Jacobus Johannes Hartman

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Prof. Dr. Jacobus Johannes Hartman.

Jacobus Johannes Hartman (Blankenham, 14 februari 1851 - Leiden, 29 januari 1924) was een Nederlands classicus, hoogleraar Latijn aan de Rijksuniversiteit Leiden.

Loopbaan[bewerken]

Hartman studeerde aanvankelijk in Amsterdam aan het Athenaeum Illustre bij J.C.G. Boot, daarna te Leiden bij Carel Gabriel Cobet, onder wiens leiding hij in 1877 promoveerde op Lucianus. Na leraar in Amsterdam te zijn geweest was hij van 1883-1891 conrector aan het Stedelijk Gymnasium te Leiden. Op 13 juli 1891 werd hij tot hoogleraar benoemd in Leiden. Hij heeft een groot aantal wetenschappelijke werken (in het Latijn) geschreven, en meer populariserende werken in het Nederlands. Deze laatste zijn soms wat lang van stof en niet geheel vrij van enige zelfgenoegzaamheid[1]. In 1916 richtte hij samen met P.H. Damsté de Societas Philologica Lugduno-Traiectina op, een gezelschap voor gepromoveerde classici uit Leiden en Utrecht. Hartman was ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw, lid van de Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen te Amsterdam, lid van de Koninklijke Academie te Athene en van die te Mantua.

Enkele Publicaties[bewerken]

Bronnen
  • 1916. Prof. Dr. J.J. Hartman. Prins der Geïllustreerde Bladen. Bladzijde 97 en 101.
  • 1924. Levensbericht J.J. Hartman door A Kluyver.

Voetnoten

  1. Zie bijv. de krasse opmerking van H.C. Muller, in zijn recensie van Hartmans Beatus ille, in Den Gulden Winckel, jaargang 22: Het boek is veel te lang. (...) De redeneering vervalt al te dikwijls in geleuter. En dan is 't werk geheel en al onoverzichtelijk, er ontbreekt elke index, ieder register. Het boek is niet te gebruiken.