is dat westerse concepten universeel zouden zijn.

Eurocentrisme wordt algemeen gezien als het gevolg van de Europese werelddominantie, die eeuwenlang duurde en pas na de Eerste Wereldoorlog doorbroken werd.

Het verschijnsel doet zich uiteraard voor in de internationale en volkenrechtelijke betrekkingen en wekt ook westerse bijziendheid op in de geschiedschrijving. Een bekend voorbeeld is de geschiedenis van het volkenrecht. Doorgaans wordt dit beschreven als een puur Europese ontwikkeling die gebaseerd is op Romeinsrechtelijke en christelijke beginselen. Zulks suggereert al gauw dat andere culturen niet vatbaar zouden zijn voor het soort denken en de regels van dat recht. In de geschiedschrijving is een voorbeeld van eurocentrisme het vaak voorkomen van boeken die beweren een wereldgeschiedenis te beschrijven, terwijl zij in feite slechts over de geschiedenis van Europa schrijven. Andere delen van de wereld komen er dan pas aan de orde vanaf het moment dat ze met Europa in aanraking komen.

In het Verenigd Koninkrijk wordt het woord eurocentrisme meestal gebruikt voor ideeën die de Europese Unie steunen.

Zie ook[bewerken]