Garfield (film)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Garfield
Regie Peter Hewitt
Producent John Davis
Scenario Joel Cohen
Alec Sokolov
Jim Davis (bedenker van Garfield)
Hoofdrollen Breckin Meyer
Jennifer Love Hewitt
Bill Murray (stem Garfield)
Muziek Christophe Beck
Distributie 20th Century Fox
Première 11 juni 2004
Speelduur 80 minuten
Taal Originele versie: Engels
Nasynchronisaties: Nederlands en Vlaams
Land Verenigde Staten
Budget $ 50.000.000
Vervolg Garfield: A Tail of Two Kitties
(en) IMDb-profiel
MovieMeter-profiel
Portaal  Portaalicoon   Film

Garfield is een Amerikaanse film uit 2004 gebaseerd op de gelijknamige strip gecreëerd door Jim Davis. De film werd geregisseerd door Peter Hewitt en geproduceerd door Davis Entertainment voor 20th Century Fox. De film is een combinatie van digitale animatie (CGI) en echte acteurs, zoals ook werd toegepast in de film Who Framed Roger Rabbit.

De film kwam uit op 11 juni 2004, maar kreeg erg slechte kritieken. Desondanks werd er toch een deel twee gemaakt. In Nederland en België is de film naast de Engelstalige versie ook verschenen in een respectievelijk Nederlands en Vlaams nagesynchroniseerde versie.

Verhaal[bewerken]

Leeswaarschuwing: Onderstaande tekst bevat details over de inhoud en/of de afloop van het verhaal.

Garfield is een dikke oranje kat die het liefst de hele dag niets anders doet dan eten en slapen. Hij heeft een hekel aan maandagen.

Op een dag neemt zijn baasje Jon hem mee naar de dierenarts, dokter Liz. In haar kliniek bevindt zich ook het hondje Odie dat, als het niet snel meegenomen wordt, naar het asiel zal worden gebracht. Omdat Jon verliefd is op Liz probeert hij een goede indruk op haar te maken door Odie in huis te nemen. Garfield is hier niet blij mee. Als Odie niet veel later ook nog eens de show steelt tijdens een hondenshow heeft Garfield er genoeg van.

Door toedoen van Garfield wordt Odie op een nacht buitengesloten en verdwaalt hij. Hij wordt gevonden door Happy Chapman, een tv-presentator die Odie in actie gezien heeft op de hondenshow en hem graag in zijn televisieshow wil gebruiken. Garfield krijgt echter spijt van zijn actie en besluit Odie te gaan zoeken, met alle gevolgen van dien. Hij belandt onder andere in een dierenasiel, maar kan ontkomen. Uiteindelijk vindt hij Odie in de Telegraph Tower, het kantoor van Happy Chapman. Hier ziet hij hoe Chapman Odie met een elektrische halsband wil dwingen tot het doen van trucjes.

In de climax van de film achtervolgt Garfield Chapman en Odie naar een treinstation. Hier saboteert hij de wissels zodat Chapmans trein niet kan vertrekken. Daarna bevrijdt Garfield Odie met behulp van een groep andere dieren. Jon arriveert ook op het treinstation, en slaat Chapman bewusteloos.

Rolverdeling[bewerken]

Acteurs[bewerken]

Acteur Personage Opmerkingen
Meyer, Breckin Breckin Meyer Jon Arbuckle
Hewitt, Jennifer Love Jennifer Love Hewitt Dr. Liz Wilson
Tobolowsky, Stephen Stephen Tobolowsky Happy Chapman
Murray, Bill Bill Murray Garfield stem
Arnold, Evan Evan Arnold Wendall
Lawrence, Mark Christopher Mark Christopher Lawrence Christopher Melo
Cannon, Nick Nick Cannon Louis stem
Cumming, Alan Alan Cumming Persnikitty stem
Eigenberg, David David Eigenberg Nermal stem
Garrett, Brad Brad Garrett Luca stem
Messing, Debra Debra Messing Arlene stem
Christelle, Vanessa Vanessa Christelle Miss True-Value
Krall, Daamen Daamen Krall Announcer
Brent, Eve Eve Brent Mrs. Baker
Hoag, Bill Bill Hoag Roy the Lodge Member
Monks, Michael Michael Monks Deputy Hopkins

Stemmen nasynchronisaties[bewerken]

Acteur Personage Opmerkingen
Erven Dorens, Beau van Beau van Erven Dorens Garfield stem Nederlandse versie
Guzman, Javier Javier Guzman Jon Arbuckle stem Nederlandse versie
Hulst, Dominique van Dominique van Hulst Dr. Liz Wilson stem Nederlandse versie
Van den Hoof, Adriaan Adriaan Van den Hoof Garfield stem Vlaamse versie
Thomas, Gene Gene Thomas Jon Arbuckle stem Vlaamse versie
Hanssen, Evi Evi Hanssen Dr. Liz Wilson stem Vlaamse versie

Andere Nederlandse stemmen zijn Paul Groot, Lieke van Lexmond, Howard Komproe, Joop Braakhekke, Jim Bakkum en Frank Wijdenbosch.

Andere Vlaamse stemmen zijn Ann Van Elsen, Tania Prinsier en Marc Reynebeau.

Achtergrond[bewerken]

Muziek[bewerken]

In de originele Engelstalige versie van de film is de titelsong het lied "Holla!" van de Baha Men.

De titelsong van de Vlaamse versie van de film, "Laat me vrij", werd uitgevoerd door de punkband X!NK.

Film vs. strip[bewerken]

Er zijn een aantal duidelijke verschillen tussen de Garfield strip en de film.

  • In de film krijgt Jon Odie van Liz. In de strip was Odie de hond van Jons oude huisgenoot Lyman.
  • Garfield is een stuk actiever en minder lui dan in de strips.
  • Nermal is in de film een volwassen kat net als Garfield. In de strip is Nermal nog een jong katje.
  • Liz geeft in de film toe dat ze verliefd is op Jon. Rond de tijd dat de film uitkwam kon ze hem in de strips niet uitstaan (tegenwoordig is ze ook in de strips zijn vriendin).
  • In de film is Jon een ietwat verlegen, maar voor de rest normale man die goed weet wat hij moet doen. In de strip is hij een sullig type dat constant in vreemde situaties verzeild raakt en om de haverklap uitpakt met zijn accordeon.
  • In de film spreekt Garfield over zijn "lievelingskattenvoer", in de strip heeft hij de pest aan kattenvoer.
  • In de film bewegen de lippen van de dieren wanneer ze “praten”. In de strip gebeurt dit niet omdat de dieren in de strips alleen dingen denken.

Uitgave en ontvangst[bewerken]

Garfield werd met overwegend negatieve reacties ontvangen door critici. Op Rotten Tomatoes scoort de film 14% aan goede beoordelingen; net 4 punten te hoog om op de lijst van 100 slechtste films te belanden.[1] Yahoo! Movies critics' gaf de film een C-.[2]

Toch waren niet alle critici negatief. Roger Ebert gaf de film een positieve beoordeling.

De opbrengst van de film viel ook tegen:

Openingsweek US$ 21,727,611
Binnen de VS US$ 75,369,588
Buiten de VS US$ 123,232,506
Wereldwijd US$ 198,602,094

Externe link[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties