Faas Wilkes

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Faas Wilkes
Faas Wilkes (1961).jpg
Persoonlijke informatie
Volledige naam Servaas "Faas" Wilkes
Geboortedatum 13 oktober 1923
Geboorteplaats Rotterdam, Nederland
Overlijdensdatum 15 augustus 2006
Overlijdensplaats Rotterdam, Nederland
Clubinformatie
Spelend bij Gestopt in 1964
Positie Aanvaller
Senioren
Seizoen Club w 0(g)
1940-1949
1949-1952
1952-1953
1953-1956
1956-1958
1958-1959
1959-1962
1962-1964
Xerxes
Internazionale
Torino
Valencia
VVV-Venlo
Levante
Fortuna '54
Xerxes

095 0(47)
012 00(1)
062 0(38)
064 0(23)
034 0(20)
088 0(33)
Interlands
1946-1961 Nederland 038 0(35)
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Servaas (Faas) Wilkes (Rotterdam, 13 oktober 1923 — aldaar, 15 augustus 2006) was een bekende Nederlandse beroepsvoetballer, die zijn debuut maakte voor het Nederlands voetbalelftal op 10 maart 1946 in de met 6-2 gewonnen interland tegen Luxemburg.

Deze voetballende gentleman wordt gezien als één van de beste en sierlijkste Nederlandse voetballers aller tijden. En als tweebenige dribbelkoning was hij vooral bekend om zijn lange rushes en als raspingelaar. Voor Johan Cruijff was Faas Wilkes het grote voorbeeld. Daarom nodigde deze Wilkes in 1999 uit voor de wedstrijd van het "Oranje van de eeuw."

De stad Rotterdam heeft hem in 1983 de Wolfert van Borselenpenning toegekend. Faas Wilkes overleed op 82-jarige leeftijd in zijn woonplaats Rotterdam aan de gevolgen van een hartstilstand. Cor van der Hart, die bij Fortuna '54 en het Nederlands elftal met Wilkes samenspeelde, zei een goede vriend verloren te hebben: "Faas was altijd vrolijk, echt een fijn mens." KNVB-directeur Henk Kesler roemde hem als een monument: "Hij heeft ons land op de internationale voetbalkaart gezet."

Bij de opening van het vernieuwde complex van XerxesDZB is het sportpark vernoemd naar deze legendarische voetballer. Vanaf 27 november 2010 heet het complex Sportpark Faas Wilkes

De eerste jaren[bewerken]

Faas Wilkes moest van jongs af aan meubelmaker worden om samen met zijn broer het transportbedrijf van zijn vader en oom, verhuizerij Fa. Wilkes & Zoonen (later genaamd A. Wilkes en Zoonen) over te nemen. De verhuizerij was toch niet zijn roeping en op 14 april 1941 debuteerde hij bij Xerxes op 17-jarige leeftijd tegen CVV (6-0) ten tijden kwam de club uit in de Eerste Klasse West 1.

In die tijd kende de Nederlandse voetbalwereld geen profs, maar Wilkes wilde toch met voetballen zijn geld verdienen. Wilkes en zijn broer Leen die doelman was bij XerXes verhuisden naar MVV in ruil voor twee Bedford vrachtwagens. In de amateurvoetbalwereld van toen was dat een schande en Wilkes kreeg een speelverbod opgelegd van een jaar. Wilkes en zijn broer hebben hier toen van afgezien en dat seizoen speelde hij toch voor Xerxes .

Naar het buitenland[bewerken]

In 1949 kreeg Faas Wilkes dan eindelijk waar hij naar op zoek was, een club waar hij geld kon verdienen met voetbal. Internazionale bood hem een contract aan ter waarde van 60.000 gulden per jaar. Hij was na Gerrit Keizer (Engeland), Beb Bakhuys en Gerrit Vreeken (beiden Frankrijk) de vierde Nederlandse voetballer die in het buitenland ging spelen. Maar dit was de eerste echte grote transfer van een Nederlandse voetballer naar een buitenlandse topclub. De KNVB was hier echter niet blij mee en sloot Wilkes vanwege zijn prof-status voor een aantal jaar uit van het Nederlands elftal. Bij de begrafenis van Wilkes betuigde KNVB-voorzitter Jeu Sprengers hierover zijn spijt.

In Italië sprak zijn speelstijl en uiterlijk de fans gelijk aan en Wilkes werd als snel de sterspeler van Internazionale. Hij kreeg er de bijnaam "Il Tulipano". Halverwege 1952 koopt Torino hem weg bij Internazionale. Door een knieblessure wordt het echter een teleurstellend jaar bij Torino en Wilkes vertrekt naar het Spaanse Valencia. Bij deze Spaanse club bloeit hij weer helemaal op en wordt letterlijk na een wedstrijd op de schouders van de supporters door de stad gedragen als eerbetoon voor zijn optreden. Samen met twee andere buitenlanders, Alfredo Di Stéfano (Real Madrid) en Ladislao Kubala (FC Barcelona), groeide hij uit tot de meest legendarische voetballer in Spanje van die tijd.

Terug in Nederland[bewerken]

Mede door gezondheidsproblemen keerde Wilkes in 1956 terug naar Nederland. Hij koos voor VVV uit Venlo omdat zij hem een jaarsalaris van 50.000 gulden wilde betalen. Het Nederlandse voetbal was echter nog steeds weinig professioneel en hij kon daardoor niet meer aarden in Nederland. Na twee seizoenen kocht Wilkes zichzelf vrij en ging als speler/trainer naar het Spaanse Levante in Valencia. Na een jaar in Valencia speelde Wilkes nog drie seizoenen voor Fortuna '54 en op 38-jarige verliet hij Fortuna voor zijn eerste liefde Xerxes waar hij tot zijn 40e jaar zijn voetbalcarrière heeft afgebouwd. Afscheid van het voetbal nam hij in 1964. Na zijn voetbalcarrière leidde hij met zijn vrouw (dochter van de Surinaamse minister Adolf Brakke) een modezaak in Rotterdam.

Nederlands elftal[bewerken]

Wilkes (midden) nadat hij scoorde in de interland tegen België in 1959.

Wilkes debuteerde op 10 maart 1946 voor het Nederlands elftal in een wedstrijd tegen Luxemburg. Deze wedstrijd werd door Nederland gewonnen met 2 - 6, mede dankzij vier doelpunten van Wilkes. Dit is een evenaring van het record van Eddy de Neve, die tijdens de eerste interland van Nederland tegen België ook vier keer scoorde.

De behendige dribbelaar kwam 38 keer uit voor het Nederlands elftal, waarvoor hij in totaal 35 keer scoorde. Dit aantal goals had veel hoger kunnen zijn als hij tussen 1949 en 1956 gewoon voor Oranje had mogen uitkomen. Pas toen het profvoetbal in Nederland enigszins werd ingevoerd, was hij weer welkom als international. Toch is hij met dat aantal lange tijd, van 4 november 1959 tot 4 juli 1998, recordhouder gebleven. Dennis Bergkamp loste hem uiteindelijk af als recordhouder. Wilkes speelde op zijn 37ste z'n laatste interland op 14 mei 1961 in Leipzig de WK kwalificatie interland tegen West Duitsland de uitslag van die wedstrijd was 1-1.

Samen met Abe Lenstra en Kees Rijvers vormde Wilkes in Oranje wat destijds "het gouden binnentrio" werd genoemd. Van de tien interlands die zij samen speelden werd er slechts één verloren.

Faas Wilkes was een technisch zeer begaafd speler, die het liefst de bal bij zich hield. Dat leidde ooit tot de verzuchting van Lenstra dat voetbal toch echt met elf tegen elf werd gespeeld, waar Wilkes op antwoordde: "Abe, als ik er vier voorbij ben, is het nog maar zeven tegen elf."

Clubs[bewerken]

Zie ook[bewerken]

Externe link[bewerken]

Voorganger:
Vlag van Nederland Abe Lenstra
april 1958 - november 1959
Topscorer Nederlands Elftal
november 1959 - juli 1998
Opvolger:
Vlag van Nederland Dennis Bergkamp
juli 1998 - juni 2003