Grand Prix Formule 1 van Japan 1976

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

De Grand Prix Formule 1 van Japan 1976 werd gehouden op 24 oktober 1976 in Fuji.

Verslag[bewerken]

Kwalificatie[bewerken]

Mario Andretti pakte de pole-position, voor de titelkandidaten James Hunt en Niki Lauda. Achter hen stonden John Watson, Jody Scheckter, Carlos Pace, Clay Regazzoni en Vittorio Brambilla. De top-10 werd volgemaakt door Ronnie Peterson en Masahiro Hasemi.

Race[bewerken]

Het weer was erg slecht voor de race en er waren verschillende discussies of de race al dan niet gestart moest worden. Uiteindelijk besloten de organisatoren dat de race moest doorgaan, gesteund door de meeste rijders. Lauda was echter niet zo gelukkig met deze beslissing. Bij de start nam Hunt de leiding, voor Watson en Andretti. Lauda had zijn vorm na zijn crash in de Grand Prix van Duitsland nog niet helemaal gevonden en verzeilde in het midden van het veld. In de tweede ronde ging hij dan ook in de pits en gaf op. De baan was te gevaarlijk om te racen. Ook Pace en Emerson Fittipaldi volgden zijn voorbeeld.

Hunt bleef aan de leiding rijden, terwijl de situatie achter hem erg wisselend was: Andretti ging verschillende keren voorbij Brambilla. De Italiaan probeerde in de 22ste ronde zelfs de leiding te nemen maar spinde van de baan. Jochen Mass klom naar een tweede plaats, hierdoor reden de McLarens op de eerste en tweede plaats. Dit was echter maar van korte duur want hij ging in de 36ste ronde van de baan, waardoor Patrick Depailler tweede werd voor Andretti.

Het leek een gemakkelijke overwinning te worden voor Hunt, maar toen de baan begon op te drogen, verloor hij een aantal plaatsen. Hij moest echter slechts vierde worden, doordat Lauda opgegeven had. In de 62ste ronde viel hij terug achter Depailler en Andretti, maar twee ronden later begon Depaillers linkerachterband leeg te lopen, waardoor hij in de pits moest gaan. Andretti nam hierdoor de leiding, maar op dat moment had ook Hunt een gelijkaardig probleem met zijn banden. Hij moest in de pits gaan en viel hierdoor terug naar de vijfde plaats en moest achtervolgen op Depailler, Alan Jones en Regazzoni. Depailler ging voorbij beide rijders in de 70ste ronde en de volgende ronde deed Hunt hetzelfde. Hunt pakte de derde plaats en het wereldkampioenschap, hoewel hij dacht dat hij het verloren had. Ferrari won ondanks de opgave van Lauda wel nog het constructeurskampioenschap.

Uitslag[bewerken]

Positie Nummer Rijder Team Ronden Tijd/Opgave Startplaats Punten
1 5 Vlag van Verenigde Staten Mario Andretti Lotus-Ford 73 1:43:58.86 1 9
2 4 Vlag van Frankrijk Patrick Depailler Tyrrell-Ford 72 + 1 Ronde 13 6
3 11 Vlag van Verenigd Koninkrijk James Hunt McLaren-Ford 72 + 1 Ronde 2 4
4 19 Vlag van Australië Alan Jones Surtees-Ford 72 + 1 Ronde 20 3
5 2 Vlag van Zwitserland Clay Regazzoni Ferrari 72 + 1 Ronde 7 2
6 6 Vlag van Zweden Gunnar Nilsson Lotus-Ford 72 + 1 Ronde 16 1
7 26 Vlag van Frankrijk Jacques Laffite Ligier-Matra 72 + 1 Ronde 11  
8 24 Vlag van Oostenrijk Harald Ertl Hesketh-Ford 72 + 1 Ronde 22  
9 18 Vlag van Japan Noritake Takahara Surtees-Ford 70 + 3 Ronden 24  
10 17 Vlag van Frankrijk Jean-Pierre Jarier Shadow-Ford 69 + 4 Ronden 15  
11 51 Vlag van Japan Masahiro Hasemi Kojima-Ford 66 + 7 Ronden 10  
NF 3 Flag of South Africa 1928-1994.svg Jody Scheckter Tyrrell-Ford 58 Oververhitting 5  
NF 21 Vlag van Oostenrijk Hans Binder Wolf-Ford 49 Wiel 25  
NF 16 Vlag van Verenigd Koninkrijk Tom Pryce Shadow-Ford 46 Energie 14  
NF 9 Vlag van Italië Vittorio Brambilla March-Ford 38 Elektrisch probleem 8  
NF 34 Vlag van Duitsland Hans Joachim Stuck March-Ford 37 Elektrisch probleem 18  
NF 12 Vlag van Duitsland Jochen Mass McLaren-Ford 35 Ongeluk 12  
NF 28 Vlag van Verenigd Koninkrijk John Watson Penske-Ford 33 Motor 4  
NF 52 Vlag van Japan Kazuyoshi Hoshino Tyrrell-Ford 27 Band 21  
NF 20 Vlag van Italië Arturo Merzario Wolf-Ford 23 Versnellingsbak 19  
NF 30 Vlag van Brazilië Emerson Fittipaldi Fittipaldi-Ford 9 Teruggetrokken 23  
NF 8 Vlag van Brazilië Carlos Pace Brabham-Alfa Romeo 7 Teruggetrokken 6  
NF 1 Vlag van Oostenrijk Niki Lauda Ferrari 2 Teruggetrokken 3  
NF 7 Vlag van Australië Larry Perkins Brabham-Alfa Romeo 1 Teruggetrokken 17  
NF 10 Vlag van Zweden Ronnie Peterson March-Ford 0 Motor 9  
NQ 54 Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Trimmer Maki-Ford        

Statistieken[bewerken]

Pole-position Mario Andretti Lotus-Ford 1:12.77
Snelste ronde Masahiro Hasemi Kojima-Ford 1:18.23


Vorige race:
Grand Prix van de Verenigde Staten 1976
FIA Formule 1 Wereldkampioenschap
27e seizoen (1976)
Volgende race:
Grand Prix van Argentinië 1977

Vorige race:
Geen
Grand Prix van Japan Volgende race:
Grand Prix van Japan 1977
1979: ARG · BRA · ZAF · USW · SPA · BEL · MON · FRA · GBR · DUI · OOS · NED · ITA · CAN · USA
1978: ARG · BRA · ZAF · USW · MON · BEL · SPA · ZWE · FRA · GBR · DUI · OOS · NED · ITA · USA · CAN
1977: ARG · BRA · ZAF · USW · SPA · MON · BEL · ZWE · FRA · GBR · DUI · OOS · NED · ITA · USA · CAN · JAP
1976: BRA · ZAF · USW · SPA · BEL · MON · ZWE · FRA · GBR · DUI · OOS · NED · ITA · CAN · USA · JAP
1975: ARG · BRA · ZAF · SPA · MON · BEL · ZWE · NED · FRA · GBR · DUI · OOS · ITA · USA
1974: ARG · BRA · ZAF · SPA · BEL · MON · ZWE · NED · FRA · GBR · DUI · OOS · ITA · CAN · USA
1973: ARG · BRA · ZAF · SPA · BEL · MON · ZWE · FRA · GBR · NED · DUI · OOS · ITA · CAN · USA
1972: ARG · ZAF · SPA · MON · BEL · FRA · GBR · DUI · OOS · ITA · CAN · USA
1971: ZAF · SPA · MON · NED · FRA · GBR · DUI · OOS · ITA · CAN · USA
1970: ZAF · SPA · MON · BEL · NED · FRA · GBR · DUI · OOS · ITA · CAN · USA · MEX