Falstaff (opera)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Falstaff en zijn page, Adolf Schrödter (1867).

Falstaff is de laatste opera die Giuseppe Verdi componeerde, op een Italiaans libretto van Arrigo Boito, naar de toneelstukken The Merry Wives of Windsor en King Henry IV van William Shakespeare.
De première vond plaats op 9 februari 1893 in het Teatro alla Scala in Milaan. De keuze van het onderwerp is opmerkelijk: Falstaff is een komische opera, terwijl Verdi meestal dramatische verhalen behandelde in zijn opera's. Even opmerkelijk is de frisheid en het speelse karakter van de opera, die niet doen vermoeden dat het werk werd geschreven door een hoogbejaarde componist (die, niet ondenkbaar, zijn muzikaal testament aan het schrijven was en deze opera laat eindigen met de woorden "alles in de wereld is een grap").

De ridder Sir John Falstaff is een personage, bedacht door William Shakespeare.

Rolverdeling[bewerken]

  • Sir John Falstaff - bariton
  • Ford, echtgenoot van Alice - bariton
  • Fenton - tenor
  • Dokter Cajus – tenor
  • Bardolfo – tenor, en Pistola - bas, bedienden van Falstaff
  • Mrs. Alice Ford - sopraan
  • Nannetta, haar dochter – sopraan
  • Mrs. Quickley - mezzosopraan
  • Mrs. Meg Page, waardin van In de kousenband - mezzospraan
  • Burgers en volk van Windsor – koor

Synopsis[bewerken]

Plaats van handeling: Windsor
Tijd: het begin van de 15e eeuw, ten tijde van het bewind van Hendrik IV van Engeland

Eerste bedrijf[bewerken]

Sir John Falstaff is een oudere, dikke man met weinig gevoel voor goede zeden. Bij het begin van de opera zien we een sherry drinkende Falstaff die zijn nieuwste voornemen uitlegt aan zijn twee knechten. Hij is van plan om Alice Ford en Meg Page te verleiden. Dat beide vrouwen gehuwd zijn, is voor Falstaff niet het minste probleem. Doch zijn knechten, Bardolph en Pistol, maken bezwaar en weigeren deel te nemen aan dergelijke immorele spelletjes, wat alleen maar tot gevolg heeft dat Falstaff hen beide ontslaat.

Alice en Meg komen al snel achter de snode plannen van de domme Falstaff en samen met mevrouw Quickly en Nannetta beramen ze op hun beurt een plan om Falstaff in de val te laten lopen en hem een lesje te leren. Ondertussen zijn Bardolph en Pistol uit op wraak wegens hun ontslag en brengen meneer Ford op de hoogte van Falstaffs bedoelingen. Ook deze beramen een plan om Falstaff te slim af te zijn.

Tweede bedrijf[bewerken]

De verschillende plannen worden ten uitvoer gebracht. Enerzijds is er mevrouw Quickly die Falstaff wijs maakt dat Alice hopeloos bezweken is voor zijn charme en dat ze hem zo snel mogelijk wil ontmoeten. Anderzijds is er meneer Ford die Falstaff benadert in vermomming en hem extra stimuleert om met zijn avances ten opzichte van Alice door te gaan. De domme Falstaff trapt blindelings in de val.

Dat meneer Ford niet op de hoogte is van het plan van mevrouw Quickly en de drie andere dames, zorgt voor de nodige misverstanden en complicaties. Het tweede bedrijf eindigt tenslotte met Falstaff die het onderspit heeft moeten delven: hij is onder ieders ogen op vrij beledigende wijze in de rivier de Theems gedumpt.

Derde bedrijf[bewerken]

Voor een tweede keer laat Falstaff zich beetnemen door mevrouw Quickly die hem alweer kan overtuigen dat Alice nog steeds naar hem hunkert. Een nieuwe afspraak tussen de twee wordt geregeld weerom met de bedoeling om Falstaff een lesje te leren. Het is tijdens deze opzet dat Falstaff uiteindelijk berouw toont voor zijn ongehoord gedrag. De opera eindigt met alle figuren die een verzoeningsfuga ten gehore brengen: "Tutto nel mondo è burla", alles in de wereld is een grap.

Geselecteerde opnamen[bewerken]

Jaar Rolverdeling
(Falstaff, Ford, Fenton, Mrs. Ford, Mistress Quickly)
Dirigent,
operagezelschap en orkest
Label
1957 Tito Gobbi,
Rolando Panerai,
Luigi Alva,
Elisabeth Schwarzkopf,
Fedora Barbieri
Herbert von Karajan,
Philharmonia Orchestra en Philharmonia Chorus
Audio CD: EMI Classics
Cat: CDM 5 67083 2
2001 Bryn Terfel,
Thomas Hampson,
Danil Shtoda,
Adrianne Pieczonka,
Larissa Diadkova
Claudio Abbado,
Berliner Philharmoniker en Rundfunkchor Berlin
Audio CD: DGG
Cat: 289 471 194-2

Externe links[bewerken]